środa, 18 stycznia 2017

Jak się spawy mają?

Witam. Pewnie już nikt tu nie zagląda, ale cóż, posta warto napisać. Więc tak. Nie dawałam znaku życia od 12 października, a nie pisałam rozdziałów od... 9 kwietnia. Nie mam usprawiedliwienia. Po prostu wena nie pykła, pisanie na tego bloga nie sprawia mi takiej radości jak wcześniej.
Co mam zamiar zrobić? Zamknąć bloga, usunąć go, na siłę pisać nie będę. Z bloggera przerzuciłam się na Wattpada, gdzie piszę głównie one shoty o tematyce boy x boy.
Co mam w planach? W planach mam przenieść moje ulubione opowiadnie, czyli "On the Other Side Spell" na Wattpada i po małych zmianach, tam je kontynuować. Być może przeniosę też "Uczniowie Hogwartu Pół Żartem Pół Serio" oraz "Zakład", bo wiem, że dużo osób (tak, Jula, mówię o Tobie) go uwielbiało.
A co z "Córką Slytherinu" i "7 Lat Hogwartu"? Te dwa opowiadania uważam za niewypał. Pomysł był, gorzej z utrzymaniem akcji. Te historie raczej znikną bezpowrotnie, może jedynie zostawię zamysł "Córki", by do niego powrócić, ale to raczej mało prawdopodobne.
Mam nadzieję, że rozumiecie mój wybór.
Zapraszam na moje konto na Wattpada (Wentialine) gdzie za niedługo powinien pojawić się poreebotowy rozdział "On the Other Side Spell".
Do zobaczenia, Wen

środa, 12 października 2016

Kolejny post informacyjny

Witajcie Kochani Czytelnicy.
Zapewne zauważyliście, że nie pisałam tu od wieków. Nudne usprawiedliwienie - brak czasu i weny. Nie mogę obiecać, że się poprawię, bo pewnie będzie tak samo jak zawsze: obiecuję, że będę pisać systematycznie i tylko na obietnicy się skończy.
Jest jednak też inna sprawa. Postanowiłam usunąć trzy opowiadania, a mianowicie "Revive to Heart", "Wspomnienia Remusa Lupina" i "Kwiat Węża". Dlaczego? Dlatego, że uznałam, że są mało ciekawe i może mniejsza ilość opowiadań jakoś mnie zmotywuje do pisania ;)
Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie źli za to "uszczuplenie" bloga. Poza tym, dziękuję za wyrozumiałość i cierpliwość.
Wasza Wen

środa, 11 maja 2016

Post informacyjny

Witam Was serdecznie po tej dłuuugiej przerwie. Tak, ostatnio nic nie pisałam, ale postaram się to zmienić w najbliższym czasie. Jednak nie po to piszę tego posta.
Otóż patrząc na moje stare rozdziały stwierdzam, że są strasznie denne. Nie, nie usuwam bloga! Mam zamiar zrobić reboot, czyli tak jakby napisać je od początku. Najwięcej zmian zajdzie w "Córce Slytherinu", ponieważ teraźniejsza fabuła (w mojej głowie) różni się od wstępnej. Nie wiem, ile mi to zajmie, ale zaraz po reboot'cie wracam z regularnym (no, w miarę regularnym) dodawaniem rozdziałów.
Na blogu zaraz pod stronami pojawi się informacja, który rozdział jest po reboot'cie, który w trakcie, a który czeka na poprawę, co ułatwi Wam rozeznanie się w sytuacji.

Zapraszam do komentowania :)

Wasza Wen 

środa, 17 lutego 2016

Rosalie Dale i Tajemnica Wężoustych - Rozdział 8 - Trening

     Minęło kilka dni. Rosalie już zdążyła podpaść profesor McGonagall, spóźniając się piętnaście minut na lekcję (nie jej wina, że Irytek postanowił urządzić totalny armagedon i obrzucać wszystkich łajnem). Poza tym udało jej się też zniechęcić do siebie Lockharta. Na jego lekcjach pozwalała sobie na wiele i nie była za to karana.
     Sobotniego poranka przy śniadaniu podszedł do niej Malfoy z tajemniczą miną i powiedział, że ma dla niej niespodziankę. Dale prawie siłą chciała od niego wymusić co to jest, ale blondyn był nieugięty. Uśmiechał się lekko szyderczo i nic nie powiedział. Na szczęście Rosalie nie musiała długo czekać – niespodzianka sama do niej przyszła. Był to Marcus Flint, kapitan drużyny Ślizgonów.
- Ty jesteś Rosalie Dale? - powiedział głosem chropowatym jak jego twarz.
- Tak, to ja – odpowiedziała spięta Ros.
- Dracon powiedział, że nadawałabyś się do drużyny. A akurat brakuje nam jednego ścigającego. Latałaś już na miotle?
- Tak. - Faktycznie raz latała. Miała wtedy dziesięć lat i Dylan pożyczył jej miotłę. Niechętnie, bo kazała mu mama, ale jednak. Rosalie dała wtedy taki popis, że kuzyn musiał ją pochwalić.
- Dziś pierwszy trening. Przyjdź zaraz po śniadaniu na błonia.
- Zgoda, ale jest jedno ale.
- Jakie? - Flint obrócił się, bo już miał wychodzić.
- Mam całe wyposażenie, ale nie mam miotły – odpowiedziała lekko zmieszana.
- Nie martw się. Masz – powiedział ponownie tajemniczym tonem Dracon.
     Kiedy skończyli śniadanie Malfoy i Rosalie udali się do dormitorium Ślizgonów. Dracon też był w drużynie, na pozycji szukającego*. Blondyn zaprowadził Dale do swojego pokoju, który dzielił z Crabbe'm Goyle'm, Zabinim Blaisem i kimś jeszcze, kogo imienia nigdy nie pamiętał. Sięgnął pod swoje łóżko i wyciągnął z niego długi pakunek. Wręczył go uroczyście Rosalie z miną, by otworzyła to tu i teraz.
     Dziewczyna spojrzała na kartkę. Było na niej napisane: ,,Dla Rosalie Catherine Dale od Lucjusza Malfoya”. Szybko odpakowała owy prezent i omal nie krzyknęła. W środku była miotła wyścigowa! I to nie byle jaka! Sam Nimbus Dwa Tysiące Jeden! Najnowszy model.
- Tata kupił wszystkim w drużynie, ale chciał, bym tobie doręczył osobiście. Chyba bardzo cię polubił – powiedział blondyn wyciągając swój strój do Quidditcha. - Ty też powinnaś się przebrać.
- Racja – powiedziała wychodząc. - I podziękuj ode mnie tacie! - dodała.
     Rosalie prawie wyleciała z dormitorium Dracona i prawie wpadła do swojego. Bardzo szybko się przebrała w szaty od Dylana i założyła rękawice od Lisy zbiegając spowrotem na dół. Malfoy już na nią czekał. Razem ruszyli na błonia, gdzie mieli się spotkać z resztą drużyny. Kiedy do nich doszli, całą siódemką ruszyli w stronę boiska. Jednak nie byli tu sami. Drużyna Gryffindoru miała w tej chwili trening!
- Flint! To nasz czas treningu! Dostaliśmy specjalne pozwolenie! Zjeżdżajcie stąd! - krzyknął do nich Oliver Wood, kapitan Gryfonów pikując w dół.
- Tu jest dużo miejsca, Wood. Pomieścimy się – powiedział szyderczo Marcus.
     Reszta drużyny Gryffindoru też wylądowała chcąc sprawdzić co to za zamieszanie. Rosalie odnalazła w tłumie Lisę. Miała ona wcale nie najnowszą miotłę, bo Zmiatacza Siódemkę. Najwidoczniej też była w drużynie
- Ale to ja wynająłem boisko! Zamówiłem je! - wrzasnął Wood opryskując Flinta kropelkami śliny.
- Tak? A ja mam tutaj specjalne pisemko, podpisane przez profesora Snape'a. Proszę:
Ja, profesor S. Snape, udzielam Ślizgonom pozwolenia na trenowanie w dniu dzisiejszym na boisku quidditcha, ze względu na konieczność przećwiczenia ich nowego szukającego.
- Macie nowego szukającego? Kogo? - spytał Oliver zdumiony.
     Z tłumu Ślizgonów wyszedł nie kto inny, tylko Draco Malfoy. Stanął wyniośle przed innymi zawodnikami.
- Jesteś synem Lucjusza Malfoya? - spytał jeden z rudych bliźniaków, Fred.
- To śmieszne, że wspomniałeś akurat o ojcu Malfoya – powiedział szybko Flint, a pozostali członkowie drużyny Ślizgonów uśmiechnęli się szyderczo. - Zobacz, jak wspaniałomyślnie wyposażył naszą drużynę.
     Cała dużyna wyciągnęła przed siebie swoje miotły, na których złotymi literami było napisane Nimbus Dwa Tysiące Jeden. Były one bardzo piękne i niewątpliwie szybkie.
- Najnowszy model – Marus udawał, że strzepuje pyłek ze swojej miotły. - Wypuścili go w ubiegłym miesiącu. Podobno przewyższa Nimbusa Dwa Tysiące pod wieloma względami. A jeśli chodzi o stare Zmiataczki – tu spojrzał na rudzielców i Lisę - to przy nim nadają się tylko do zamiatania boiska.
     Gryfonów aż zatkało z wrażenia. Te miotły naprawdę robiły wrażenie.
- O, popatrzcie - mruknął Flint. - Jakaś inwazja, czy co?
     Ku nim zmierzało jeszcze dwóch Gryfonów. Byli to Ron i Hermiona.
- Co się stało? - spytał Ron Harry’ego. - Dlaczego nie ćwiczycie? I co on tutaj robi? - wskazał na Malfoya stojącego obok Rosalie.
- Jestem nowym szukającym Ślizgonów, Weasley - oświadczył dumnie i wyniośle Malfoy. - Wszyscy zachwycają się miotłami, które mój ojciec kupił dla całej drużyny. Niezłe, co? - powiedział ironicznie. - Może sypniecie złotem i kupicie sobie takie same? W każdym razie tych Zmiataczek już dawno powinniście się pozbyć. Myślę, że jakieś muzeum chętnie by je przyjęło.
     Ślizgoni ryknęli śmiechem. Nawet Rosalie się uśmiechnęła, ale ukradkiem. Nie chciała, by Lisa ją widziała, jak wyśmiewa się z jej przyjaciół.
- Ale przynajmniej żaden członek drużyny Gryfonów nie musiał się do niej wkupywać – powiedziała nagle Hermiona - Każdy po prostu miał talent.
     Malfoya na chwilę przytkało i lekko zblednął.
- Nikt cię nie pytał o zdanie, ty nędzna szlamo - warknął.
     Rosalie wiedziała co to słowo znaczy. To było określenie dziecka mugoli, bardzo niekulturalne. Przez to rudzi bliźniacy prawie rzucili się na Dracona; zasłonił go Flint. Jakaś Gryfonka wrzasnęła: „Jak śmiesz!”, a Ron wyciągając różdżkę, wycedził przez zęby: „Zapłacisz mi za to, Malfoy!” i  zręcznie wymierzył nią w twarz Malfoya.
     Mocno huknęło. Echo potoczyło się po stadionie, a z końca różdżki rudzielca wystrzelił strumień zielonego ognia. Jednak zamiast w Dracona trafił on w właściciela różdżki.
- Ron! Ron! Nic ci się nie stało? - zapiszczała cienko przerażona Hermiona.
     Chłopak otworzył usta, ale nie udało mu się wykrztusić ani jednego słowa. Zamiast tego beknął potężnie i z ust wypadło mu na kilkanaście tłustych i obślizgłych ślimaków.
     Ślizgonów aż sparaliżowało ze śmiechu. Nawet Rosalie zaśmiała się głośno. Nie obchodziło ją, co Lisa na to powie. Zresztą i tak pewnie jej nie zauważyła w tym całym zamieszaniu. Marcus Flint zgiął się wpół rechocząc. Musiał wspierać się na miotle, żeby nie upaść. Malfoy klęczał, bijąc pięścią w ziemię, a Rosalie jedną rękę trzymała na jego plecach a drugą na swoim brzuchu. Gryfonom natomiast nie było do śmiechu. Zgromadzili się wokół Rona, który wciąż wymiotował wielkimi mięczakami. Każdy brzydził się go dotknąć.
- Zaprowadźmy go lepiej do Hagrida, to najbliżej - powiedział Harry do Hermiony, która kiwnęła i oboje podnieśli Rona na nogi, ciągnąc go za ręce.
     Kiedy oddalili się, Ślizgoni nie czekając na dalszy rozwój akcji wzbili się w powietrze i zaczęli trening. Zrezygnowany Wood wrócił do szkoły. Wiedział, że z treningu nici. Tymczasem drużyna Domu Węża szalała po boisku. Rosalie okazała się naprawdę świetną ścigająca, mimo iż to był jej pierwszy raz. Ani razu nie upuściła kafla, nawet pod presją i celnie mierzyła do bramki.
     Po prawie dwóch godzinach treningu wrócili wreszcie do szkoły. Szybko przebrali się w zwykłe stroje. Rosalie i Dracon zabrali się za odrabianie zadań, choć więcej przegadali o Gryfonach, Quidditchu i nowych taktykach aniżeli o nauce. Po lunchu obydwoje poszli do biblioteki. Dale chciała poszukać pewnego zaklęcia, a Malfoy… Cóż, chyba tylko jej potowarzyszyć.
     Jednak obecność blondyna bardzo pomogła Rosalie w poszukiwaniach. Był idealnym przytrzymywaczem książek i podajnikiem z wyższych półek. Dale dokładnie wiedziała czego szuka. Było to skomplikowane zaklęcie Zmniejszająco-Zwiększające. W końcu znalazła je w jednej z ksiąg z zaawansowanymi czarami. Była to bardzo stara i poniszczona księga, więc wątpiła, by bibliotekarka zechciała ją komuś pożyczyć. Dlatego też Rosalie przepisała formułkę czaru (Capacious extremis) na oddzielną kartkę i wraz z Malfoyem opuścili bibliotekę.
     Chłopak nie dopytywał się, po co jej ten czar i to właśnie w nim ceniła. Nie był wścibski i niemiły w stosunku do niej. Zawsze był chętny do pomocy czy nawet obrony. Był jej najlepszym przyjacielem. Jednak kiedy dochodziło do konfrontacji Ślizgonów z Gryfonami, ten nagle się zmieniał i zaczynał szydzić i obrażać wszystkich i wszystko, ale głównie Pottera. Nigdy jednak nie skierował ostrych słów do niej, nie licząc tego jedynego razu, kiedy w tamtym roku zabronił jej spotykać się z Lisą i Sonią, Gryfonkami. Potem jednak chyba tego żałował, bo Berry uszkodziła mu nos silnym uderzeniem. Od tego czasu Malfoy nie mieszał się w relacje Rosalie z tymi dziewczynami.
     W Pokoju Wspólnym czekali na nich Crabbe i Goyle. Obaj dzierżyli pokaźne stosy ciastek z pierwszego dnia szkoły. Na szczęście były tak zaczarowane, że nie psuły się przez długi czas. Cała czwórka zrobiła sobie mini imprezkę w pokoju chłopców. Poza objadaniem się ciastkami, grali też w różne czarodziejskie gry, takie jak szachy czy Eksplodujący Dureń. Siedzieli tak do bardzo późna, bo potem dołączyli się do nich Zabini i Milicenta. Dopiero koło północy się rozstali i dziewczyny wróciły do swojego pokoju. Rosalie prawie na śmierć zapomniała o zaklęciu, na szczęście przypomniała sobie o nim, gdy już miała zasypiać. Wyciągnęła kartkę, zaświeciła różdżkę zaklęciem Lumos i wyciągnęła torebkę, którą przygotowała już wcześniej. Kiedy jednak miała wymówić formułkę, usłyszała dziwny szept:
- Chodź… chodź do mnie… rozszarpię cię… rozerwę cię na strzępy… zabiję…
     Jednocześnie w tej samej chwili dziewczyna poczuła, jakby jej prawą rękę coś spalało od środka. Był to okropny ból i musiała zagryzać wargi, by nie krzyknąć i nie pobudzić współlokatorek. Kiedy na nią spojrzała, zauważyła jakby zarys węża, który jednak szybko zniknął. Pewnie jej się coś przywidziało. Dziewczyna położyła się z powrotem na łóżku. Nie zdążyła nawet się przykryć i odłożyć różdżki, bo momentalnie zasnęła.
     Przez całą noc śniły jej się okropne koszmary. W każdym z nich występował ogromny wąż i jakiś chłopak. Wyglądał na piętnaście lub szesnaście lat. Po przebudzeniu jednak nie pamiętała z nich zupełnie nic. Za to cały czas miała wrażenie, że coś jej wypala całą rękę od środka. Kończyna była bezwładna i dziewczyna prawie jej nie czuła. Ledwo dała radę się umyć i przebrać, a czesanie po prostu sobie odpuściła. Nie wiedziała co się z nią dzieje!
     Podczas śniadania powiedziała o tym Draconowi i Milicencie. I tak sami zauważyli, że Dale posługuje się lewą ręką (bardzo niezgrabnie).
- Powinnaś iść z tym do pani Pomfrey – powiedziała Milicenta nalewając jej soku z dyni.
- Nie. Na pewno zaraz mi przejdzie – mruknęła Rosalie, choć wcale nie była przekonana. Ból nie ustępował, ale przynajmniej nie wzrastał.
- Mila ma rację. Powinnaś pójść do skrzydła szpitalnego – również Malfoy bardzo się tym przejął.
     Rosalie jednak wiedziała, że pielęgniarka jej tu nie pomoże. To nie był zwykły ból, taki jaki da się uśmierzyć lekami czy naparami. Ten ból był inny. Dziewczyna miała niejasne poczucie, że zwiastuje on coś niedobrego, bardzo złego.
     Przeprosiła przyjaciół i nie dokończywszy śniadania wyszła na błonia i usiadła pod tym pamiętnym drzewem, gdzie Lisa złamała nos Malfoyowi. Dale zapatrzyła się w horyzont. Rozmyślała nad wszystkim i niczym, ale głównie o minionym roku i… Koszmarach, mimo że ich zupełnie nie pamiętała. Starała sobie przypomnieć o co w nich chodziło, jednak wiedziała tylko tyle, że był w nich wielki wąż i nastolatek.
     Kiedy wróciła do szkoły, było już po południu. Przesiedziała na błoniach prawie pół dnia, ale wcale nie czuła upływającego czasu. W Hogwarcie płynął on inaczej niż w świecie mugoli, w którym mieszkała. Tu godziny mijały zdecydowanie szybciej.

