środa, 6 maja 2015

Zakład - Rozdział 4 - Malfoy Dojmistrz

- KUKURYKU!!!! - rozległo się głośne pianie koguta. Draco Malfoy wykonał serię skomplikowanych ruchów pod kołdrą, by zaraz potem spaść ze swojego łóżka.
- Co to za alarm?! Pali się czy co? - zawołał oglądając się nerwowo.
- To nie żaden alarm, tylko kogut – wyjaśniła Astoria również już obudzona.
     Malfoy zaklął pod nosem, po czym poczłapał do łazienki. Tymczasem jego żona powędrowała (jeszcze w koszuli nocnej) do kuchni, by przygotować śniadanie. Były to oczywiście domowe konfitury. Dziś dopiero miała poszukać sklepów w okolicy.
     Po jakiś dziesięciu minutach w kuchni pojawił się Draco. Chwilę coś pomarudził (bo o jego nogi znowu otarł się kot i zostawił białe włosy na czarnych spodniach), po czym zabrał się konsumpcję śniadania.
- Jeszcze 362 dni nie licząc tego – stęknął. - A ja już mam dość.
- Nie marudź kochanie – powiedziała Astoria całując męża w czoło. Poszła do łazienki.
     Tymczasem Malfoy zastanawiał się, co będą tu w ogóle robić. Były konie – można się pouczyć jazdy konnej. Albo nauczyć gęsi latać! Albo wykąpać kota. Albo nauczyć psa stania na jednej łapie na piłce. Albo złapać kurę i ją też wykąpać. Albo...
    Te rozważania przerwała wchodząca Astoria. Była ubrana jak typowo wiejska dziewczyna – koszulka w kratę, chustka na szyi, luźne dżinsy i wysokie buty. Nawet włosy związała w koński ogon.
- No, no, gdzie to się wybierasz? - spytał Draco. Miało to być w sensie żartobliwym, ale Astoria odpowiedziała zupełnie serio.
- Idę wydoić krowę.
     Malfoy otworzył oczy szeroko ze zdumienia. To krowy się doi?
     Astoria nie zauważyła zdziwionej miny męża. Szybko wyszła i poszła do stodoły. Tam uczyniła swoją powinność szybko i sprawnie, zważywszy to, że nigdy nie doiła krowy. Kiedy skończyła, przyszła do domu z wielkim wiadrem mleka. Zaraz też szybko się przebrała. Postanowiła wyruszyć na poszukiwanie jakiegoś sklepu, a chyba nie wypada iść w takim stroju!
     Po szybkim ogarnięciu się, Astoria wsiadła do auta. Wyjechała do miasta nieopodal. Tymczasem Draco wyszedł na pole. Postanowił wcielić jeden ze swoich planów w życie, a mianowicie – nauczyć gęsi latać. W tym celu poszedł do stodoły i wygonił kilka tych ptaków na podwórze. Wyszły one niechętnie, a i na powietrzu były ospałe i raczej nie miały ochoty na lekcje latania.
- Dobrze – powiedział Malfoy tonem jakiegoś sensei'a. - A teraz nauczymy się latać. Róbcie to co ja.
     Mężczyzna wyciągnął ręce i zaczął nimi machać. Gęsi nie zwracały na to uwagi. Chodziły spokojnie po podwórku i robiły na złość Malfoyowi. Blondyn zaklął kilka razy, ale się nie poddawał. Ciągle machał rękami i próbował nakłonić ptaki do robienia tego samego.
- Co pan robi? - nagle rozległo się pytanie.
     Draco odwrócił się nerwowo, prawie tracąc równowagę. Obok płotku odgradzającego podwórko od wybiegu dla koni stał chłopak. Miał na oko dziesięć lat.
- Co pan robi? - ponowił pytanie.
- A nic – odpowiedział mężczyzna cały się rumieniąc.
- A mi się wydaje, że pan uczył się latać.
- Uczyłem latać gęsi – powiedział Malfoy niepewnie. Nie wiedział, jak ten chłopak zareaguje na taką absurdalną wiadomość.
- Ja też kiedyś próbowałem, ale się nie udało. Więc panu też się nie uda, proszę nie próbować – powiedział chłopak tonem znawcy.
- Dziękuję za informację – odpowiedział Draco, a chłopak przelazł przez ogrodzenie i poszedł do swojego domu.