__________

Do Julii: Łapacz, Odbijacz, Podawacz i  Broniacz :D 

czwartek, 28 stycznia 2016

Rosalie Dale i Tajemnica Wężoustych - Rozdział 7 - Lockhart

     Pierwszego września Rosalie wstała wyjątkowo wcześnie. Za oknami było jeszcze bardzo ciemno, ale dziewczyna była rześka i wyspana. Włączyła światło i zabrała się za przepakowywanie kufra. Wyjęła wszystkie „śmieci” i zaczęła starannie układać ubrania w kostkę. Włożyła je do kufra razem z nowymi podręcznikami. Najpewniej po pierwszym tygodniu już nie będzie takiego porządku, ale teraz musiała się czymś zająć.
     Kiedy w pubie zaczął się jaki taki ruch zeszła na śniadanie. Poczytała nowości w „Proroku Codziennym”, pogadała ze stałymi bywalcami i nim się spostrzegła, była już dziesiąta. Ale wtedy Rosalie przypomniała sobie pewną ważną kwestię. Jak dostanie się na peron?… Nie pomyślała o tej sprawie a teraz było już za późno.
     Jednak rozwiązanie samo do niej przyszło. Był to Dylan. Zarezerwował on mugolską taksówkę i oboje pojechali nią na peron. Podczas podróży starali zachowywać się normalnie, ale Dale tyle chciała wiedzieć… Dowiedziała się, że kuzyn zgłosił się do pracy i za miesiąc ma lecieć do Rumunii. Poza tym ciocia Mary czuje się coraz lepiej, a Grace dobrze powodzi się we Francji.
     W końcu dojechali na peron. Oboje przeszli przez barierkę między peronami 9 i 10. Trafili na peron 9 i ¾. Tam się pożegnali i Rosalie weszła do pociągu. Co prawda miała mały problem z bagażami (kufer, klatka z Alką i klatka-terarrium Azoga) ale w końcu się udało. Weszła do pierwszego lepszego pustego przedziału. Było jeszcze dość wcześnie, bo dopiero wpół do jedenastej. Rosalie pomachała jeszcze Dylanowi. Ten również jej pomachał i zaczął powoli się wycofywać. Wrócił z powrotem do świata mugoli.
     Za jakieś piętnaście minut w pociągu i na peronie zrobił się jeszcze większy ruch. Do przedziału Rosalie dosłownie wpadł Draco. Wepchali go tu jacyś starsi uczniowie. Oczywiście musiał na nich pozłożeczyć. Dale, mimo że sama nigdy nie przeklinała, lubiła, o dziwo, słuchać jak młody Malfoy złożeczy i przeklina. Dla niej to było bardziej śmieszne niż straszne.
     Wkrótce dołączyli do nich Crabbe, Goyle i Milicenta. Pansy Parkinson również chciała się dosiąść, ale na szczęście „brakło im miejsca”, więc poszła szukać gdzie indziej. Pansy była największym wrogiem Rosalie ze szkoły. Już pierwszego dnia się znienawidziły, a potem było już tylko gorzej.
     Drogę do Hogwartu spędzili głównie na graniu w Eksplodującego Durnia. Najlepiej szło Ros i Goyle'owi. Wygrywali nawzajem, ale mimo wszystko to Gregory był leszy. W końcu jednak przestali i postanowili już się przebrać. Za chwilę mieli dojechać do szkoły.
     Kiedy pociąg w końcu stanął, znowu zrobiło się zamieszanie. Wszyscy się pogubili. Jednak Rosalie cały czas miała na oku blond czuprynę Malfoya, więc szybko się odnaleźli. W tym roku do Hogwartu mieli się dostać powozem. Dale wraz z blondynem wsiedli do jednego z pierwszych „pojazdów”. Niestety, na nieszczęście Ros dosiadła się do nich Pansy Parkinson i jakiś Puchon z ostatniej klasy. Nie była to ekipa ze snów, ale na szczęście powozy już ruszyły. Nie miały one zaprzęgu, po prostu jechały same. Podróż minęła im w milczeniu. Rosalie toczyła niemą wojnę z Pansy na spojrzenia. Kiedy wjechali na szkolny dziedziniec, bryczki zatrzymały się. Uczniowie wysiedli i przez weszli przez wielką bramę do szkoły. Czekał na nich woźny Argus Filch.
- Hola, hola! Panienko Dale, proszę tu do mnie! - zawołał za Rosalie, kiedy ta go minęła. Dziewczyna posłusznie podeszła do mężczyzny.
- Coś się stało? - spytała słodkim głosem.
- Tak, pański wygląd się stał – woźny zazgrzytał zębami.
- Coś z nim jest nie tak?
- To „coś” na twojej głowie! A raczej na twoich włosach.
- Pasemka? Co z nimi nie tak?
- Wszystko! To niedopuszczalne! Kto jest Twoim opiekunem?
- Profesor Snape.
     Jakby na zawołanie znalazł się przy nich owy profesor. Miał wyniosłą postawę i przenikliwe spojrzenie.
- Przypadkiem przechodziłem tędy i usłyszałem waszą rozmowę. Co drogi Argusie jest według ciebie nie tak z moją wychowanką? - powiedział cicho, a jednocześnie z wielką mocą.
- Te jej pasemka! Co to w ogóle jest?! - wybuchnął woźny wymachując rękami.
- Ja uważam, że to nic złego. Ma prawo je nosić – odrzekł ze stoickim spokojem mężczyzna.
- Ale profesorze…
- Ja jestem opiekunem jej domu i to ja decyduję o swoich uczniach – przerwał mu Severus Snape. Możesz iść, Dale.
     Rosalie szybko wymknęła się i pognała do Wielkiej Sali. Była pewna, że przegapiła piosenkę Tiary Przydziału i przydział kilku uczniów. Wślizgnęła się i szybko znalazła się przy stole Ślizgonów. Usiadła obok Malfoya. Nie pomyliła się – przydział dostali już wszyscy uczniowie, których nazwiska zaczynały się do litery G.
- Co się stało? - zapytał ją szeptem Draco.
- Filch mnie zatrzymał. Wściekł się o te moje pasemka. Na szczęście przyszedł Snape i zainterweniował.
- Nie rozumiem, co w tym złego, że masz trzy-kolorowe włosy?
- No tak szczerze ja też nie wiem.
     Na chwilę ucichli. Posłuchali reszty przydziałów i stosunkowo krótkiej przemowy dyrektora. Pojawiły się przed nimi półmiski z jedzeniem. Było tam dużo potraw. Rosalie wzięła jednak tylko warzywną sałatkę i sok dyniowy. Wolała poczekać na deser.
     Po skończonym posiłku i obfitym deserze (czyli lodami z galaretką, bitą śmietaną, waflami i owocami polanymi dodatkowo sosem czekoladowym) wszyscy uczniowie mieli udać się ze swoimi prefektami do dormitoriów. Także prefekt Slytherinu zaprowadził swoich podopiecznych do lochów. Podał hasło („Srebrny Smok”) i weszli.
- Dormitoria dziewcząt są po prawej stronie, a chłopców po lewej – poinstruował młodziaków prefekt po czym dodał od niechcenia - Życzę miłej nocy.
     Rosalie udała się do swojego pokoju. Dzieliła go z Milicentą Bulstrode, Dafne Greengrass, Tracey Davis oraz jakąś okularnicą. Cieszyła się, że nie musi go dzielić z Pansy Parkinson. Poza tym jej współlokatorki były bardzo miłe. Mimo wszystko Dale marzyła tylko o tym, by zanurzyć się w śnieżnobiałej pościeli i zasnąć. Tak też uczyniła.
     Następnego dnia wstała dość wcześnie. Szybko się przebrała i wyszła z dormitorium i z lochów. Skierowała się do Wielkiej Sali na śniadanie. Było tam już kilku uczniów, którzy także byli rannymi ptaszkami. Rosalie siadła przy stole Slytherinu i zabrała się za jedzenie owsianki. Sączyła ją bardzo powoli rozglądając się po całym pomieszczeniu. Brakowało jej tego miejsca.
     Po chwili do Sali zaczęło przybywać coraz więcej ludzi. Przyszedł także Draco z Crabbe'm i Goyle'm. I wtedy zaczęła się totalna „uczta”. Vincent i Gregory przemycili zwędzone wczoraj ptysie i kremówki i podzielili je między siebie, Rosalie i Dracona. Początek roku zapowiadał się dość „słodko”. Poza tym, Dale wpadła na genialny pomysł, jak podkradać więcej pyszności, ale jeszcze go nikomu nie zdradziła. Wpierw musiała sama wypróbować ten sposób.
     Kiedy oblizywali palce, do Sali wpadło ze sto sów i puchaczy z listami i paczkami dla uczniów. Rosalie nie spodziewała się żadnej poczty, podobnie jej przyjaciele. Już mieli wychodzić, gdy nagle rozległ się okropny, przeszywający krzyk:
- ...PO TYM, JAK UKRADŁEŚ SAMOCHÓD, WCALE BYM SIĘ NIE DZIWIŁA, GDYBY CIĘ WYRZUCONO ZE SZKOŁY, POCZEKAJ, AŻ SIĘ DO CIEBIE DOBIORĘ, NIE SĄDZĘ, ŻEBYŚ W OGÓLE POMYŚLAŁ, CO TWÓJ OJCIEC I JA PRZEŻYLIŚMY, KIEDY ZOBACZYLIŚMY, ŻE GO NIE MA…
     Ros i Draco w tej samej chwili spojrzeli w stronę, z której dobiegały te krzyki. Wyjca dostał nie kto inny, tylko Ronald Weasley, syn Artura Weasleya.
- ...DOSTALIŚMY WCZORAJ LIST OD DUMBLEDORE'A, MYŚLAŁAM, ŻE TWÓJ OJCIEC UMRZE ZE WSTYDU, CO Z CIEBIE WYROSŁO, TY I HARRY MOGLIŚCIE POŁAMAĆ SOBIE KARKI…
      Wzrok Ślizgonów padł na Pottera. Chłopiec z Blizną był lekko zmieszany, ale udawał, że wcale nie słyszy tych wrzasków.
- ...WSTRĘTNE I OBURZAJĄCE, TWOJEGO OJCA CZEKA DOCHODZENIE W PRACY, TO WYŁĄCZNIE TWOJA WINA I JEŚLI JESZCZE RAZ ZROBISZ COŚ NIE TAK, WRÓCISZ DO DOMU I KONIEC ZE SZKOŁĄ.
     Zapadła okropna, głucha cisza. Wszyscy wpatrywali się się w Rona i Harry'ego jeszcze przez chwilę, ale po chwili wrócił dawny gwar i ciżba. Do stolika Ślizgonów podszedł prefekt i rozdał uczniom plan zajęć. Drugoklasiści mieli pierwszą Transmutajcę z profesor McGonagall. Te lekcje zawsze były harówką, ale akurat dziś były wyjątkowo trudne. Uczniowie mieli zamienić żuka w guzik, ale przez wakacje zdążyli zapomnieć jak to się robi.
     Następną lekcją miała być Obrona przed Czarną Magią. Rosalie, podobnie jak reszta Ślizgonów, bardzo była ciekawa na te zajęcia. Obawiała się, że będą totalną klapą i nie myliła się. Kiedy udali się do odpowiedniej sali i usiedli na swoich miejscach, znikąd pojawił się ich nowy nauczyciel.
- To ja – powiedział Gilderoy Lockhart wyniosłym tonem, kiedy cała klasa jako tako się uciszyła. - Gilderoy Lockhart, kawaler Orderu Merlina Trzeciej Klasy, honorowy członek Ligi Obrony przed Czarną Magią i pięciokrotny laureat nagrody Najbardziej Czarującego Uśmiechu tygodnika „Czarownica”… Ale nie o tym chcę mówić. Nie pozbyłem się zjawy z Bandonu uśmiechając się do niej!
     Zrobił krótką przerwę, oczekując, że uczniowie będą się śmiać. Nikomu jednak nie przyszło to do głowy. Kilka osób uśmiechnęło się wymuszenie, ale większość miała go gdzieś.
- Widzę, że wszyscy zakupiliście komplet moich książek. Znakomicie. Zaczniemy od małego quizu. Nie ma powodu do niepokoju… chcę po prostu sprawdzić, co wam zostało z lektury… - Rozdał wszystkim arkusze i wrócił na przód klasy. - Macie trzydzieści minut. Zaczynamy!
     Rosalie popatrzyła tępo w swoją kartkę i przeczytała pytania.
1. Jaki jest ulubiony kolor Gilderoya Lockharta?
2. Jakie jest skryte pragnienie Gilderoya Lockharta?
3. Jakie jest, według ciebie, największe do tej pory osiągnięcie Gilderoya Lockharta?
     Tego typu pytań było aż 54, a ostanie brzmiało:
54. Kiedy przypadają urodziny Gilderoya Lockharta i jaki byłby idealny dla niego prezent?
     Dale otworzyła szerzej oczy i zabrała się do pisania. Z zakamarków pamięci wydobyła odpowiedzi na te pytania. Draco, który siedział z nią w ławce, co jakiś czas spoglądał ukradkiem do jej testu odpisując. Ros pozwalała mu to. Sama czasem „odgapiała” od niego na lekcji Eliksirów.
     Pół godziny później Lockhart zebrał od nich arkusze testowe i szybko je przejrzał; był jednak zawiedziony z wyników, bo w miarę czytania mina mu zrzedła.
- Cóż, najwyraźniej większość z was nie czytała moich dzieł. Oprócz panny Dale i pana Malfoya. Oni jako jedyni pamiętali, że moim ulubionym kolorem jest liliowy, a moim skrytym pragnieniem: oczyszczenie świata ze zła i wypromowanie mojej własnej serii eliksirów  do pielęgnacji włosów.
     Cała klasa zwróciła oczy w stronę Rosalie i Malfoya. Obydwoje lekko się zmieszali.
- Zasługujecie na nagrodę! Dwadzieścia punktów dla Slytherinu! No. Ale teraz przejdziemy do części właściwej lekcji – wyjął spod biurka klatkę okrytą płótnem. - Muszę was jednak ostrzec! Moim zadaniem jest uzbrojenie was w oręż przeciwko najbardziej odrażającym potworom znanym w świecie czarodziejów! W tym pomieszczeniu możecie przeżyć strach, jakiego dotąd nie zaznaliście. Wiedzcie jednak, że nie grozi wam nic, dopóki ja tu jestem. I proszę o zachowanie spokoju. - Zrobił krótką pauzę. - Proszę nie wrzeszczeć. To mogło by je sprowokować. Tak jest. Oto one… - zamaszystym ruchem ściągnął płótno z klatki.  -  Oto świeżo schwytane chochliki kornwalijskie.
    Cała klasa wybuchła niekontrolowanym śmiechem. Gilderoy Lockhart stał zdezorientowany nie wiedząc co zrobić. Chciał uciszyć śmiejących się Ślizgonów, ale to graniczyło z cudem. W końcu jednak uczniowie sami przestali; niektórzy nadal uśmiechali się pod nosem.
- Cóż, to może je wypuszczę i zobaczycie, że to wcale nie są takie śmieszne, niewinne stworzonka?
     Lockhart już pochylał się nad klatką, gdy usłyszał głos tak zimny, że aż namacalny:
- Nie ma potrzeby, panie profesorze.
     Powiedziała to Rosalie. Nauczyciel na chwilę zamarł, po czym zaczął kontynuować lekcję, spoglądając co jakiś czas w kierunku Dale. Ta jednak niewiele sobie z tego robiła, a także w ogóle nie uważała rozmawiając z Malfoyem i co jakiś czas odwracając się do siedzących za nimi Crabbe'a i Goyle'a. A kiedy zadzwonił dzwonek – pierwsza wyszła z sali.
     Następną mieli Historię Magii, czyli najnudniejszy przedmiot. Nauczał go profesor Binns, czyli jedyny duch-nauczyciel. Potem był lunch. Ros zjadła bardzo niewiele. Szybko się uwinęła, podobnie jak Draco,Vincent i Gregory. Razem wyszli na dziedziniec. Mieli mieć teraz godzinę Zielarstwa z Krukonami. Chwilę rozprawiali o nowym nauczycielu, gdy nagle usłyszeli:
- …A potem byś je podpisał, co?
     Był to jakiś młody Gryfon z aparatem. Stał z obiektywem w górze patrząc na Harry'ego Pottera.
- Zdjęcia z autografem? Rozdajesz swoje zdjęcia z autografem, Potter? - Malfoy wyczuł idealny moment, by znów pokpić z Chłopca z Blizną. Trafił w jego słaby punkt. - Wszyscy ustawić się w ogonku! Harry Potter rozdaje swoje zdjęcia z autografem!
- Nie, nie rozdaję – powiedział Harry ze złością. - Zamknij się, Malfoy.
- Jesteś po prostu zazdrosny! - pisnął młody Gryfon głosem cienkim jak struna.
- Zazdrosny? - syknął Malfoy. - O co? O tę okropną bliznę na czole? Może myślisz, że sam chciałbym coś takiego mieć? Nie, dzięki. A jak by tak tobie rozwalić głowę, też nie stałbyś się kimś niezwykłym.
     Crabbe i Goyle zaczęli się śmiać. Rosalie nie przyłączyła się do nich; patrzyła to na Malfoya, to na Pottera. W duchu kibicowała Draconowi, ale nie okazywała tego na zewnątrz. Nagle zauważyła w tłumie Lisę. Szybko odwróciła wzrok. Znów wróciło to uczucie „ściany” oddzielającej Gryfonkę od Ślizgonki.
- Odwal się, Malfoy – mruknął Ron Weasley.
     Crabbe przestal się śmiać i zaczął pocierać sobie knykcie. Nastała nienaturalna cisza.
- Uważaj, Weasley. Lepiej nie zaczynaj, bo przyjedzie twoja mamcia i zabierze cię ze szkoły – drwił Malfoy. - Jeśli jeszcze raz zrobisz coś nie tak, wrócisz do domu… - dodał piskliwym głosem.
     Ślizgoni ryknęli śmiechem. Sam Malfoy uśmiechnął się głupkowato.
- Potter, daj jedno zdjęcie z autografem Weasleyowi, będzie więcej warte niż cały dom jego rodziny.
     Ron już wyciągał różdżkę z chęcią odwetu za te słowa, gdy Hermiona krzyknęła: „Uwaga”. Ku nim kroczył dumnie Gilderoy Lockhart. Malfoy, Crabbe, Goyle i Rosalie zniknęli w tłumie nadal chichocząc pod nosem. Pędem zbiegli na błonia i w ostatniej chwili udało im się zdążyć na zajęcia z panią Sprout. Przez całą lekcję Draco był w wyśmienitym humorze, który także udzielił się Ros. Towarzyszył jej on do późna. Nawet następnego dnia obudziła się uśmiechnięta. Wiedziała już, że ten rok zapowiada się bardzo dobrze.