     Malfoy patrzył się za nim przez chwilę, po czym sam udał się do domu. Tam wziął jakąś książkę z biblioteczki i usiadł wygodnie w fotelu. Zabrał się za czytanie, lecz po kilku kartkach oczy zaczęły mu się kleić. Zasnął. Ta drzemka nie trwała jednak długo. Obudził go powrót Astorii ze sklepu. Kobieta była cała obładowana zakupami. Szybko pognał i pomógł jej wnieść wszystkie torby.


- Jeszcze 361 dni – mruknął Malfoy. - A ja już mam dość.
- Wczoraj mówiłeś to samo – odpowiedziała Astoria zalewając dwie kawy.
- Ech, ale i tak nie wytrzymam.
- To ty się założyłeś, więc musisz dać radę.
- No, masz rację.
     Draco wziął kubek z kawą i zaczął ją powoli sączyć. Wpatrywał się przy tym w okno. Po podwórku chodziły gęsi, które wczoraj miały szansę nauczyć się latać, ale nie chciały. Oprócz nich na podwórzu były też kury i kaczki.
- Draco, wiesz – zaczęła Astoria i Malfoy zrozumiał, że to co powie nie będzie raczej przyjemne. - Powinieneś wydoić krowę.
- CO?! - wrzasnął mężczyzna otwierając szeroko oczy ze zdziwienia.
- No tak, ja to robiłam wczoraj, i to wcale nie jest trudne.
- Ale...
- Żadnego „ale”. Masz wydoić – powiedziała Astoria ostrym tonem.
     Chcąc nie chcąc Malfoy zwlekł się z krzesła i poszedł za żoną do stodoły. Astoria wszystko już przygotowała – było wiadro, była krowa. Dziwna krowa! Malfoy miał wrażenie, że jest przez nią obserwowany. Usiadł niepewnie na stołku.
- Asti, muszę? - jęknął Draco.
- Ja dałam radę to ty też.
- Ale ta krowa się na mnie gapi!
- Dracuś, nie wymiękaj, dasz radę. Jestę mężczyzną, no nie? A jak ładnie wydoisz, to w nagrodę zrobię ci twoje ulubione kakao z pianką.
     Malfoy z wielką niechęcią i obrzydzeniem dotknął jednego wymiona. Chwycił je nieco silniej i poleciało mleko. Blondyn, który miał dotąd zamknięte oczy teraz je otworzył. Popatrzył na śmiejącą się żonę i zaczął z wielkim skupieniem (i obrzydzeniem) doić dalej. W końcu skończył. Spocił się przy tym i to jak! Astoria cały czas się uśmiechała. Cmoknęła męża w policzek i powiedziała:
- I co? To nie takie trudne.
- Mów co chcesz. Ta krowa i tak jest podejrzana.
     Astoria pokręciła głową i poszła do domu. Malfoy podążył za nią cały czas obracając głowę w stronę stodoły jakby się bał, że krowa się jednak rozmyśli i go zaatakuje. Ale zwierzę wcale o tym nie myślało. Jadło w spokoju swoje siano.
     Małżeństwo wróciło do domu. Poszli do kuchni. Astoria zrobiła kakao i dała je swojemu „bohaterowi”.
- I co? Żyjesz? Żyjesz – zaśmiała się znowu Astoria. Wbrew pozorom lubiła tę nieporadność swojego męża.
- Ale mogłem nie żyć! - histeryzował mąż popijając kakao.
- Tak, tak – mruknęła Astoria i zaczęła zmywać naczynia. - Mogłeś zostać zabity przez krowę-zabójcę, która uciekła z więzienia dla zwierząt.
- Asti, nie śmiej się, to poważne! - powiedział Draco. - Bo się obrażę.
- No już, już – zaśmiała się kobieta i objęła męża na pocieszenie. Lepiej?
- Lepiej.
     Malfoy wstał i skierował się do biblioteczki. Wyjął książkę, którą czytał wczoraj i zagłębił się ponownie w lekturze. Jednak i czytać w spokoju nie było mu dane. Do pokoju wślizgnął się biały kot. Mężczyzna w myślach nazwał go Przeszkadzacz. Bo ten kot we wszystkim przeszkadzał i się łasił. Psu dał przezwisko Język – bo uwielbiał lizać, zwłaszcza po twarzy. 