wtorek, 26 stycznia 2016

Rosalie Dale i Tajemnica Wężoustych - Rozdział 6 - W Esach i Floresach

     Kilka dni po urodzinach Rosalie przyszedł do niej list ze spisem podręczników. Dziewczyna ucieszyła się, ponieważ był to znak, że już za niedługo czas do szkoły. A poza tym była to też wymówka, by odwiedzić Ulicę Pokątną.
- ,,Standardowa Księga Zaklęć, drugi stopień" Mirandy Goschawk, ,,Jak pozbyć się upiora" Gilderoya Lockharta, ,,Jak zaprzyjaźnić się z ghulami" Gilderoya Lockharta, ,,Wakacje z wiedźmami" Gilderoya Lockharta, ,,Wędrówki z trollami" Gilderoya Lockharta, ,,Włóczęgi z wilkołakami" Gilderoya Lockharta i ,, Rok z Yeti", też Gilderoya Lockharta - wyliczała Rosalie głośno. - Rety, ten Lockhart to musi był niezły gość...

     W najbliższą środę Rosalie wybrała się na zakupy. Wpierw odwiedziła bank Gringotta, w którym dawno nie była. Wraz z goblinem zjechała wózkiem do swojej skrytki, 229. Czekały tam na nią góry monet: złotych galeonów, srebrnych sykli i brązowych knutów. Odziedziczyła po rodzicach niezłą sumkę. Zgarnęła kilkanaście monet do sakiewki i wróciła z powrotem do wózka.
     Kiedy wyjechali z podziemi, Dale czym prędzej wyszła z banku. Mimo wszystko nie lubiła dusznych podziemi. Chwilę stała zdezorientowana nie wiedząc, gdzie się udać. W końcu ruszyła do ulubionego sklepu Dylana, czyli do sklepu z markowym sprzętem do Quidditcha. Miała już szatę i rękawiczki, ale nadal nie miała miotły. Chciała pooglądać dostępne modele.
     Przed sklepem stała niewielka grupa chłopców. Podziwiali oni miotły wyścigowe rozprawiając nad ich zaletami. Ros weszła jednak do sklepu. Najpierw pooglądała stare modele, takie jak Komety czy Zmiataczki. Przy nowszych zatrzymała się jednak na dłużej. Najbardziej spodobał jej się Nimbus 2001, ale był to najnowszy i najdroższy model. Kiedy już miała wychodzić ze sklepu usłyszała znajomy głos:
- Ros?
     Obejrzała się i zobaczyła Dracona Malfoya, który stał niecały metr od niej. Ale nie był tu sam. Obok niego stał wysoki mężczyzna i Rosalie wywnioskowała, że musi to być tata chłopaka. Podobieństwo było uderzające – te same platynowoblond włosy, ta sama blada cera i to samo władcze spojrzenie.
- Cześć Rosalie – powiedział Draco, kiedy dziewczyna do nich podeszła. - To mój tata.
- Rosalie Dale, miło mi – powiedziała wyciągając dłoń.
- Lucjusz Malfoy, mi również bardzo miło – odpowiedział Lucjusz potrząsając delikatnie dłonią dziewczyny. - Draco wiele mi o tobie opowiadał.
     Malfoy lekko, prawie niewidocznie się zarumienił i mruknął coś w stylu „Tato, przestań”. Rosalie tylko się uśmiechnęła.
- No, co Ros? Jak tam wakacje? - zaczął po chwili dziarskim tonem młody blondyn.
- Całkiem całkiem. Większość spędziłam w Dziurawym Kotle…
- Dlaczego?
- To długa historia. A jak tobie minęły wakacje?
- Też nieźle.
     Przez chwilę cała trójka stała milcząc i podziwiając miotły, kiedy nagle Lucjusz Malfoy zapytał:
- Rosalie, z tego co wiem, opiekuje się tobą ciocia, prawda?
- Tak. Jest ona siostrą mojego zmarłego taty… - dziewczyna lekko się zmieszała. Nie lubiła mówić o rodzicach. To przywoływało ogromny ból. A w pamięci nadal miała ten straszny list…
- Bardzo mi przykro z powodu twoich rodziców. Nie znałem Mike'a zbyt dobrze, ale wiem, że był wspaniałym czarodziejem – powiedział pan Malfoy. Jednak szepnął on do siebie tak cicho, że nikt go nie usłyszał – A więc ona nie wie… Ale nie dziwię się, że On ją wybrał. Ma w sobie to coś….
     Cała trójka wyszła ze sklepu. Rozmawiali przez chwilę o miotłach wyścigowych, gdy Rosalie zauważyła dziwnie znajomą czarną czuprynę włosów upiętą w bardzo wysoki kucyk. To była Milicenta Bulstrode, jej najlepsza przyjaciółka ze Slytherinu. Ros powiedziała o tym Draco i oboje postanowili ją dogonić. Przeprosili na chwilę pana Malfoya i razem wmieszali się w tłum. Mieli pół godziny. Po tym czasie oboje mieli przyjść do księgarni Esy i Floresy.
- Masz bardzo fajnego tatę – zaczęła Dale.
- Zależy kiedy. Jak ma dobry humor to jest spoko, ale jak się złości to trzeba wiać.
- Z moją ciocią jest podobnie, ale ona ciągle się złości. Głównie na mnie. Przez te moje iście „slytherińskie” pasemka we włosach – tu zaprezentowała swoje trzy-kolorowe pukle.
- Ja uważam, że są bardzo ładne. Dodają ci uroku.
     Na tym ucięli rozmowę. Jednak był to błąd, ponieważ właśnie wtedy się rozdzielili. Między nimi przebiegła jakaś grupka małych chłopców rozpychając ich na boki i obydwoje stracili orientację. Rosalie chciała go poszukać, jednak uznała, że najlepszym wyjściem będzie spotkać się w księgarni. Tam byli umówieni za pół godziny więc na pewno Dracon właśnie tam się uda.
     Dziewczyna szła dalej gdy nagle się z kimś zderzyła i to dość mocno. Już miała zwyzywać tę osobę, gdy rozpoznała w niej kogoś znajomego.
- Lisa?! Zaczekaj! – krzyknęła Rosalie, bo Gryfonka zdążyła już się oddalić. Lisa zatrzymała się i Dale do niej podeszła.  – A ty co taka zamyślona?
- Zastanawiam się nad… Tajnikiem wylądowania, używając proszku Fiuu, bez obdzierania sobie kolan, łokci, wybiciu zębów czy złamaniu nosa – powiedziała Berry.
- Acha. No tak, zagaduje, że pewnie dzisiaj po raz pierwszy korzystałaś z proszku Fiuu. Jakie wrażenia?
- Średnio przypadał mi do gustu ten środek podróży. Wolę jednak zwykłą miotłę, bądź mugolskie wynalazki .
- Przyzwyczaisz się, zobaczysz – pokrzepiająco powiedziała Ros. Doskonale pamiętała swój pierwszy raz. Miała wtedy sześć czy siedem lat. Tak wyrżnęła głową o ruszt, że Grace i Dylan śmiali się z niej przez prawie dziesięć minut bez ustanku.  – Gdzieś się wybierasz? Może mogłybyśmy razem…
- Szukam kogoś – odparła błyskawicznie Berry.
- Szkoda… Draco, też mi gdzieś zniknął…
- Draco? – zdziwiła się Lisa.
- No… - zaczęła niepewnie. – Był tu jeszcze niedawno… Miałam szukać Milicenty…
- Przepraszam, Ros, ale muszę już iść, umówiłam się... Miło było Cię spotkać. Pa! – Gryfonka pomachała nerwowo i szybko się oddaliła
- Pa! – mruknęła jeszcze Rosalie. Zachowanie Lisy było bardzo dziwne. Berry zachowywała się tajemniczo, jakby coś ukrywała.
     Jednak Dale nie zastanawiała się nad tym zbyt długo, bo właśnie w tej chwili spostrzegła w tłumie Milicentę Bulstrode. Szybkim krokiem do niej podeszła i już zaczęły się witać i obściskiwać. Niestety nie mogły zbyt długo pogadać, bo mama czarnowłosej popędzała córkę. Tak więc obydwie znowu zaczęły się obściskiwać i żegnać, po czym się rozstały.
     Rosalie ruszyła w stronę księgarni i nie pomyliła się. Draco już tam był. Stał obok swojego taty przed sklepem o czymś z nim rozmawiając, ale wydawał się jakoś dziwnie przygaszony i markotny. Dziewczyna podeszła do nich. Chwilę potem weszli do sklepu. Była tam ogromna kolejka, ponieważ niejaki Gilderoy Lockhart miał podpisywać swoje książki. Dale i młody Malfoy czym prędzej chwycili odpowiednie podręczniki i w miarę szybko udało je się kupić. Obydwojgu nie zależało wcale na autografie tego czarodzieja, więc nie musieli czekać w kilkumetrowej kolejce. Już mieli wychodzić, gdy nagle owy sławny czarodziej wyszedł z zaplecza. Szedł dumnym krokiem, a jakiś starszy, niski człowieczek kręcił się w tłumie i pstrykał mu zdjęcia.
     W tym całym zamieszaniu Ros znowu zgubiła Dracona. Musiał się pewnie oddalić. Dziewczyna stała obok Lucjusza Malfoya, który położył rękę na jej ramieniu. Zupełnie jakby pomylił ją sobie ze swoim synem lub… uważał ją za część rodziny albo bliską osobę...
- Czy to możliwe? Harry Potter? - Gilderoy Lockhart zauważył w tłumie Chłopca z Blizną.
     Fotograf dosłownie wyrwał Harry'ego na podest, na którym stał już Lockhart. Rosalie zauważyła, że chłopiec nie był zbyt z tego zadowolony. Jednak sławny czarodziej wręcz przeciwnie.
- Panie i panowie! — zawołał, uciszając tłum drugą ręka. — Cóż to za niezwykła chwila! Najlepsza chwila na złożenie pewnego oświadczenia, nad którym zastanawiałem się od pewnego czasu! Kiedy ten oto młodzieniec wkroczył dziś do Esów i Floresów, zamierzał jedynie kupić moją autobiografię, którą teraz chciałbym mu wręczyć… za darmo, rzecz jasna. — Tłum ponownie okazał swoją radość. — Nie miał pojęcia — ciągnął Lockhart, wstrząsając Harrym, aż okulary zjechały mu na czubek nosa — że wkrótce otrzyma o wiele, o wiele więcej niż książkę „Moje magiczne ja”. On i jego koledzy szkolni naprawdę otrzymują moje prawdziwe, magiczne ja. Tak, panie i panowie, mam wielką przyjemność i zaszczyt oznajmić, że we wrześniu obejmuję stanowisko nauczyciela obrony przed czarną magią w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie!
- Co? - mruknęła zdziwiona Rosalie. Ten typek miałby ich uczyć?! On bardziej pasowałby do sesji zdjęciowych, jako model, a nie nauczyciel jednego z bardziej niebezpiecznych i ważniejszych przedmiotów w szkole Magii.
     Harry, po jeszcze wielu zdjęciach, wyszarpał się z objęć czarodzieja. Ros nic więcej nie widziała, ponieważ widok zasłonili jej tłoczący się ludzie. Kiedy jednak go zauważyła, nie stał sam. Rozmawiał, o ile można było to nazwać rozmową, z Draconem Malfoyem. Zapowiadało się na niezbyt przyjemne spotkanie, więc chciała powiedzieć o tym panu Malfoyowi. Ale Lucjusz to zauważył. Wskazał głową, żeby poszła z nim i tak też uczyniła.
- Ron! Co ty wyrabiasz? Tu można zwariować, wychodzimy – rozległ się głos Artura Weasleya, taty Rona Weasleya.
- No, no, no… Artur Weasley – syknął lodowato pan Malfoy, kiedy wraz z Rosalie znaleźli się przy owym jegomościu. Mężczyzna położył swoją rękę na ramieniu syna tak jak uprzednio na ramieniu Rosalie.
- Witam, Lucjuszu – powitał go jeszcze chłodniej mężczyzna, lekko skłaniając głowę.
- Mówią, że macie dużo roboty w ministerstwie. Te wszystkie inspekcje, interwencje, rewizje… Mam nadzieję, ze płacą wam za nadgodziny?
     Sięgnął do kociołka małej Ginny Weasley i wyciągnął stary, poniszczony podręcznik „Wprowadzenia do transmutacji dla początkujących”. Obejrzał go, po czym mruknął:
- Jak widać, chyba nie. Powiedz mi, Weasley, jaką masz korzyść z hańbienia tytułu czarodzieja, skoro nawet ci za to dobrze nie płacą?
- Mamy bardzo różne pojęcie tego, co hańbi czarodzieja, Malfoy — odpowiedział czerwony na twarzy pan Weasley.
- Najwyraźniej — rzekł pan Malfoy, kierując wzrok na pana i panią Granger, którzy przyglądali mu się uważnie. — To towarzystwo, w którym przebywasz, Weasley… A ja myślałem, że twoja rodzina nie może już stoczyć się niżej…
     I wtedy kociołek Ginny przewrócił się z łoskotem. Artur Weasley dosłownie rzucił się na Lucjusza Malfoya w przypływie furii. Popchnął go na półkę z książkami; tuziny opasłych tomisk zwaliły się wszystkim na głowę. Rudzi bliźniacy krzyczeli: ,,Dołóż mu, tato!”, pani Weasley krzyknęła: „Nie, Arturze, nie!”, tłum cofnął się gwałtownie, zwalając kilka następnych półek z książkami. Jeden ze sprzedawców zawołał: „Panowie, proszę… proszę!”… A po chwili ponad tym wszystkim zagrzmiał gruby głos: „Dość tego, chłopaki, dość tej bójki… ”
     To był Hagrid. W jednej chwili chwili rozdzielił bijących się mężczyzn. Pan Weasley miał rozciętą wargę, a pan Malfoy podbite oko. Nadal trzymał podręcznik do transmutacji. Wrzucił go z powrotem do przewróconego kociołka; oczy aż płonęły mu ze złości.
- Proszę… oto twoja książka, dziewczyno… najlepsza, na jaką stać twojego ojca…
     Wyrwał się z uścisku Hagrida, skinął na syna oraz na Rosalie i cała trójka opuściła księgarnię. Dale jeszcze rzuciła okiem na Lisę, która stała obok Harry'ego. W tym całym zamieszaniu czuła się dość dziwnie patrząc na przyjaciółkę. Jakby coś je od siebie oddzielało.
- Niektórzy czarodzieje już po prostu tacy są – powiedział Lucjusz Malfoy po dość długim milczeniu, rozcierając swoją „śliwę” pod okiem.
- Zgadzam się z panem – powiedziała Ros. Nie wiedziała co nią kierowało, dlaczego tak powiedziała. To był impuls.
     Lucjusz Malfoy spojrzał na dziewczynę i lekko się uśmiechnął. Całą trójką udali się do Dziurawego Kotła i tam się pożegnali. Jednak jeszcze przed rozstaniem pan Malfoy wziął ją na chwilę na stronę.
- Rosalie, mam dla ciebie propozycję. Wakacje co prawda już się kończą, ale co byś powiedziała, na odwiedzenie nas w przyszłym roku? Moja żona bardzo chce cię poznać.
- To byłby zaszczyt, panie Malfoy. Było by mi bardzo miło – odpowiedziała Rosalie. Nie mogła uwierzyć w to co słyszy!
- Ostatniego dnia szkoły zabierzemy cię z dworca. O ile twoja ciocia się zgodzi, no i ty oczywiście, moja droga.
- Ciocia raczej nie będzie miała nic przeciwko. A jak dla mnie może być właśnie wtedy.
- To jesteśmy umówieni.
     I Lucjusz Malfoy oddalił się wraz z synem. A Rosalie szybko pobiegła na górę do swojego pokoju i zaczęła skakać z radości. Propozycja pana Malfoya była bardzo kusząca. A spędzenie wakacji we dworze (bo z tego co słyszała, Draco mieszkał właśnie we dworze) też zapowiadało się ciekawie.