     Draco chwycił kota i położył go na książce. Ten zaczął mruczeć przymilnie i łasić się do jego twarzy. Tak, polubił on bardzo Malfoya. Jak zresztą wszystkie tutejsze zwierzęta (nie licząc oczywiście gęsi i krów).

środa, 29 kwietnia 2015

Zakład - Rozdział 3 - Gospodarstwo na wiejskiej wsi

- Masz wszystko co potrzebne? - spytała chyba po raz setny Astoria. - Wiesz, że jedziemy tam na rok.
- Mam wszystko, kochanie – odpowiedział Malfoy siadając za kierownicę.
- Tylko żeby potem nie było – mruknęła Astoria i wsiadła na siedzenie obok.
     Malfoyowie mieli jechać na rok na wieś zajmować się gospodarstwem jakiegoś mugola, który wyjechał leczyć się w specjalnych ośrodkach. To właśnie Astoria zarezerwowała im tam miejsce. Szukała jakiejś typowo wiejskiej okolicy – z mnóstwem zwierząt, stodołą i dużym polem. Znalazła ogłoszenie w (mugolskim!) sklepie i od razu zadzwoniła pod podany numer. Właściciel chętnie ich przyjął i ucieszył się, że mogą przyjechać już następnego dnia.
     Małżeństwo jechało w ciszy wymieniając co jakiś czas uwagi. W końcu, po godzinie jazdy dojechali. Już od razu w oczy rzucił im się duży wybieg dla koni i dwa domki – stodoła i dom mugola, który miał być teraz ich domem.
     Draco i Astoria wysiedli z auta. Skierowali się w stronę domu. Zauważyli sędziwego, ale bardzo miłego staruszka. Zaraz też „zatopił” ich potokiem słów. Były to głównie instrukcje i podziękowania. Małżeństwo posłusznie przytakiwało. W końcu staruszek zaczął ich oprowadzać po domu i stajni. Mówił, że to wszystko jest do ich dyspozycji.
     Po jakiś dwudziestu minutach pod dom przyjechało kolejne auto. Wysiadła z niego dość młoda kobieta. Podeszła do Malfoyów.
- Witam, jestem Sheila. Dziękuję, że postanowiliście zaopiekować się gospodarstwem dziadka. To naprawdę miłe z waszej strony. Jest on bardzo przywiązany do tego miejsca, i wątpię, by chciał go opuszczać nie mając zapewnienia, że ktoś się zaopiekuje jego zwierzętami. Ja sama nie mam czasu, chodzę na studia. Jeszcze raz wam dziękuję – przedstawiła sprawę kobieta.
- Czujemy się zaszczyceni, mogąc tu przebywać – odpowiedziała Astoria.
     Sheila rozmawiała jeszcze z nimi przez chwilę, po czym poszła po dziadka i zaraz oboje wsiedli do auta taszcząc bagaże. Auto odjechało z piskiem opon, a Draco i Astoria zostali sami na tym gospodarstwie.
- Dobra, więc co robimy? - spytał zdezorientowany Draco.
- Proponuję obchód dookoła domostwa. Tak na spokojnie – odrzekła Astoria.
     Małżeństwo ruszyło przed siebie. Obejrzeli dokładnie wybieg dla koni, potem kurnik i stodołę. W stodole było chyba najwięcej zwierząt. Była tam krowa, gęsi, kaczki, panoszył się paw i indor, a w boksach stały trzy konie: klacz i dwa ogiery. Potem Malfoyowie poszli do sadu. Było tam mnóstwo drzew owocowych. W końcu po dokładnych oględzinach postanowili wracać do ich nowego domu. Poszli do auta, wyjęli walizki i wnieśli je do domu. Musieli zrobić jeszcze jedną rundkę. Draco zaofiarował się, że on pójdzie.
     Mężczyzna poszedł do auta. Szybko wyjął ostatnie walizki i zamknął bagażnik. Obrócił się, by podnieść bagaże, gdy wielkie biszkoptowe cielsko zwaliło go na ziemię.
- Aaa! Co to jest?! - krzyknął zdezorientowany i przestraszony.
     Astoria pędem wypadła z domu z garniturem w jednej ręce i ze spódnicą w drugiej. Spojrzała na męża atakowanego przez „potwora”. Okazał się nim wielki biszkoptowy labrador. Lizał on teraz Malfoya po twarzy i za nic nie dał się odkleić od swojej „ofiary”.
- No proszę, nawet tu masz już wielbicieli! - zażartowała Astoria.