czwartek, 31 grudnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 18 - Mistrz

     Sala Rozmów była gigantyczną aulą. Tak wielką, że pomieściłoby się tu wojsko całego świata, a tak przynajmniej twierdził potem Steve Kloves. Wraz z Chrisem Columbusem, Joanne Kathleen Rowling i Andrzejem Maleszką oraz całym zastępem Czarodziejów udali się do owej sali. Na scenie, na podwyższeniu stał stosunkowo mały człowieczek w za długim płaszczu. A może to był tren? Nie ważne. Miał spuszczoną głowę, ale kiedy ją poniósł, praktycznie każdy aż wstrzymał oddech. Nagle owy ktoś przemówił.
- Drodzy Czarodzieje! Książkowi, Filmowi, Zwykli. Zebraliśmy się tutaj z powodu, jak chyba już każdy z was wie, Bractwa Ciemnego Słońca, które ostatnio nie próżnuje. Podobnie jak i my. Zbieramy informacje o nowych Czarodziejach, rekrutujemy ich. Ale nasi przeciwnicy chcą nam to udaremnić. Ostatnio porwali naszą najlepszą agentkę Sylwię Szmaragd, znaną jako Beryl. Ta strata jest dla nas bardzo bolesna, ale nasi najlepsi ludzie szukają jej wszędzie. Ponadto, z tego co mi zaapelowała Morgan Case, szykuje się wojna z Bractwem Ciemnego Słońca. Dlatego też wszyscy Czarodzieje o Mocach związanych z Wojną i Bitwą, Broniami i tego typu rzeczami mają się niezwłocznie zgłosić do Majora Generała Mickey'a...
     Przemowa Mistrza trwała bardzo długo i mówił on ciągle o jednym i tym samym. Przemawiał on bardzo chaotycznie i nie do końca zrozumiale. Chris już na początku przestał go słuchać. Jednak ostatnie słowa nim wstrząsnęły.
- Musimy też uważać na fałszywców, którzy tylko podszywają się pod Czarodziejów, a tak naprawdę są zwykłymi ludźmi. W ostatnich czasach pełno takich krętaczy.
     Chris i Steve spojrzeli po sobie przerażeni. Czyżby Mistrz wiedział o ich braku czarodziejskich umiejętności? A jeśli tak, w jaki sposób się tego dowiedział?… Jednak najbardziej sensownym wytłumaczeniem było to, że po prostu tak powiedział, nie musiał od razu kogoś (czyli Columbusa i Kloves'a) podejrzewać.
     Po zebraniu cała czwórka, czyli Joanne, Andrzej, Steve i Chris poszli do Kąciku Ciszy. Była to przeogromna biblioteka. Skierowali się oni do dość dużego stolika całego zawalonego książkami. Ponad nimi ślęczał dość młody mężczyzna.
- Witaj, Brandonie – powiedziała Rowling.
- Witaj i ty, Joanne. Oraz wy, mimo że nie znam waszych imion – powiedział dostojnym tonem Brandon Mull podnosząc głowę znad opasłych tomów.
- Bran, nie musisz być taki oficjalny! - powiedział Andrzej Maleszka, po czym szepnął cicho do Columbusa i Kloves'a – zwykle zgrywus z niego.
- Co u ciebie słychać? - spytała Rowling.
- Bywało lepiej. Co noc mam ten sam sen – jak Seth zabija demona. Nie wiem czy to dobrze czy źle, a Nelly jest zbyt zajęty. Ma wspaniałą moc, ale męczącą. Wszyscy się do niego zgłaszają z różnymi przypadłościami… Tak to jest być Magicznym Lekarzem.
- A nie zwracałeś się z tym do Mistrza?
     Zapadła grobowa cisza. Brandon spuścił głowę i z powrotem zabrał się za pisanie eseju. Tuż obok nich stanął dość młody chłopak. Miał lekko zmasakrowany lewy policzek i zwierzęcy błysk w oku. Spojrzał na nich i powiedział:
- Mistrz się zmienił. Bardzo. Nie wiadomo, czy można mu ufać. Musiało was tu długo nie być.
- Conrad! - zawołali równocześnie Andrzej i Joanne.
- Witam, witam, pani Rowling i panie Maleszka – odpowiedział chłopak całując rękę Joanne, zgodnie z zasadami dobrego wychowania.
- Witamy cię i my, drogi Conradzie. Jak się trzymasz? - powiedziała autorka.
- Bywało lepiej – odpowiedział tak samo jak wcześniej Brandon, który teraz udawał, że pisze, choć tak naprawdę przysłuchiwał się rozmowie. - Beryl jest porwana, a Mistrz coś kręci. Dawno was tu nie było, że nie wiecie, że nie przyjmuje on już audiencji. Zwłaszcza w takich błahych sprawach jak kłopoty z Magią.
- Młody ma rację – odezwał się nagle Mull. - Nasz przywódca się zmienił, niekoniecznie na lepsze. Ma więcej sekretów i tajemnic.
- A ja sądzę, że tak powinno być – powiedziała z przekąsem jakaś dziewczyna stając tuż obok Conrada.
- Avery! Miło cię widzieć! - powiedział Andrzej.
- Nawzajem, was również.
     Steve i Chris przysłuchiwali się tej dziwnej rozmowie lekko na uboczu, dopóki ktoś ich przez przypadek nie potrącił. Był to jakiś mały człowieczek, który nawet nie przystanął by ich przeprosić, tylko pobiegł dalej.
- Nie wiedziałem, że przyjmują tu także skrzaty – mruknął scenarzysta. Jednak to zdarzenie przykuło uwagę Joanne i szybko włączyła ich do rozmowy.
     Po ogólnym przedstawianiu się i tego typu rytuałach grzecznościowych, Rowling wzięła na chwilę Maleszkę na stronę. Nie trwało to jednak długo, bo zaraz wrócili.
- Jest tu podsłuch? - spytała autorka.
- Nie, nie ma, ale ściany mają uszy – powiedziała Avery. - Jeśli chcecie przekazać komuś sekret, to radzę iść do Sali Kości...
- Tam to dopiero jest atmosferka – wtrącił Conrad.
- Ponieważ prawie nikt tam nie wchodzi, chyba, że musi.
- To w takim razie prowadźcie. Bran, idziesz z nami. Musimy wam powiedzieć coś ważnego. Nie zaszkodziłoby też Ricka Riordana znaleźć.
     Mieli szczęście i po drodze do Sali Kości znaleźli owego mężczyznę. Dołączył on do „grupy” i poszedł ciekaw tego, co Rowling chce im powiedzieć. W końcu doszli do właściwego pomieszczenia, ale nie było to zbyt nastrojowe miejsce. A może – za bardzo nastrojowe… Ściany były utrzymywane w ciemnej tonacji, zamiast lamp były świece i kadzidła. Na ścianach wisiały ponure obrazy. Ale najgorszy widok był na przeciwległej ścianie od wejścia. Był tam ołtarz zbudowany z… Ludzkich kości i czaszek.
- O rany, to NIE JEST za przyjemne miejsce – odezwał się Steve i zaraz tego pożałował, bo było tu piekielne echo.
- Cóż, to jedyne bezpieczne miejsce. Nie ma co wybrzydzać – powiedziała Joanne. - A teraz muszę powiedzieć wam coś strasznie strasznego, ale też okropnie ważnego.
     I powiedziała. W kilkunastu zdaniach streściła katastrofę, którą wywołała przez przypadek. Na końcu opowieści poprosiła o pomoc. Przez chwilę nikt nic nie mówił i w tej ciszy słyszeli bicie swoich serc. W końcu jednak po kolei, Conrad, Brandon, Rick i na końcu Avery zaczęli okazywać chęć pomocy. Po chwili aż zaczęli się przekrzykiwać, nawet nie wiedząc czemu.
- Czyli nie złościcie się i pomożecie, tak? - spytała cicho Rowling by się upewnić.
- Tak! Co prawda, trochę skomplikowana sprawa z tym będzie. Trzeba skołować dużo Mocy i odpowiedni Czar, ale damy radę! - rozemocjonował się Brandon. - Już widzę minę tych młodziaków, jak ich wyciągniemy!
- Ale będzie z tym dużo pracy – zauważyła Avery.
- I musimy ukryć to przed Mistrzem – dopowiedział Conrad.
- Akurat tym razem się z tobą zgadzam – powiedziała dziewczyna. - To MUSI być tajemnica.
- Tak! - Conrad uśmiechnął się promieniście. Młoda Casterville przyznała mu rację PO RAZ PIERWSZY W ŻYCIU, więc to było coś.


     W tym samym czasie pewien mały człowieczek podobny nieco do karła biegł zatłoczoną ulicą. Potrącał wielu przechodniów, ale za bardzo się śpieszył, by przepraszać. Zamiast tego wyklinał wszystkich ludzi na ulicy. Nie mógł się spóźnić; miał niecałe piętnaście minut, ale jeszcze dużo drogi przed sobą. A krótkie nóżki wcale nie ułatwiały sprawy.
     Nagle przystanął. Wymruczał jakiś Czar i nagle urósł. Jego nogi stały się chyba trzy razy dłuższe od tych malutkich nóżek. Teraz to mógł biec. Pognał szybko jak błyskawica. Skręcił w boczną uliczkę i trafił w ślepy zaułek. Stuknął trzy razy w ścianę domu i ukazał się w niej kontur drzwi. Stuknął kolejne trzy razy – z konturu powstały drzwi. Jeszcze raz stuknął trzy razy i drzwi się otworzyły. Wszedł przez nie do małego, niezbyt zadbanego pomieszczenia. Usiadł na ławce zdejmując kaptur peleryny. Jego żylasta twarz pokryta bliznami sprawiała wrażenie wiekowego staruszka. Tymczasem przybysz nie miał nawet trzydziestu lat.
- Zjawiłeś się, Melchiorze – do przybysza podszedł barczysty mężczyzna.
- Wątpiłeś, że się zjawię, Amosie?
- Tak, przyznam, że wątpiłem. Ale jesteś i to się liczy. Masz towar?
     Melchior wyciągnął zza pazuchy jakiś przedmiot opakowany w brązowy papier. Podał go Amosowi, ale momentalnie cofnął rękę.
- A zapłata? - uśmiechnął się szelmowsko.
- Masz – mężczyzna rzucił mu woreczek, który brzdęknął obiecująco. Melchior dał mu pakunek, po czym obydwoje się rozstali. Pół-karzeł wyszedł z budynku, o ile można nazwać tak to miejsce, a drugi poszedł po schodach w górę. Jednak kiedy Melchior wyszedł na ulicę i zerknął do worka aż krzyknął.
- O ten zdrajca! Niech go diabli wezmą do siebie!
     W worku zamiast monet były rozbite szklane figurki pomalowane na złoto.
- Jeszcze mi za to zapłacisz Amosie… Oj, zapłacisz. I to drogo...


_______________________________________


Chciałabym Wam życzyć wszystkiego najlepszego z okazji nowego roku!
Ten rozdział jest specjalnie dedykowany dla Liseg, która mnie zmotywowała do jego napisania :) Dziękuję Ci za to! :D

sobota, 7 listopada 2015

Rosalie Dale i Tajemnica Wężoustych - Rozdział 5 Spotkanie w Dziurawym Kotle i urodziny Rosalie

    Od nocowania u Sonii minął dopiero jeden dzień. Rosalie mieszkała w Dziurawym Kotle. Było tu nawet przyjemnie. Mogła ucinać sobie pogawędki z barmanem Tomem. Dzięki temu dowiadywała się wielu ciekawych rzeczy. Tom lubił rozmawiać, więc wyciągnięcie z niego informacji było łatwe. Poza tym bardzo ciekawym zajęciem było oglądanie ludzi przychodzących do pubu. Raz, pod wieczór, zjawił się nawet na chwilę Hagrid, ale szybko się zmył. Pewnie był tu tylko przelotem.
     Ros obudziła się gwałtownie. Przed chwilą śnił jej się ciekawy sen. Dziewczyna wstała i podeszła do stolika. Była tam klatka z Alką. Sowa jeszcze spała. Dziewczyna delikatnie pogłaskała ją przez pręty i podeszła do okna. Wychodziło ono na zatłoczoną ulicę Londynu, więc mogła poobserwować przechodzących ludzi.
     Dziewczyna rozmyślała o nocowaniu u Sonii. Było naprawdę fantastycznie! Wreszcie spotkały się we trójkę i to w niezwykle miłej atmosferze. Mimo to Ros i tak brakowało spotkań ich trzech w Hogwarcie. Brakowało jej też nauki zaklęć, wybuchowych eliksirów, zawiłych korytarzy i tych wszystkich tajemnic, które skrywa Hogwart.
- Och, wstała już pani, panno Dale - powiedział ktoś wchodząc do pokoju dziewczyny. Był to barman Tom. - Niech pani szybko zejdzie na dół. Ma pani gościa.
- Dobrze. Dziękuję za informację - odpowiedziała Ros.
     Kiedy drzwi się zamknęły, Rosalie szybko się przebrała i przeczesała włosy. W sennym jeszcze nastroju zbiegła na dół. Przy jednym stoluku siedziała Emily Ross. Popijała ona jakiś napój wpatrując się w kopertę położoną przed nią. Nagle podniosła głowę i zauważyła Rosalie. Uśmiechnęła się i gestem wskazała, by dziewczyna przyszła. Ros tak też zrobiła.
- Witaj, Rosalie - powiedziała Emily.
- Dzień dobry. Miło znów panią widzieć - odpowiedziała dziewczyna.
- Wiesz moja droga, ostatnio przeglądałam różne pudła ze starociami w moim domu - zaczęła pani Ross i sięgnęła do torebki. - I znalazłam kilka ciekawych rzeczy. Między innymi to.
     Kobieta położyła na stoliku dość grubą książkę. Podsunęła ją w stronę Rosalie. Dziewczyna wzięła ją i otworzyła. Był to kolejny album ze zdjęciami. Tylko, że było to zdjęcia jedynie jej ojca. Młodego Mike'a Dale'a. A to w szacie do Quiddicha, z kolegami, ze swoją siostrą Mary (czyli ciocią Ros, oczywiście). Lecz najbardziej przeważały zdjęcia jej ojca z jakimś rudowłosym Gryfonem. Wyglądał znajomo. Ale na ostatniej stronie nie było zdjęć. Był tam list. Rosalie wzięła go i zaczęła czytać.
Droga Emily!
Wierzę, żeś cała i zdrowa! Gorsza sprawa z nami. Chciałbym Cię poprosić o przysługę.
Wiesz, że Czarny Pan się na mnie uwziął. Jina, nasza Strażniczka, ledwo co się trzyma. On ją torturuje! Za niedługo pewnie się złamie, ale i tak jest silna. Catherine i ja martwimy się o Rosalie. On szuka kogoś takiego jak ona. A znasz moją sytuację. Boimy się, że to nasza Rosie może stać się jego ofiarą. Tak więc chciałbym Cię prosić o możliwość przeniesienia się do Ciebie na ten trudny czas. Niekoniecznie całej trójki, może być tylko samą Rosalie. My się obronimy, a poza tym brat Cathy, Fabrice, obiecał przyjechać z Francji i nam pomóc.
Proszę o szybką odpowiedź, 
Twój wierny na zawsze
Mike
     Ros spojrzała pytająco na Emily. Kobieta miała grobową minę. W końcu nabrała powietrza i odsapnęła. Spojrzała na Rosalie po czym powiedziała;
- Tego samego dnia, kiedy doszedł ten list, Jina Carter złamała się i wyjawiła tajemnicę. Tego samego dnia Lord Voldemort zabił twoich rodziców. Tego samego dnia przyjechał brat twojej mamy i zastał ruinę zamiast domu. Tego samego dnia zostałaś przetransportowana do domu swojej ciotki.
     Rosalie nic nie odpowiedziała. Patrzyła się w ten list jak zahipnotyzowana. To niemożliwe, by w jednym dniu wydarzyło się aż tyle... Ale to była jednak prawda. Dziewczyna podniosła wzrok spojrzała na Emily. W jej oczach widać było łzy. Można było się zorientować, że Mike Dale był dla niej kimś ważnym. Nadal z trudem opowiadała o jego śmierci.
- Proszę się nie smucić. Wiem, że pani ciężko, ale co się stało to się nie odstanie - Ros próbowała ją pocieszyć. Kobieta uśmiechnęła się i przytuliła ją.
- Weź ten album - powiedziała. - Niech Ci przypomina, że mimo śmierci, twoi rodzice nadal żyją. W tobie - powiedziała i wstała. Pożegnała się z Rosalie i wyszła. ,,Miałam jej powiedzieć - pomyślała - ale tego nie zrobiłam. Czemu? Czy przez to, że obawiam się jej reakcji, czy dlatego, że mnie samej jest trudno się z tym pogodzić?..."


     Następnego dnia były urodziny Lisy. Już wczesnym rankiem Rosalie wysłała jej prezenty (co prawda większość słodyczy sama zjadła, ale przynajmniej nie wysłała przyjaciółce papierków). Zaraz po tym zeszła na dół. Czekał na nią Tom ze śniadaniem - grzankami i gorącą czekoladą. Ros podziękowała i usiadła przy stole. Zaczęła jeść i czytać gazetę, ,,Proroka Codziennego". Nie było w nim nic ciekawego. Zresztą cały dzień minął jej w nudnej, sennej atmosferze. Powłóczyła się po Ulicy Pokątnej, porozmawiała z Tomem, pobawiła się z Azogiem. W ogóle wszystkie dni jej tak mijały. Dopiero piątego sierpnia nastąpiła zmiana. Był to dzień jej urodzin. O godzinie piątej rano obudziła ją piękna, śnieżnobiała sowa. Była to Śnieżka Lisy. W dzióbku trzymała dość spory pakunek i najwyraźniej chciała się go pozbyć.
     Dale podbiegła do okna i je otworzyła. Ptak wleciał do pokoju i wylądował na szafce nocnej obok klatki z Alką. Sowy przywitały się po sowiemu, tymczasem Ros wyjęła delikatnie z dzioba Śnieżki pakunek i zaczęła go odpakowywać. W środku był magazn ,,Czarownica" z jakimś sławnym czarodziejem na okładce. Poza tym jeszcze czarne skórzane rękawice do Quidditcha. Lisa miała nosa - Rosalie chciała w tym roku zgłosić się do drużyny. No i oczywiście mnóstwo słodyczy. Ktoś mógły uznać to za miesięczny zapas, ale dla Ros to była jedynie przekąska na trzy dni.
     Dziewczyna napisała podziękowania i dała je sowie przyjaciółki. Ta odleciała dość niechętnie - widać polubiła się z Alką. Ros zamkęła okno, jednak nie był to koniec niespodzianek. Niedługo po tym jak Śnieżka odleciała, do okna zastukała kolejna sowa. Należała do rodziny Malfoyów. W dzióbku trzymała pękatą paczkę. Rosalie wpuściła ją i uwolniła od balastu. Otworzyła prezent i omal go nie upuściła i rozbiła. Były to bowiem perfumy. Ale nie byle jakie perfumy. Najlepsze i jedne z najdroższych perfum. Musiała je pewnie wybrać mama Dracona.
     Rosalie odkorkowała flakonik. Pachniały pięknie. Poza tym Malfoy sprezentował jej jeszcze mnóstwo słodkości. W Hogwarcie często wymykała się z Crabbe'm i Goyle'm na poszukiwanie ciastek, gdy wszyscy wychodzili po uroczystych posiłkach z Wielkiej Sali. Można było się nieźle obłowić, skoro nikt już nie ma siły tego zjeść. Zwykle taki zapas starczał do końca miesiąca, ale czasem po udanych eskapadach mieli ciastek na prawie trzy miesiące.
     Rosalie napisała podziękowania i dała sowie Malfoya. Tym raziem nie zamknęła okna. I dobrze zrobiła, bo do południa zleciało się jeszcze więcej sów, każda z podarunkiem dla jubilatki. Tak więc od Sonii dostała książkę pod tytułem ,,Magiczne zwierzęta i jak je znaleźć", figurkę smoka i mnóstwo słodyczy. Od Milicenty śliczne kolczyki z kolią w zestawie, prenumeratę magazynu ,,Żongler" i dużo słodyczy. Od Dylana dostała szatę do Quidditcha (szytą na miarę) i, jak wiadomo, słodycze, Ros wiedziała, że Dylan kupił jej tę szatę. Wspomniała raz przy nim, że chce wstąpić do drużyny. Ten tak sie ucieszył, że poszedł z nią do sklepu z markowym sprzętem do Quidditcha i zamówił dla niej odpowiedni strój. Cóż, w końcu był zapalonym fanem tej gry.
     Od Grace Rosalie dostała pięknie zdobiony album (pusty, by sama mogła go zapełnić) i oczywiście słodycze. Od Crabbe'a i Goyle'a dostała same słodycze. Od cioci Mary również coś dostała - haftowaną hustkę z malutkim wężem w rogu (i stos czekoladowych żab). Ostatnia paczka była od Emily Ross. Znajdował się w niej zestaw ślicznych spinek do włosów, opaska i robiony na drutach szal w kolorach Slytherinu.
     Po odpakowaniu i posegregowaniu prezentów zeszła na dół. Czekał na nią Tom z wielkim tortem truskawkowym. On i stali bywalcy pubu zaśpiewali jej ,,sto lat". Rosalie zdmuchnęła świeczki, a potem barman rozkroił słodycz na kilka wielkich kawałków. Wszyscy się poczęstowali, włączając jego samego. Tort był bardzo smaczny. Sama Rosalie tak uważała.
     Potem, wieczorem, przyszedł ją odwiedzić Dylan. Rozmawiali jak dobrzy, starzy przyjaciele i raz po raz pokładali się ze śmiechu. Kuzyn opowiedział jej o kiepskiej sytuacji w domu.
- Mama miewa się coraz gorzej, podupada na zdrowiu. Obawiam się, że długo już nie pożyje. Co prawda za dwa lata ma wyjechać na gorące źródła, ale nie wiem, czy wytrzyma do tego czau - powiedział ponurym tonem chłopak. - Poza tym, chciałbym znaleźć jakąś pracę. Jestem pełnoletni, a siedzenie w domu i nic nie robienie już mnie nudzi. Jednak nie ma żadnego zawodu, w któym czułbym się dobrze.
- A może opieka nad smokami? - podsunęła Rosalie. - Widzałam w Proroku Codziennym, że poszukują chcętnych Czarodziejów, lubiących adrenalinę i znających się na zwierzętach do pracy ze smokami w Rumunii. Toś dla ciebie.
     Dylan prawie spadł z łóżka. Tak wytrzeszczał oczy, że Ros musiała się zaśmiać. Chłopak momentalnie się zerwał i począł przeszukiwać stertę makulatury na komodzie kuzynki. Dorwał odpowiednie pismo i zaczął czytać. Mruczał coś pod nosem aż w końcu zrobił coś nieoczekiwanego.
- Dziękuję Rosie! To jest to! Jesteś kochana! Ja lecę! Idę się tam zgłosić! - i wybiegł z pokoju uprzednio całując Rosalie w policzek po raz pierwszy w życiu. Nawet na święta tego nie robił, mimo iż jego mama kazała wszystkim wszystkich całować przy składaniu życzeń.
     Ros stała jeszcze długo po środku pokoju głupawo się uśmiechając. Dopiero po chwili dotarło do niej co Dylan zrobił i zaczęła się śmiać, aż ją brzuch rozbolał. Mimo to, chichrała się nadal, a Alka i Azog patrzyli na swoją panią i zastanawiali się, co też się jej stało...