- Haha, bardzo śmieszne – odburknął blondyn.
     Draco powoli odciągnął psa, który teraz na zmianę zaczął szczekać i biegać dookoła niego. Otarł rękawem bluzki mokrą twarz od psiej śliny i jak gdyby nigdy nic chwycił walizki i zaniósł je do domu.
- No, no, ktoś cię tu polubił – zaśmiała się znowu Astoria.
- Bardzo śmieszne – powtórzył Malfoy. - A tak w ogóle, czy ten staruszek mówił coś o psie? Czy to jego?
- Coś wspominał, ale on tyle paplał, że nic nie zrozumiałam z jego instrukcji. W ogóle cała ich rodzina to chyba straszne gaduły. Nawet ta Sheila.
- Oj tak, straszne gaduły – przyznał Draco, po czym zaczął rozpakowywać wszystkie przedmioty z walizek. Trochę się tego nazbierało.
- No nie! - krzyknął nagle Malfoy.
- Co się stało?
- Nie wziąłem maszynki do golenia!
- Wiedziałam, że tak to się skończy... - Astoria pokręciła głową. - Sprawdź, czego jeszcze nie ma, to jutro pójdę poszukać jakiś sklepów to kupię.
     Kobieta wyszła z pokoju zostawiając męża w wielkiej rozterce z powodu maszynki. Skierowała się do kuchni. Pobuszowała w szafkach, ale nie wiedziała, czy mogą korzystać z tych produktów. Na wszelki wypadek wolała nie. Wyjęła więc ze swojej torby ręcznie robione konfitury (według przepisu jej mamy) i kilka kromek chleba. To miało być zaopatrzenie na drogę, ale i tak podczas jazdy nic nie jedli. Teraz jednak ten prowiant spełniał rolę kolacji.
- Asti? - dobiegło z pokoju wołanie Malfoya.
- Tak?
- Mogłabyś tu na chwilę przyjść?
- Już idę.
     Astoria wyszła z kuchni i skierowała się do sypialni. Tam jednak nie było jej męża. Kobieta weszła do pokoju obok. Były w nim wielkie regały ze stosami ksiąg i książek. Obok jednego regału stał właśnie Malfoy. W ręku trzymał dziwną książkę. Zaciekawiona Astoria podeszła bliżej i zerknęła do owego tomiku.
- Popatrz – powiedział Malfoy grobowym tonem.
     Na jednej karcie był narysowany nie kto inny, tylko Lord Voldemort. Był on jednak przekreślony. Draco przewrócił kartkę. Na następnej była jego ciotka, Bellatriks Lestrange, również przekreślona. Na kolejnych kartach były inne osoby, które miały związek z czarną Magią. Większość była przekreślona i Astoria zrozumiała, że są to zabici Śmierciożercy.
- Czy ty... - Astorii uwiązł głos w gardle.
- Nie do końca – powiedział Malfoy i odwrócił jeszcze kilka kartek.
     Astoria spojrzała i odetchnęła z ulgą. Na obrazku był Draco, ale nie był przekreślony. Natomiast nad nim były małym druczkiem napisane słowa: „Uniewinniony”.
- Wiesz, co to znaczy? - spytał Malfoy.
- Co?
- Że ten staruszek jest czarodziejem.
- Niemożliwe!
- Bardzo możliwe... Skoro w tej książce są Śmierciożercy, to on musi mieć jakiś związek z naszym światem. Ale nie myślmy o tym. Mieliśmy tu zapomnieć o czarach.
- Masz rację. A tak w ogóle to chodź na kolację.
     Astoria i Draco poszli do kuchni. Mężczyzna usiadł przy stole, gdy coś musnęło jego nogę. Kiedy zajrzał pod stół, znalazł tam dużego białego kota.
- Ten dom to istny zwierzyniec! - zawołał, po czym podniósł kota i zaczął go głaskać.

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Zakład - Rozdział 2 - Wizyta u Weasley'ów

– ŻE CO?! – wybuchła Astoria. Po jej tonie nie można było wywnioskować czy jest bardzo zła czy może nie aż tak.
– No, tak jakoś wyszło – Malfoy zrobił zmieszaną minę.
– To... Cudownie! Mam wreszcie pretekst, by utrzeć nosa tej Hermionie Weasley. Musimy wygrać!
     Draco zrobił dziwną minę. Nie spodziewał się takiej reakcji swojej żony. Mimo wszystko, to dobrze, że ona też poparła ten pomysł. Całe napięcie i zdenerwowanie zniknęł.