poniedziałek, 2 listopada 2015

Rosalie Dale i Tajemnica Wężoustych - Rozdział 4 Dom Winner'ów

     Rosalie zwlekła się rano z łóżka gnana dziwną myślą. Jeszcze nie wiedziała dokładnie, o co chodzi, ale kiedy spojrzała na swój kalendarz, od razu sobie przypomniała. Dziś był 27 lipca. Spotkanie u Sonii Winner. Piżama-party. Najlepszy dzień tych wakacji.
     Dziewczyna przeciągnęła się i potężnie ziewnęła. Nie lubiła wstawać rano, ale dziś musiała. Szybko chwyciła jakieś dżinsy i koszulkę, i pognała do łazienki. Tam wzięła szybki prysznic. Woda była chłodna i orzeźwiająca, zmyła resztki snu.
     Po myciu i ubieraniu przyszła kolej na włosy. Nieszczęsne włosy, które nie cierpiały być czesane. Broniły się jak mogły robiąc coraz większe kołtuny. Jednak Rosalie szybko sobie z nimi poradziła. Kiedy włosy były już jako-tako uczesane, trzeba było jeszcze je związać. Tak więc zaczęło się codzienne molestowanie owych biednych pukli. Nie trwało ono jednak długo. Zwykły kucyk był idealny.
     W końcu Rosalie była gotowa. Zeszła na dół do kuchni. Już miała otwierać lodówkę z zamiarem zrobienia sobie śniadania, gdy coś odwróciło uwagę dziewczyny. Spojrzała na stół. Siedziała tam mała brązowo-szara sówka płomykówka. W dziobie miała list i najwyraźniej tylko czekała, aż ktoś go wyjmie.
     Rosalie podeszła do sowy. Pogłaskała ją i wyjęła list. Spojrzała na adres nadawcy. Był jej nie znany. W końcu otworzyła kopertę i aż zaniemówiła. Był to list od Emily Ross. Tak brzmiała jego treść:
Droga Rosalie!
Dziękuję Ci za Twoją hojność. Naprawdę nie musiałaś mi dawać tych pieniędzy.
Chciałabym Cię jeszcze zapytać, kiedy będziesz na Ulicy Pokątnej lub w Londynie. Bardzo chciałabym się z Tobą spotkać i Ci coś dać. Pewnie masz już tego dużo, ale nigdy nie za wiele. 
Mam nadzieję, żeś zdrowa.
Pozdrawiam, 
Emily Ross
P.S. Chciałabym utrzymać z Tobą korenspondęncję listową, byś opisywała mi co się dzieje u Ciebie w szkole. Oczywiście jeśli nie chcesz, to nie musisz.
     Ros przeczytała list dwa razy. Ciekawiło ją, co też pani Emily chce jej podarować. Szybko pobiegła do swojego pokoju i chwyciła pióro, atrament i kawałek pergaminu. Napisała odpowiedź:
Droga pani Emily!
Bardzo dziękuję za list. W Londynie będę przez cały sierpień. Chętnie się z panią spotkam, proszę tylko napisać gdzie.
Pozdrawiam, 
Rosalie
P.S. Bardzo dziękuję za propozycję korenspondencji. Z wielką chęcią będę pani pisać o wszystkim.
     Rosalie wzięła list i włożyła go do uprzednio zaadresowanej koperty. Zbiegła na dół i wręczyła go sowie. Sama natomiast zajęła się śniadaniem. Zrobiła sobie kanapki z serem i szynką. Po zjedzeniu posiłku przygotowała jeszcze kilka kanapek - dla cioci i Dylana. Chciała im zrobić niespodziankę.
     Dziewczyna wyszła po schodach na piętro. Właściwie to wbiegła. Zaraz też wpadła do pokoju i zabrała się za pakowanie do torby (szmaragdowej, oczywiście) potrzebnych rzeczy, czyli piżamy, szczoteczki do zębów, stroju na przebranie i szczotki do włosów. Potem otwarła wieko swojego szkolnego kufra. Wyjęła z niego większość niepotrzebnych rzeczy, a zaczęła wkładać po kolei podręczniki, ubrania, wszystkie pióra, mocno zakorkowane atramenty. Na samą górę położyła uroczyście trzy przedmioty: portret od Lisy, książkę ,,Najpiękniejsze baśnie Świta" (również od Gryfonki) i szkatułkę ze swoją biżuterią.
     Zamknięcie kufra było dość trudne. Był on bardzo napakowany, ale w końcu się udało. Rosalie zwlekła go na dół, a potem dyskretnie wróciła się po Alkę i Azoga. Jakimś cudem udało jej się przechowanie ich w pokoju tak, by nie zauważyła ich ciocia Mary. Tak więc teraz Ros przeniosła obie klatki dyskretnie od razu na podwórko. Potem wróciła po raz kolejny do pokoju, by wziąć torbę. Ją również zniosła na dół i ponownie wyszła do góry. Zapukała do drzwi Dylana.  Zaraz też w drzwiach pojawiła się jego głowa, a wkrótce - cały chłopak już gotowy do drogi.
     Rosalie i Dylan byli umówieni co do planu ,,wyemigrowania " Ros. Chłopak miał zarezerwować kuzynce pokój w Dziurawym Kotle, by zaraz po odwiedzinach u Sonii mogła tam przyjść. Miał też ją tam odprowadzić (co sam, o dziwo, zaproponował).
- I jak, wielki dzień, co nie? - zażartował kuzyn.
- Czy taki wielki to ja nie wiem. Wiem, że fajny - powiedziała Ros.
     Chłopak poszedł do pokoju swojej mamy. Przekazał jej, że idzie ,,odprowadzić Ros". Potem wrócił i oboje wyszli przed dom dźwigając przepełniony kufer.
- Więc tak - zaczął Dylan kładąc kufer na ziemi i wyjmując różdżkę. - Najpierw do Londynu do Dziurawego Kotła, a potem ty po południu na Charles Square 15, do tej twojej koleżanki Sonii, tak?
- Tak - przytaknęła Dale.
     Dylan machnął różdżką i wypowiedział zaklęcie, żeby kufer stał się lekki. Zaraz też chłopak wziął nic nie ważący kufer i klatki i wraz z Rosalie poszli na przystanek. Wsiedli do autobusu (oczywiście nie obyło się bez dziwnych spojrzeń współpasażerów) i pojechali do Londynu. Stamtąd udali się do owego przesławnego czarodziejskiego pubu. Dylan poszedł do barmana Toma, a ten zaraz zaprowadził ich do tymczasowego pokoju Ros.
     Było to dość duże pomieszczenie, ale też dość puste. Stało tam duże łóżko, mała komódka, szafka nocna i biurko. Poza tym, pomieszczenie było lekko mroczne, ale to tylko przez ciemne zasłony. Dziewczyna podeszła do nich i szybkim ruchem je odsunęła. Nagłe światło lekko ją oślepiło, ale za to w pokoju zrobiło się jaśniej i przytulnie.
     Kiedy Dylan rozmawiał z Tomem, Rosalie jako tako się rozpakowała i wypuściła Alkę, by sobie polatała. Również Azog wyszedł z klatki, by pozwiedzać nowe otoczenie. Jego podróż nie trwała długo, bo po jednym kółku wrócił do swojego mieszkanka. Klatka była bardzo wygodna - dzięki Dylanowi. Chłopak powiększył ją czarami, a Ros nieco przyozdobiła różnymi przydatnymi drobiazgami.
     W końcu barman i jej kuzyn wyszli z pokoju i dziewczyna została sama. Rzuciła się na łóżko. Była dopiero godzina dziesiąta. A piżama-party miało zacząć się dopiero wieczorem. Dlatego też po chwili wstała. Wzięła sakiewkę z galeonami i wyszła zamykając pokój na klucz. Wyszła z pubu i skierowała się na wiecznie zatłoczoną, ale swojską ulicę Pokątną. Stanęła na chwilę przed bankiem Gringotta. Zastanawiała się czy iść po pieniądze czy nie. W sumie miała coś koło piętnastu galeonów i dwa razy tyle knutów i sykli, że powinno jej wystarczyć. Po rodzicach odziedziczyła dość sporą sumkę, ale wiedziała, że pieniądze szczęścia nie dają i wydawała je oszczędnie.
     Dziewczyna wybrała się na zakupy. Za trzy dni urodziny miała Lisa. Ros chciała by prezent od niej był wyjątkowy. Co prawda miała dla niej figurkę pieska i wieży Eiffel'a (przysłała jej to Grace z Francji, a Dale postanowiła sprezentować te przedmioty Lisie), jednak uważała, że jest to trochę za mało. Zaczęła więc oglądać wystawy sklepów. Weszła do cukierni. Kupiła w niej mnóstwo słodyczy (a to dlatego, że ona sama tak kochała cukierki i  czekoladę, że pewnie wszystko by zjadła i Lisie zostawiła same papierki).
     Po kilkukrotnym przejściu ulicy wzdłuż i wszerz, oraz nie znalezieniu niczego ciekawego, dziewczyna zrezygnowała z poszukiwań na ulicy Czarodziejów. Poszła spowrotem do Dziurawego Kotła a stamtąd do Londynu, na ulicę mugoli. W oczy rzucił jej się sklep muzyczny, Zaraz do niego weszła i kupiła płytę Beatels'ów - ulubionego zespołu Lisy. Nieco dalej był sklep papierniczy, gdzie Ros po krótkim namyśle kupiła wielki, prawie stukartkowy blok rysunkowy. Przeszła jeszcze pare ulic, ale już nic nie wpadło jej w oko. Wstąpiła nawet do zakładu fryzjerskiego, w którym pracowałą pani Emily Ross, ale był zamknięty. Dlatego też dziewczyna wróciła do swoego pokoju w Dziurawym Kotle. Spojrzała na wielki, stary zegar i omal nie krzyknęła. Było już bardzo późno! Dochodziła godzina 17.00.
     Rosalie pędęm chwyciła torbę. Pocałowała Alkę w dziób i pogładziła Azoga po łuskach (zwykle robiła na odwrót, ale w pośpiechu wszystko jej się pomieszało). Zbiegła po schodach, oddała klucz barmanowi i wybiegła z pubu. Na szczęście wiedziała gdzie znajduje się ulica przy której mieszka Sonia. W końcu znalazła się przed jej domem i zadzwoniła do drzwi. Wygładziła bluzkę i przeczesała włosy. Nagle usłyszała łomot za drzwiami. Otwarła je Lisa. Sonia stała nieopodal masując guza na czole.
- Cześć, Ros! - przywitały ją obie.
- Cześć dziewczyny! Co tu się działo? - zapytała zdziwiona.
- Zupełnie nic - odpowiedziała szybciutko Lisa cicho chichocząc do siebie.
- Chciałyście wyważyć drzwi? – spytała ponownie Ros. Nawet nie wiedziała jak blisko była prawdy.
- Nie, miałam mały wypadek - powiedziała Sonia. -  Dobra chodźmy na górę. Nie będziemy przecież rozmawiać w drzwiach.
     Weszły do pokoju Winner. Był mały, ale przytulny. Cała trójka usadowiła się na łóżku i zaczęły pogawędkę. Na prawdę długo się nie widziały, a miały tyle do obgadania. Zaczęły od tradycyjnego pytania.
- I jak tam wakacje? - zaczęła Sonia.
- Jakoś lecą, mogło być gorzej - powiedziała Lisa.
- Całkiem nieźle, nie narzekam - odparła Rosalie, choć nie była pewna czy to prawda. Z ciotką Mary była na wojennej ścieżce, ale z Dylanem dogadywała się jak nigdy. - A ty? - dodała. W tej samej chwili Lisa spytała o to samo, po czym wszystkie trzy zaczęły się śmiać.
- Całkiem nieźle. Dobrze, to co chcecie robić?
- Może zabawimy się w skojarzenia? - zaproponowała Lisa.
- Może być, niech Sonia zacznie - powiedziała Dale,
- Hmm... Może niech będzie... szczotka! - rzuciła po namyśle dziewczyna.
- Pani Norris! - krzyknęła Lisa. Najwyraźniej skojarzyła sobie jej ogon. Przypominał on w pewnym sensie ten przedmiot.
- Pani Norris?! Ona chyba bardziej podległa pod ,,wszystko widzę" bądź ,,oczy Hogwartu" - mruknęła Ros.
- Nie zgodzę się. Pod ,,oczy Hogwartu" zaliczają się Fred i George Weasley'owie - wtrąciła Sonia.
- Mi tam oni kojarzą się z ,,fajerwerkami" bądź ,,naciągniętym swetrem" - dorzuciła Lisa.
- Naciągniętym swetrem?!- zdziwiły się pozostałe przyjaciółki.
- Długa historia; powiedzmy, że w święta w wieży Gryffidoru dzieje się DUŻO rzeczy - wyjaśniła koleżanka. Specjalnie zaakcentowała słowo ,,dużo” i tym samym wywinęła się od szczegółowej odpowiedzi.
- To może od początku... Lisa ty zaczynasz.
- To może... ,,Łowca".
- Filch! - równocześnie krzyknęły pozostałe uczestniczki zabawy.
- To teraz ja! - powiedziała Ros. Chwilę pomyślała, lecz w końcu znalazła odpowiednie hasło. - Niech będzie ,,psikus"
- Fred i George - rzuciła Sonia.
- Irytek! - krzyknęła Lisa.
- Soniu!-zawołała nagle mama dziewczyny. - Zejdź na chwilkę do kuchni.
- Dobrze już idę - powiedziała i wyszła zostawiając przyjaciółki same.
     Dziewczyny zajęły się rozmową. Gadały właściwie o wszystkim i niczym - w końcu nie widziały się miesiąc czasu, więc było sporo do obgadania. Za niedługo do sypialni wróciła Sonia razem z blondwłosą dziewczynką.
- Jessica, to moje przyjaciółki. To jest Lisa - zaczęła przedstawiać Sonia.
- Cześć - powiedziała Lisa.
- A to Ros.
-Cześć.
- Lisę na pewno znasz, mieszkacie obok siebie.
-Tak znamy się - odparła Jessi i posła Berry promienny uśmiech.
- Dobra dziewczyny to może teraz obejrzymy film? - zapytała po chwili Sonia.
- Jasne - odpowiedziały chórem.
     Dziewczyna wyszła na chwilę i wróciła z dwoma kasetami.
- Więc tak mamy do wyboru ,,I kto to mówi" albo ,,Wojownicze Żółwie Ninja". Co chcecie oglądać?
- ,,I kto to mówi". Moja koleżanka to oglądała i podobno jest super\- powiedziała Jessica.
- Więc kto chce to oglądać ręka w górę.
     Wszystkie podniosły ręce, więc Sonia włączyła telewizor i włożyła kasetę do starego odtwarzacza. Na ekranie telewizora pojawiły się napisy początkowe.
     Dziewczyny oglądały film dopóki ciocia Soni nie zawołała Jessicy. Dziewczyna pożegnała się z Sonią oraz nowymi koleżankami i wyszła. Tymczasem mama Sonii przyniosła dziewczynom duży talerz z kanapkami i kubki z gorącą herbatą. Wieczór, który nastał bardzo szybko dziewczęta też spędziły przyjemnie robiąc różne inne rzeczy. Najwięcej było jednak gadania i śmiania się - jak to na takich imprezach bywa.
     Rano wstały dość późno. Zjadły pyszne śniadanie przygotowane przez mamę Sonii. Pierwsza pożegnała się i wyszła Lisa. Rosalie dość długo się zbierała, jednak i ona wyszła niedługo po przyjaciółce. Jeszcze przed domem pomachała Sonii, przez co wpadała w kosz na śmieci (oczywiście szła tyłem). Szybko się jednak wyzbierała i poszła spacerkiem do Dziurawego Kotła. Tam udała się do swojego pokoju. Porządnie się rozpakowała i zatopiła w lekturze ,,Małej Syrenki" z baśni od Lisy. 

wtorek, 8 września 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 17 - Bractwo Dwóch Światów