– A wiesz co? – zagadnęła nagle Astoria.– Mam pomysł.
– Jaki?
– Pojedziemy jutro, czyli w nasz pierwszy dzień, do domów Weasley'ów – powiedziała uroczyście kobieta.
– Ale po co? – spytał zdziwiony tą propozycją Draco.
– A tak, na herbatkę – Astoria uśmiechnęła się szyderczo. – I żeby oddać im nasze różdżki.
– Tylko po co, kochanie?
–Niech mają jakieś świadectwo, że nie kłamiemy. Bo jak mamy czarować bez różdżek?
     Małżeństwo uśmiechnęło się, po czym obydwoje zaczęli się śmiać.


– I pamiętaj Hugo, przy państwu Malfoyach masz się grzecznie zachowywać, jasne? – powiedziała Hermiona do syna.
– Tak, mamusiu – odparł posłusznie Hugo, po czym poszedł już do salonu.
– A ja nadal nie wiem, po co oni tu przychodzą – powiedział Ron wyglądając nerwowo prze okno.
– Też się dziwię, ale to oni złożyli propozycję. I to przez telefon, po mugolsku – odpowiedziała Hermiona krojąc tort truskawkowy.
     Nagle przed dom przyjechał czarny mercedes. Wysiadły z niego dwie postacie i podążyły do drzwi rezydencji Weasley'ów. Byli to oczywiście Astoria i Draco Malfoyowie.
     Astoria była ubrana bardzo wyniośle. Miała mocny makijaż: srebrny cień na powiekach, wymalowane rzęsy i ciemnoczerwoną szminkę na ustach. Włosy upięte były we wspaniały kok. Sukienka kobiety sięgała aż do ziemi. Była cała czarna. Na biżuterię składały się wielkie srebrne kolczyki ze szmaragdowymi oczkami, potężna bransoleta, również ze szlachetnymi kamieniami i srebrna kolia.
     Draco również był ubrany elegancko. Wspaniały czarny garnitur (kupiony w mugolskim sklepie), i również czarne lakierki idealnie prezentowały się na wysokim, blondwłosym mężczyźnie.
– Witajcie – powiedział Ron (ubrany w podobny garnitur) półoficjalnym tonem.
     Wprowadził Malfoyów do długiego holu pełnego obrazów w ozdobnych ramach. Większość z nich to były krajobrazy (nabyte na mugolskim targu), ale znalazły się tu też rękodzieła jego siostry, Ginny, która wykazywała dość duże zdolności artystyczne. Oczywiście nie była jakąś sławną artystką. Lubiła sobie pomachać trochę pędzlem, a jej dzieła były całkiem ładne.
     Ron jednak nie dał gościom przypatrzeć się tej galerii. Zaprowadził ich do całkiem obszernego, jasnego salonu. Wskazał sofę, a sam zaszył się w kuchni.
     Draco i Astoria usiedli. Zaraz też podszedł do nich mały rudzielec – Hugo. Przywitał się z gośćmi, po czym i on poszedł do kuchni. Nie na długo, bo zaraz pojawił się w towarzystwie mamy i taty oraz talerzy z różnymi frykasami.
– Więc – Hermiona próbowała zagaić rozmowę. – Wasz syn pojechał wczoraj do Hogwartu, tak?
– Tak. Scorpius to bardzo mądry chłopak. Jest niezwykle dobrze wychowany – odpowiedziała nieco wyniośle Astoria. – A jak tam wasza córka? Ona też wczoraj pojechała do Hogwartu, prawda?
– Och tak. Rose nie mogła się już doczekać tego dnia – powiedziała Hermiona.
     Mimo to rozmowa i tak się nie kleiła. W końcu Ron ''poprosił, by Draco wyszedł z nim na chwilę na taras”. Malfoy wstał i podążył za rudzielcem.
– Zapewne – zaczął Ron grzebiąc w kieszeni. – Przyszliście tu w związku z wczorajszym zakładem, prawda?
– Tak, owszem.
– A mianowicie w jakim celu?
– Chcielibyśmy, to jest ja i moja żona, omówić wszystkie szczegóły, a także przekazać wam na, cóż, przetrzymanie, jedną rzecz.
– Tak? A jaką?
– Nasze różdżki. Chcielibyśmy, abyście byli w stu procentach pewni, że nie oszukujemy.