     Minął tydzień. Zgodnie ze słowami Andrzeja Maleszki, cała grupa ponownie znalazła się na lotnisku i w samolocie. Zapowiadał się spokojny lot. ZAPOWIADAŁ SIĘ. Ale taki nie był. Kiedy tylko wylecieli z Polski, do grupy poszukiwawczej podszedł jakiś tajemniczy mężczyzna w okularach. Wyglądał jak żywcem wyjęty z filmów o tajnych agentach.
- Rowling i Maleszka – powiedział po Angielsku. - Co was tu sprowadza?
- Rich Gold – mruknął Andrzej. - Mógłbym zadać ci to samo pytanie. Co robisz w tym samolocie?
     Mężczyzna wydawał się chyba zdruzgotany tym pytaniem. Nic jednak nie odpowiedział na ten temat. Powiedział za to:
- Zostaliście wezwani do Bractwa. Macie tam przybyć natychmiast... Zaraz, co to za jedni?
     Wskazał palcem najpierw na Chrisa, potem na Steve'a. Mężczyźni starali się udawać, że ich tu nie ma. Kloves zaszył się za gazetą (oczywiście trzymając ją do góry nogami), a Columbus postanowił udawać, że rozmawia przez telefon.
- Steve, Chris, nie kryjcie się – powiedziała Rowling, po czym zwróciła się do Richa. - To nasi.
- Wasi? - spytał dziwnie mężczyzna.
- A w jakim celu Bractwo nas wzywa? - spytał Andrzej Maleszka, próbując odwrócić uwagę Golda od reżysera i scenarzysty.
- Banda Malcolma zaczyna węszyć, nie wiemy czemu. Ich aktywność wzrasta. Mistrz kazał wezwać wszystkich Czarodziejów, bez wyjątku. Musimy dowiedzieć się, z czym mamy do czynienia.
- Zapewne tu i teraz przeniesiesz nas w swój magiczny sposób, którego nikomu nie zdradzasz do siedziby Bractwa, jak mniemam? - fuknął Maleszka niezbyt miłym tonem. Widać było, że nie przepada za Richem.
- Tak – mruknął, po czym coś huknęło, stuknęło i cała piątka wylądowała w wielkiej auli. Z tym, że Chris i Steve upadli mocno uderzając tylną częścią w podłogę, a Joanne, Andrzej i Rich – delikatnie opadli.
     Kiedy w końcu mężczyźni podnieśli się, ich oczom ukazał się wspaniały widok. Znajdowali się w wielkiej, białej sali. Po jednej stronie stał wielki pomnik Johna Ronalda Reuela Tolkiena, a po drugiej, takiej samej wielkości – pomnik Doroty Terakowskiej, czyli dwóch największych legend powieści fantasty.
     Rich zaprowadził ich do drugiej sali, równie wielkiej jak aula główna, a może nawet większej. Trudno było to określić, ponieważ całą pustą przestrzeń, jaka tu powinna być zajmowali ludzie.
     Jedni byli młodzi, inny starzy. Jedni niscy, inni wysocy. Grubi, chudzi; ciemnowłosi, jasnowłosi... Mieszanka osobowości. Niektórzy popijali sok, inni rozmawiali z towarzyszami.
- Joanne! Andrzej! - zawołał ktoś z oddali. Przez tłum przebił się jakiś mężczyzna.
- Rick! Jak dobrze cię widzieć – powiedziała Joanne. - Co tam u ciebie?
- Kiepsko. Bractwo się na mnie wściekło, ponieważ nielegalnie eksperymentowałem z czarami...
- I jak zwykle nie wyszło z tego nic dobrego – dodał Maleszka. - Widziałeś może Brandona Mulla? Muszę go o coś zapytać.
- Mignął mi przed oczami – zastanowił się Rick Riordan. - Chyba będzie w Kąciku Ciszy.
     Andrzej udał się do owego miejsca. Joanne nadal rozmawiała z dawno nie widzianym kolegą. Tylko Chris Columbus i Steve Kloves nie mieli co robić. Nawet nie wiedzieli, gdzie się znajdują, a tym bardziej – po co. Zdezorientowani wodzili wzrokiem po sali pełnej ludzi, mając nadzieję, że Rowling jednak sobie o nich przypomni. Na szczęście autorka szybko sobie oprzytomniała, że są tu jej towarysze i przeprosiła na chwilę Rick'a.
- Jo, co tu się dzieje! - wyszeptał Chris. - Gdzie my jesteśmy!
- Znaleźliśmy się w tak zwanej ,,bazie” Bractwa Dwóch Światów, czyli organizacji pomagającej dobrym Czarodziejom. Tu możemy przebywać bez obawy, że ktoś nas złapie, wiedząc, że jesteśmy inni, tu razem się spotykamy, a także walczymy ze złym Bractwem Ciemnego Słońca, którego członkowie zamiast wykorzystywać swą moc do czynienia dobra i pomagania innym ludziom – niszczą i niekiedy zabijają. Malcolma Beniamina Cox'a i jego paczkę już znacie. To najgorsi z najgorszych, ale więcej opowiem o nich kiedy indziej. Teraz mamy ważniejsze sprawy na głowie...
- Jakie? - spytał Steve.
- Jak was nie zdradzić, że jesteście niemagiczni...


     Malcolm Beniamin Cox chodził w kółko po pokoju. Irytowało to nieco jego współtowarzyszy, lecz nic nie mówili nie chcąc mu się narażać. Siedzieli w milczeniu i tylko brzęcząca mucha zagłuszała tę ciszę. W końcu mężczyzna nie wytrzymał i gwałtownie się zatrzymał. Chciał działać, ale nie wiedział jak.
- Musimy wymyślić coś, co pomoże powstrzymać Rowling i tych gościów. Nie mogą uratować dzieciaczków, których tam wysłała, po prostu nie mogą!
- Ale dlaczego? - spytał Freddie i zaraz tego żałował.
- BO MÓJ BRAT ZOSTAŁ TAM PRZENIESIONY I NIKT, POWTARZAM, NIKT NIE PRÓBOWAŁ GO URATOWĆ! - wściekł się Malcolm, przy okazji dusząc jakimś czarem Freddie'ego. W oczach miał płomienie, a czaszka na połowie twarzy wyglądała jak prawdziwa. Szybko jednak się opanował i odwołał czar.
     Młody blondyn szybko uciekł w kąt pokoju, obawiając się, że Malcolm ponownie obierze go sobie za cel. Jednak Cox nie zawracał sobie głowy karaniem nikogo. Myślał nad swoim bratem. Jonatan zawsze był przy nim, wspierał go i w pełni akceptował. A teraz go nie ma... Znaczy jest, ale nie tu. Czyli i tak go nie ma. Ta myśl była dołująca. Malcolm zacisnął pięści i wziął się w garść.
- Zemścimy się – powiedział na głos, lecz do siebie.


- Co? O co ci chodzi? - zdziwił się Steve, kiedy usłyszał te słowa.
- Wiecie – zaczęła Rowling – każdy w tym pomieszczeniu jest Czarodziejem. Każdy, ale nie wy. Gdyby sprawa się wydała, że są tu ludzie „z zewnątrz”, to nie dożylibyście urodzin.
- To czemu tu jesteśmy!? - zawołał spanikowany Chris Columbus.
- Ciszej! - szepnęła nerwowo Joanne. - Bo jeszcze cię usłyszą i tym bardziej będziecie zagrożeni.
- To co mamy robić? - spytał cicho Kloves.
- Trzymajcie się blisko mnie lub Andrzeja. Gdyby ktoś kazał wam, żebyście pokazali co umiecie, my to za was zrobimy. Wy tylko musicie tak się ułożyć, to jest zrobić jakiś ruch rękami, by wyglądało, że to wy. Ale proszę, nie przesadzajcie i nie róbcie niewidzialnych dzieł sztuki w powietrzu, bo uznają was za głupków. Będziecie pamiętać?
- Tak madame – powiedział Steve udając, że salutuje. - A... Mam jeszcze takie pytanie. Osobiste.
- Jakie?
- Gdzie tu jest toaleta?


     Steve był już w połowie drogi powrotnej z toalety do umówionego miejsca, gdy nagle usłyszał czyjąś rozmowę. Osoby, które ją prowadziły były dość nerwowe, ponieważ prawie co słowo nieznacznie podnosiły głos. Co prawda starali się szeptać, ale nie wychodziło im to zbyt sprawnie, gdyż Kloves (oddalony o kilka metrów i jeszcze schowany za ścianą) słyszał ich doskonale.
- Avery, mówię ci, Mistrz jest osobą podejrzaną. Bardzo podejrzaną. Kto wie aż tyle o występkach Czarodziei z Ciemnego Słońca? On. A skąd tyle wie? Nie zastanawiało cię to?
- Conrad, nie masz racji. Zawsze wymyślasz różne scenariusze, najczarniejsze najczęściej, a żaden się nie sprawdza. Zejdź na ziemię! Mistrz to nie jest Sfinks z Baśnioboru Mulla. Nie jest zdrajcą.
- Na pewno? - mężczyzna zwany Conradem teraz podniósł głos. - A czy ktoś zna jego tożsamość?! Wie, kim on jest?! A może ty znasz o nim prawdę i chcesz ją zataić?!
- Conrad, uspokój się – syknęła Avery i poskutkowało. Musiała chyba go zaczarować. - Wiem, że jesteś nerwowy, bo Beryl nas zdradziła. Ale to nie powód, by każdego wyzywać od zdrajcy.
- Ale Beryl była mi tak bliska... A mnie wykorzystała!
- Nie rozpaczaj nad rozlanym mlekiem, co się stało, to się już nie odstanie.
- Może i racja. Tak, masz rację. Chodźmy lepiej już na zebranie.
     Steve był tak zajęty podsłuchiwaniem, że nie usłyszał, ani zauważył, kiedy owa dwójka ruszyła w jego stronę. Spanikowany zaczął się rozglądać za jakimś alternatywnym punktem ucieczki lub kryjówką. Nie znalazł innego wyjścia, więc z powrotem wbiegł do toalety. Po krótkiej chwili wyszedł. Avery i Conrad przeszli obok niego obojętnie, więc mężczyzna odetchnął z ulgą. Szybko ruszył na wyznaczone miejsce spotkania.
- Gdzieś ty był tak długo?! - spytał go jakby z wyrzutem Chris Columbus, kiedy dołączył do niego i Rowling.
- Przez przypadek usłyszałem czyjąś bardzo interesującą rozmowę.
- Czyją? I o czym? - zainteresowała się Joanne.
- Powiem wam na osobności. Jo, kojarzysz może niejaką Avery i Conrada?
- Avery Casterville i Conrada Rose'n'Hearth?
- Chyba. Nie wiem, czy to oni.
- Raczej tak. Tu prawie każdy każdego zna.
     Nagle znikąd rozległ się gruby dudniący głos:
- Wszyscy Czarodzieje proszeni są do Sali Rozmów na zebranie.
- Ocho, zaczyna się – mruknęła Rowling, podążając za hordą ludzi idących na prawo, do Sali Rozmów.

czwartek, 20 sierpnia 2015

LBA 2

Cześć! Dostałam nominację do Liebster Blog Award (w skrócie LBA) od Pauliny Kurczab (wielkie dzięki :)). Tak więc, przejdźmy do pytań

1. Lubisz czytać książki? Jeśli tak to jaką/ie najbardziej?
Ja UWIELBIAM czytać książki! Jakie? Fantastyczne i niektóre kryminały. Obecnie czytam ,,Baśniobór: Plaga Cieni".
2. Wolisz dzień czy noc?
Noc. Lubię Księżyc, Gwiazdy i Ciemność.
3. Lubisz wieczorne spacery? Dlaczego?
Nigdy wieczorem nie spacerowałam, więc nie.
4. Jakie rodzaje filmów oglądasz najczęściej?
Ekranizacje książek, fantasty, oparte na faktach (i te, w których występuje Tom Felton lub Orlando Bloom)
5. Jakie są twoje ulubione piosenki?
Tego jest dużo... Najulubieńsze to:
Avicii - Wake Me Up
Kygo - Stole The Show
Years&Years - King
Lost Frequencies - Are You With Me
Sarsa - Naucz Mnie
Ed Sheeran - I See Fire
Billy Boyd - The Last Goodbye
David Guetta - Titanium
Tabb&Sonund'n'Grace - Możesz Wszystko
Tabb&Sonund'n'Grace - Dach
Grzegorz Hyży&Tabb - Wstaję
Magic System - Magic In The Air
Major Lazer&DJ Snake (feat. MØ) - Lean On
OMI - Cheerleader
Mans Zelmerlow - Heroes
Loreen - Euphoria
(Ale jest tego więcej ;) )
6. Jeśli mogłabyś spędzić jeden dzień z wybranym aktorem kto by to był?
Wiadomo, Tom Felton ♥
7. Co robisz w wolnym czasie?
Czytam, słucham muzyki, piszę, bloguję lub po prostu oglądam filmy.
8. Jakie lody lubisz najbardziej?
Śmietankowe i toffi rożki, a także wodne.
9. Kolekcjonujesz coś? Jeśli tak, to co to jest?
Od soboty - kapsle z Tymbarka (mam już cztery).
10. Co myślisz o moim blogu?
Jest super! Historia Sonii jest ciekawa :)
11. Lubisz tańczyć i śpiewać?
Uwielbiam i to i to. Kiedy lecą moje ulubione piosenki, zawsze je śpiewam.

Ja nie nominuję nikogo, ponieważ nominowałam już na drugim blogu (link do nominacji)

niedziela, 9 sierpnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 16 - Latanie na miotle i niespodziewana wiadomość od złego gostka

     Minął tydzień. Tom wrócił już ze szpitala. Sobotnia wizyta państwa Malfoyów okazała się dość spokojna, choć kilka wpadek było. Mimo wszystko, powrót do szkoły okazał się dość zbawienny, ponieważ tam chłopak mógł czuć się bardziej swobodnie. Poza tym, tam miał przyjaciół, a w grupie zawsze raźniej.
     Pewnego dnia w pokoju wspólnym Gryffindoru, Daniel zauważył jakąś kartkę z komunikatem. Okazało się, że od czwartku będą mieć lekcje latania razem ze Ślizgonami. Radcliffe dobrze pamiętał kręcenie tej sceny. Wolałby uniknąć powtarzania jej, ale to zaburzyłoby wszystko – profesor McGonagall nie zauważyłaby jego wyczynu (kiedy łapie Przypominajkę), a przez to nie trafiłby do drużyny. A on akurat chciał być w drużynie, spróbować swoich sił w prawdziwej grze, a nie na niby.
- Jutro pierwsza lekcja latania – oznajmił Daniel w środę, kiedy wraz zresztą przyjaciół jadł śniadanie.
     Emma spojrzała na niego, a jej oczy zdawały się mówić ,,Tylko nie próbuj kombinować”.
- Spoko, Em, będzie tak jak być powinno – powiedział żeby ją uspokoić.
- No, mam taką nadzieję.
     Następnego dnia, o trzeciej trzydzieści po południu, wszyscy pierwszoroczni ze Slytehinu i Gryffindoru zebrali się na szkolnych błoniach. Czekało na nich dwadzieścia mioteł ułożonych w równym rzędzie. Zaraz przyszła nauczycielka, pani Hooch. Przywitała ich opryskliwie i zaczęła również tym tonem ich instruować.
     Matthew wiedział co robić. Nim pani Hooch kazała wystartować, on wyleciał do góry niepewnie, ale wtedy miotła sama zaczęła sterować. Chłopak naprawdę się przeraził, bo ta zaczęła lecieć do góry, jakby wystrzelona z procy. Podczas kręcenia wyglądało to bezpieczniej, bo pod aktorem była miękka mata. A tu – ziemia. Twarda ziemia.
     Więc kiedy Matthew spadł, rozległo się okropne łupnięcie. Chłopak złamał nadgarstek, ale wydawało mu się, że przy okazji też żebra i kręgosłup. Podbiegła do niego pani Hooch i czym prędzej zabrała do skrzydła szpitalnego. Tymczasem Tom i Daniel zaczęli działać...
- Widzieliście jego twarz? Jak kawał białej plasteliny!
     A potem potoczyła się seria wydarzeń. Tom porwał Przypominajkę, Daniel zaczął go gonić, złapał kulkę, zobaczyła go profesor McGonagall, przyprowadziła Olivera Wooda, powiedziała Danielowi, że został szukającym i wszystko było tak, jak być miało. A przynajmniej tak się młodym aktorom wydawało...


     Kilka dni po tym wydarzeniu Daniel odczuł ponure skutki bycia w drużynie. Pierwszy trening był bardzo ostry, ale jak się okazało, młody aktor był tak samo dobry jak Harry Potter, którego udawał.
     W sobotnie południe, przyjaciele razem jedli obiad. Był to spokojny dzień, ale dość ponury – deszcz lał jak z cebra i nikomu nie chciało się wychodzić na pole. Poza tym było bardzo zimno. Jesień pokazywała swoją bardziej mroczną i nieprzyjemną stronę.
- Wiecie co? - mruknął Rupert niezbyt zrozumiale, bo w buzi miał udko kurczaka.
- Co? - spytała Emma.
- Teraz tak do mnie doszło – przełknął – że Tom i Daniel się nie pojedynkowali.
- Pojedynkowali? - zdziwił się Daniel, zatrzymując rękę z sokiem w połowie drogi do ust.
- No tak. Z tego co pamiętam, to Harry Potter i Draco Malfoy zaraz po tym jak Harry dostał się do drużyny, poszli się pojedynkować na chyba wieżę astronomiczną. Ron i Hermiona poszli z Harry'm, ale Malfoya nie było, za to gonił ich Filch, więc przez przypadek dostali się na zakazane piętro trzecie, a tam po raz pierwszy spotkali Puszka.
- No nie! - krzyknął dość głośno Radcliffe, bo kilka osób spojrzało na niego. - No i co my teraz zrobimy? - dodał już szeptem. - Zapomnieliśmy o tak ważnej scenie!
- Wcale nie – zastanowiła się Emma. - W filmie, zamiast tego pojedynku, dostaliśmy się tam przez schody, które się ruszyły... A poza tym, czy to jest ważne? Wiemy o kamieniu, wiemy o Quirell'u, wiemy o wszystkim, więc nie musimy martwić się o takie szczegóły.
- Kim jesteś i co zrobiłaś z Emmą Watson? - zaśmiał się dyskretnie Matthew.
- Po prostu nie chcę powtórki z rozrywki.
     Daniel lekko się zarumienił i spuścił wzrok. To nie jego wina, że został opętany! A może jednak właśnie jego? Był narzędziem w rękach Jonatana Christiana Cox'a, ale był też w tym jego udział. To sam Daniel jakoby się w to wplątał.
     Matthew wstał od stołu. Przyjaciele zrobili to samo, dając umówiony znak Tomowi – zaczęli głośno rozmawiać o Quidditchu. Chłopak pośpiesznie dokończył posiłek i zaraz do nich dołączył. Oczywiście nie w Wielkiej Sali (jak by to wyglądało – śmiertelni wrogowie, Harry Potter i Draco Malfoy, nagle zawarli więzy przyjacielskie?), tylko dopiero koło biblioteki. Stamtąd ruszyli do jakiejś pustej sali i usiedli na ławkach, zamiast na krzesłach.
- Stało się coś? - spytał Tom.
- Zapomnieliśmy o waszym pojedynku – powiedziała Emma. - Twoim i Daniela.
- No nie! - blondyn przygryzł wargę.
- Ale uznaliśmy – szybko wtrącił się Matthew – że nie jest to ważne, skoro znamy całokształt.
- Acha. Tylko tyle? - zapytał Tom. - To dobrze, bo muszę już...
- Patrzcie! - przerwała mu Emma wskazując na jakąś kartkę, której na pewno wcześniej tu nie było.
- Co to jest? Skąd się to wzięło? - Matthew podniósł pergamin i zaczął czytać na głos. Był to list. Treść brzmiała następująco:
Drodzy młodziakowie z Niemagicznego Świata!
Zapewne niepokoi Was całe to zamieszanie. Najpierw byliście Tam, teraz jesteście Tu... I jeszcze pewnie ciekawi Was, kim jestem. Powiem tylko tyle:

Jestem Waszą Zgubą

Nie przetrwacie tu ani chwili. Ja Was wykończę. Tak, jestem do tego zdolny. Jeden fałszywy ruch, a wszyscy podzielicie losy tego biednego blondynka. Może i jestem złośliwy ale to od Was samych zależy Wasze bezpieczeństwo. 
Strzeżcie się
Jonatan Christian Cox
     Przyjaciele spojrzeli po sobie. Znowu ten Cox. A teraz jeszcze im grozi...
- Cox – mruknęli w tej samej chwili Tom i Daniel.
- Kim on jest? No kim? - Emma zeszła ze stołu i zaczęła chodzić w kółko. - Bonnie jeszcze nie odpisała?
- Nie – odpowiedział Rupert. - Ale pewnie za niedługo wyśle odpowiedź.
     Ale i tak stali w martwym punkcie. O tym gostku wiedzieli tylko tyle, że był niebezpieczny. Bardzo niebezpieczny. Ale nie wiedzieli km był i dlaczego się na nich uwziął. Czyżby zrobili coś źle? A może on był po prostu szaleńcem?
- Wiecie co? - zaczął drżącym głosem Matthew. - Wydaje mi się, że ten cały Jonatan jest tu tak jak my, przez przypadek. Nie należy do tego świata, jest wściekły.
- Ale dlaczego jest wściekły? - spytała Emma podchodząc do niego. Reszta zrobiła to samo.
- Tego nie wiem. Ale się dowiemy. Razem. I jeśli przyjdzie nawet taka potrzeba, to stoczymy z nim walkę. On działa sam. My jesteśmy w grupie. A w grupie siła. Nie damy się.

poniedziałek, 13 lipca 2015

7 lat Hogwartu - Księga I - Rozdział 8 - Boże Narodzenie

     Nastał wreszcie grudzień. Uczniowie coraz mniej przykładali się do nauki; niektórzy nawet odpuszczali sobie zadania domowe (co potem było opłakane w skutkach), ponieważ zbliżały się ferie bożonarodzeniowe. O ile wcześniej wielką furorę robiło Święto Duchów, tak Bożego Narodzenia wszyscy nie mogli się doczekać jeszcze bardziej. Nawet nauczyciele.
     Kilka dni przed świętami, profesor Neville obszedł wszystkie domy ze spisem uczniów. Wpisywali się tam ci, którzy na święta zostawali w zamku. James, podobnie jak Claudia, Michael i, o dziwo, Lizzie od razu się tam wpisali. Większość uczniów (głównie pierwszorocznych) wolała święta spędzić w domu, z rodziną. Ale ten kto został, wcale nie miał żałować.
     W Wielkiej Sali pojawiło się równo dwanaście choinek. Profesor Filius Flitwick (nauczyciel zaklęć) i pani Diana Hephelstone (nauczycielka astronomii) przyozdabiali drzewka różnymi rzeczami, od śpiewających kolędy ptaszków, aż po bombki, które mieniły się wszystkimi kolorami. Ale również i cała Wielka Sala była pięknie udekorowana; wszędzie wisiały kolorowe festony, girlandy z ostrokrzewu i jemioły, a także zamiast zwykłych świec, były świeczki, które świeciły na czerwono i zielono. Poza tym, każda z nich miała zapach typowych świątecznych potraw, takich jak pudding bożonarodzeniowy czy indyk pieczony.
     W dzień Bożego Narodzenia, James zerwał się jak oparzony z łóżka. Kiedy tylko wstał, zauważył pokaźny stosik prezentów. Czym prędzej obudził Michaela (bo reszta chłopców z ich dormitorium wracała do rodziny) i razem zabrali się za odpakowywanie swoich paczek.
- Patrz! - wykrzyknął James. - Dostałem zestaw miotlarski od mojego taty! Ale super!
     Tak jak i syn, Harry Potter również został w Hogwarcie na święta. Mimo wszystko, tęsknił za swoją dawną szkołą.
- Ej, ja też! - odpowiedział również z entuzjazmem Michael. - I też od twojego taty! Ciekawe dlaczego dał to też mi?
     Kiedy Davies się zastanawiał, młody Potter zdążył otworzyć już resztę paczek. Najpierw wziął pierwszą z brzegu. Była od Claudii. Kiedy go otworzył, ujrzał książkę. Ale nie byle jaką książkę! Był to „Quidditch przez wieki”. Claudia wiedziała co kupić. Następny prezent był od Michaela – multum słodyczy i cała „armia” figurek przedstawiających graczy Quidditcha. Każda postać była bardzo dobrze wykonana, a także potrafiła się poruszać! Na dodatek figurki miały miniaturowe miotełki i malutkie piłeczki, więc mogły latać i grać w Mini-Quidditcha.
- Dzięki Mich! - zawołał James. - To super prezent!
- E, tam – Davies machnął ręką.
     Tymczasem Potter „dobrał się do kolejnych paczuszek. Były w nich ręcznie robione na drutach przez babcię Molly Weasley szalik i czapka (plus do tego domowej roboty krówki), kilka przydatnych książek (głównie o tematyce Quidditch'a) oraz wiele słodyczy. Ale ostatnia paczka była dziwna. Bardzo miękka. James otworzył ją dopiero na końcu. Ze środka wyleciał jakiś duży kawał materiału.
- Co to jest? - spytał na głos.
- Pokaż – poprosił Michael. James podał mu owy prezent. Davies dokładnie go obejrzał, po czym wydał opinię. - Wygląda jak jakiś płaszcz. Przymierz!
     Młody Potter wziął od przyjaciela niezidentyfikowany materiał i szybko go zarzucił.
- I jak? - spytał, ale w odpowiedzi usłyszał tylko stęki i jęki Michaela. Palec chłopaka powędrował mniej więcej na wysokość kolan James'a, więc ten spojrzał i również o mało nie zemdlał. Nie było widać ciała! Tylko głowa wisiała w powietrzu.
- Co...? - wydukał w końcu Mich.
- Ja już wiem co to jest – mruknął Potter. - Ale nie wierzę.
- Co to jest? W co nie wierzysz?
- To chyba Peleryna Niewidka mojego taty. Ale nie wierzę, że się z nią rozstał! To niemożliwe!
     Chłopak zdjął podarunek i zaczął przeglądać opakowanie. Znalazł w środku list. Były tam tylko takie słowa:
Ta Peleryna przechodziła z pokolenia na pokolenie w Waszej rodzinie. Miał ją Twój Dziadek, miał ją Twój Ojciec. Czas, byś i Ty ją dostał.
     Nie było podpisu. Mimo, że James i Michael wytężali mózgi, to i tak nie mogli wykombinować, kto ją przysłał. Jedyną osobą, która im przychodziła do głowy, był Harry Potter. Ale jakoś trudno było im uwierzyć w to, że Potter Senior pozbył się swojego największego skarbu. Z taką właśnie
myślą zeszli (uprzednio oczywiście przebrawszy się w stroje dzienne) na uroczyste, Bożonarodzeniowe śniadanie.
     Kiedy tylko weszli do Wielkiej Sali, aż osłupieli. Było tam przepięknie! Co prawda niewielu uczniów zostawało na święta (z każdego domu tylko po około dwadzieścia osób), ale i tak była przyjemna atmosfera. Wszędzie padał sztuczny śnieg, który dodawał uroku.
     Chłopcy usiedli przy stole Gryfonów. Claudia już na nich czekała. Rozmawiała z Lizzie, ale gdy James i Michael przyszli, Brown dyskretnie poszła w inne miejsce. Wydawało się, że wstydzi się ona większego towarzystwa. I w sumie było to prawdą...


     Choć Bożonarodzeniowe śniadanie było uroczyste, to obiad był jeszcze znakomitszy. James nie jadł nigdy, nawet w domu, takiego obfitego, świątecznego posiłku. Był wielki indyk, gotowane ziemniaki, frytki, pudding, a poza tym – Magiczne strzelające niespodzianki. James i Michael pociągnęli za jedną. Petarda wybuchła ze straszliwym hukiem, a ze środka wypadły najprawdziwsze szachy Czarodziei i żywe białe myszki, spowite obłoczkiem błękitnego dymu, który dość szybko się rozpłynął. Niestety myszki gdzieś uciekły, ale szachy zostały. Chłopcy postanowili, że będzie to ich wspólny zestaw. James obiecał, że nauczy Michaela grać.
     Poza tym, z owych niespodzianek wypadło jeszcze dużo ciekawych przedmiotów, niekoniecznie użytecznych. Młody Potter wzbogacił się o czarny berecik, czapkę-niewidkę, która sprawiała, że głowa znika na parę minut, świecące balony, małą figurkę lwa, która potrafiła ruszać się i ryczeć, oraz jeszcze więcej rupieci. Kiedy przyszło mu odejść od stołu, ledwo co niósł te prezenciki.
     Po południu spędził trochę czasu ze swoim tatą. Nie pytał o Pelerynę. Wolał, żeby ojciec mu sam powiedział. Ale Harry o niczym takim nie wspomniał, co bardzo zdziwiło jego syna.
     Potem, czyli wieczorem, James uczył Michela grać w szachy. Potter znał już zasady; w końcu uczył się od mistrza, czyli wujka Rona. Oczywiście nigdy z nim nie wygrał. Bo wuj Weasley nie dawał ulgowego nawet początkującemu graczowi.
     Tymczasem Claudia i Lizzie urządziły sobie babski wieczorek. Finch-Fletchley było chyba żal tej smutnej i cichej dziewczynki. Postanowiła się z nią zaprzyjaźnić, otworzyć ją na świat. A taka imprezka tylko dla nich dwóch była idealnym pretekstem do tego, by zacieśnić więzy. Plotkowały, przeglądały magazyny „Czarownica”, które Claudia regularnie kupowała, a także dużo się śmiały. Lizzie miała piękny, perlisty śmiech. Poszły spać dopiero po północy. Za to chłopcy nie myśleli wtedy jeszcze o spaniu. Zrobili sobie mini-wieczorek strasznych historii. Wcześniej jeszcze opychali się słodyczami z prezentów i grali w mugolską „Wojnę” kartami. Lepszy okazywał się o dziwo Michael. Ale James tłumaczył to sobie tak, że „masz po prostu większe szczęście; w następnej rundzie ja wygram”, a oczywiście te słowa się nie spełniały.
     Chłopcy położyli się spać dopiero nad ranem, około godziny piątej. James nawet w czasie snu myślał o Pelerynie. Przez to miał o niej głupi sen – że znika pod nią, a kiedy zdejmuje, staje się swoim tatą.
     Następnego dnia chłopcy odczuli skutki zbyt późnego pójścia spać. Obudzili się w południe. Znaczy się, jeszcze by spali, ale to Claudia wpadła do ich pokoju i zaczęła ich wyrywać ze snu, co nie spodobało się ani Michaelowi, ani James'owi. Mimo to, ucieszyli się, że nie przespali całych świąt. W domu Potterów nigdy nie udałoby się przespać czegokolwiek. Lily była lepsza niż budzik, kiedy wskakiwała na łóżko i zaczynała po nim skakać. Ale tu nie było natrętnej małej siostrzyczki.
- Co chłopaki, mieliście zamiar stać się stworzeniami nocnymi? - zażartowała Claudia. - W dzień śpicie, a w nocy żerujecie i się bawicie?
- Haha, bardzo śmieszne – mruknął Michael, po czym ziewnął przeciągle.
- Chodźcie! Profesor Wilson zorganizował zawody w rzucaniu magicznymi śnieżkami do ruchomego celu! Zabawa jest przednia, ale tylko was brakuje!
- Ok, już schodzimy – powiedział James. - A co jest tym ruchomym celem?
     Claudia zaśmiała się, po czym odpowiedziała:
- Sam profesor Wilson.
     Po czym uciekła zostawiając osłupiałych przyjaciół stojących na środku pokoju w piżamach...
- Wszyscy powariowali. Wszyscy – mruknął Michael. James zaraz się z nim zgodził, dodając, że ten świat schodzi na śnieg. Oczywiście sam nie wiedział, co to znaczy.