– No dobrze, dobrze. Jak dla mnie, może być. Palisz? – Ron wyciągnął paczkę papierosów. Malfoy spojrzał i wyciągnął jednego. Ron podał mu zapalniczkę, a po chwili obydwoje mężczyźni truli powietrze dymem papierosowym niszcząc przy okazji swoje drogocenne płuca.
     Tymczasem Astoria i Hermiona ucięły sobie iście kobiecą pogawędkę na temat kosmetyków. Znudził im się rozprawianie o swoich cudownych dzieciaczkach, więc zaczęły rozmawiać o urodzie. To był jedyny temat na który mogłyby gadać godzinami. Narzekały na londyńskich fryzjerów, wychwalały te nowe kremy, złościły się na temat tych głupich czerwonych pomadek, zachwycały się nad nową linią cieni do powiek... Gdyby wszedł tu jakiś typowy mężczyzna, to mógłby zwariować.
– A wiesz, moja droga, za tydzień ma wyjść nowa kolekcja tej sławnej paryskiej projektantki? Ponoć ma to być hit tej jesieni! - powiedziała nagle Astoria i zaczęły się sypać nowinki na temat mody i sławnych projektantów.
     Kobiety rozmawiały o tym jeszcze przez chwilę, gdy przerwał im powrót mężów z tarasu. Było od nich czuć dym papierosowy, ale nic nie mówiły. Hermiona była już przyzwyczajona, choć i tak prosiła Rona, by przestał palić. Astoria była jednak zdziwiona tym, że od Dracona też czuć – on nigdy nie palił, ani nie próbował. Jednak przed Weasley'ami chciał się popisać.
– My już będziemy wracać – powiedział po chwili Malfoy.
– A dlaczego tak wcześnie? – spytała Hermiona, choć tak naprawdę goście byli u nich dobre dwie godziny, jak nie więcej i zaczęło się już ściemniać.
– Musimy się spakować. Jutro wyjeżdżamy na wieś – odpowiedział Draco.
– A dlaczegóż to?
– Warto zażyć świeżego wiejskiego powietrza i zmienić klimat. Miasto to miasto.
– W sumie to macie rację – powiedziała Hermiona i odprowadziła ich do drzwi. Ona jednak, w przeciwieństwie do Rona, pozwoliła im pooglądać obrazy w holu.
     W końcu Malfoyowie wyszli. Wsiedli do auta i pojechali do domu. Dopiero tam zaczęli omawiać całą sprawę.
– Dałem mu nasze różdżki. Oczywiście jeszcze wczoraj ochroniłem je na wszelki wypadek zaklęciem ochronnym, choć wątpię, by ten Weasley mógł z nimi coś zrobić.
– Dobrze zrobiłeś. O czym jeszcze rozmawialiście?
– O szczegółach zakładu. Możemy wysyłać sowy do Scorpiusa, jakby co. Poza tym możemy się spotykać z innymi czarodziejami. Ale nie wolno nam odwiedzać Dziurawego Kotła, Pokątnej, ciekawe jak, bez różdżek, Hogsmeade... I w sumie to tyle. A ty o czym gadałaś z tą Weasley?
– Po pierwsze: to nie żadna „Weasley”, tylko Hermiona, po drugie: co cię to interesuje? Mam prawo rozmawiać z nią o czym chcę. A gadałyśmy o modzie i urodzie.
     Malfoy mruknął coś w stylu ,,Kobiety...” i poszedł na górę do sypialni. Wisiał tam już specjalny (mugolski!) kalendarz. Wziął marker i przekreślił dzisiejszą datę. Jeszcze 364 dni nieużywania czarów!
     Draco odłożył pisak i usiadł na łóżku. Nie siedział jednak długo. Wyjął z szafy jakąś walizkę i zaczął pakować do niej ubrania z szafy. Jutro mieli wyjechać na wieś. Na wczasy, ale też po to, by odizolować się od Magii i czarów. Przynajmniej tam będzie spokój... Chyba...  

sobota, 25 kwietnia 2015

Zakład - Rozdział 1 - Niebezpieczny poker

- Kochanie, ja jadę na chwilę do mamy, ty możesz robić co chcesz - rzuciła nagle Astoria Malfoy, kiedy odprowadzili już Scorpiusa na stację.
- Dlaczego akurat dziś? - spytał zdziwiony Draco.
- Obiecałam jej, że kiedyś przyjadę, a jakoś to odwlekałam i odwlekałam, a wiesz, pasowałoby.
- No cóż, skoro tak, to jedź. Ja pochodzę po Londynie.
     Astoria pocałowała męża w policzek i wsiadła za kierownicę czarnego Mercedesa. Auto odjechało, a Draco Malfoy został sam na peronie. No, nie do końca sam, bo było tu dużo ludzi.
     Mężczyzna chwilę jeszcze stał w miejscu, po czym ruszył przed siebie. Szedł przez Londyn oglądając witryny sklepowe i te wszystkie ,,markowe" mugolskie przedmioty. Miał zamiar wstąpić do Dziurawego Kotła na kolejkę Ognistej Whisky. Jednak nagle, sam nie wiedząc czemu, wszedł do jakiegoś mugolskiego kasyna. Nie wiedział, co go podkusiło. Jednak tę decyzję miał zapamiętać na długo...
     Wnętrze kasyna było ponure. Panowała tu odpowiednia atmosfera do żałoby albo i nawet samego pogrzebu. W kącie przy stoliku siedziała grupka osób. Malfoy wpatrywał się chwilę w to miejsce, gdy nagle ktoś położył mu rękę na ramieniu i szepnął do ucha:
- Może byś z nami zagrał w pokera, co?
- W co? - spytał odruchowo Malfoy.
- W pokera. Taką grę karcianą - wyjaśnił nieznajomy. - Chodź, spróbuj.
     Draco nie był pewny czy dobrze robi, ale zgodził się. Bo czemuż by nie? Zawsze można spróbować czegoś nowego. Podszedł więc do stolika i usiał. Jeden z typów zaczął wyjaśniać pogmatwane zasady tej gry. Kiedy skończył, zaczął mówić inny
- To nie będzie zwykły poker. Pierwszy przegrany będzie musiał spełnić wyzwanie lub zakład wygranego. A z pewnością wygra nasz mistrz.
- A kto jest tym mistrzem? - spytał jakiś koleś, który tak jak Draco grał pierwszy raz.
     W tej samej chwili do stolika podeszła jedna postać. Był to wysoki mężczyzna o rudych włosach. Malfoy był prawie pewnien, że skądś go zna, ale w mrocznym kasynie nie mógł się dobrze przypatrzeć. Jednak kiedy postać została przedstawiona, wiedział, że wchodząc tu podjął złą decyzję.
- Pan Weasley. Pan Ronald Weasley - przedstawił go ten, który uprzednio wyjaśniał zasady.
- To co panowie, zaczynamy grę? - spytał Ron i zaczął tasować karty.
     Gra się rozpoczęła. Początkowa suma była niewielka, ale zaczęła się powiększać. Jak na razie prowadził jakimś cudem Malfoy, ale zaraz los się odmienił i zaczął prowadzić Ron. I był w tym naprawdę dobry. Szybko zgarnął potężną sumkę. Reszta zawodników zaczęła się poważnie denerwować. Weasley był coraz bliższy wygranej. W końcu gra się skończyła. Wygrał Ron, a pierwszym przegranym był właśnie Draco Malfoy.
- Hmm - zastanowił się Ron. - Kto pierwszy przegrał?
- On - jeden z zawodników wskazał na Malfoya.
- Ty? Jak się nazywasz? - spytał Ron, który wcale nie wiedział, że ma doczynienia ze swoim dawnym wrogiem.
- Malfoy - powiedział Draco.
     Ron uniósł brwi do góry. Czy on właśnie powiedział ,,Malfoy"? A może się przesłyszał? Przecież Malfoy nie mógł by tu wejść i zacząć grać w mugolską karcianą grę! Chyba, że mógł. Może to jednak był Malfoy?...
- Malfoy, tak? - powiedział wyniosłym tonem Ron, po czym zbliżył się do blondyna i szepnął mu na ucho - Zasady to zasady. Rad, żem cię tu widzę.
- Ja jakoś nie - odszepnął Malfoy. - Gadaj jakie wyzwanie.
- Muszę się zastanowić... A! Już wiem. Przez cały rok ty i twoja żona nie będziecie używać czarów. Waszego syna to się nie tyczy, bo wiem, że jest w Hogwarcie... Ale wy będziecie musieli wytrzymać rok żyjąc jak mugole. Chyba, że to zadanie cię przerasta, co Malfoy?
- Nigdy w życiu. Wykonam to wyzwanie. Ale jaką będzę miał korzyść z wygranej, albo niekorzyść z przegranej. Bo zawsze tak jest.
- Mądry jesteś. Jeśli wygrasz, to zrobię co tylko będziesz chciał. Ale jeśli przegrasz... To zostaniesz upokorzony. No i wykonasz to co zechcę. 
- Gra warta świeczki. Przyjmuję zakład. Przygotuj się Weasley na upokorzenie, bo z pewnością wygram.
- Nie przechwalaj się tak Malfoy. Co będzie to będzie. Jutro zaczynasz. A! I radzę ci się wyprowadzić z twojego dworu. Tam będzie cię kusić bardziej, a chyba tego nie chcesz - tu Ron ,,odkleił" się od ucha Malfoya i szyderczo zaśmiał. Wiedział, że temu arystokracie nie uda się wygrać zakładu. Nie wiedział jednak, że Malfoyowie byli pyszni, zarozumiali i dążący do celu, a dzięki temu umieli też postawić na swoim i wytrwać w postanowieniu, nie złamać się. A Draco Malfoy odziedziczył te cechy.
- Tak, jutro - mruknął Malfoy uśmiechając się pod nosem. Wygraną miał już w kieszeni. Bo co to jest: wytrwać rok bez czarów. Wcale nie trudne. Trzeba się tylko przyzwyczaić. A poza tym, zawsze warto utrzeć nosa Weasley'owi. Ciekawe tylko, co na ten zakład powie Astoria... Czy się zgodzi? Bo jeśli nie, to przegrana będzie bliska. A Malfoy i przegrana nigdy nie szły, nie idą i nie będą szły ze sobą w parze.
     Draco pożegnał się z uczestnikami gry i wyszedł na zatłoczoną ulicę. Światło słońca go nieco oślepiło po tej ponurej miejscówce kasyna. Malfoy jednak nie zważał na piękny dzień, tylko ruszył przed siebie, do domu. Uśmiechał się pod nosem knując, co każe zrobić Weasley'om jak wygra. Odrzucał od siebie myśli, że może mu się udać. Było to przecież absurdalne. Jednak... Bardzo możliwe...

On The Other Side Spell - Rozdział 13 Opowieść Daniela

- I co my teraz zrobimy? Jest nas trójka! Tylko trójka - powiedziała Emma pochylając się nad podręcznikiem od transmutacji. - Daniel opętany, Tom w szpitalu, Bonnie w domu Weasley'ów. Jesteśmy sami.
     Rupert i Matthew pokiwali głowami. Wiedzieli już co dolega Danowi, nie wiedzieli jednak kim jest ten cały Sovaris, ani jak go odpętać. Tom został przeniesiony do szpitala Świętego Munga, ponieważ jego stan był krytyczny. Chłopak mocno oberwał i ledwo co uszedł z życiem. Rupert zapytał się pani Pomfrey co mu się stało. Okazało się, że ktoś zaatakował Feltona.
- A może - zastanowił się Matthew.
- Co? - spytali w tej samej chwili Grint i Watson.
- A nic. Tak się zastanawiałem, kim może być ten Sovaris. Pomyślałem, że może jest on też kimś takim, co został tu przeniesiony przez przypadek i chce się zemścić.
- To może być prawda. Ale dowodów nie mamy - powiedziała Emma. - Może to być jakiś szalony i chory umysłowo Czarodziej.
     Przyjaciele zastanawali się nad tym przez chwilę. Byli sami w pokoju wspólnym, bo reszta uczniów korzystała z ładnej jeszcze pogody i przebywała na błoniach. Jednak Rupertowi, Emmie i Matthew'owi nie chciało się wychodzić. Woleli pobyć sami i porządnie zastanowić się nad tą sprawą.
- Ej, mogę wam coś powiedzieć? - spytała nagle Watson.
- Wal - odpowiedział Grint.
- Skoro już i tak za bardzo poplątaliśmy się w tym świecie, to uznałam, że nie musimy trzymać się idealnie fabuły. Co będzie, to będzie. Jakoś musimy przetrwać.
     Chłopcy przyznali jej rację. Wpatrywali się jescze przez chwilę w swoje podręczniki usiłując się uczyć, gdy nagle za ich plecami rozległo się głośne chrząknięcie. Jak oparzeni zerwali się z foteli i zobaczyli...
- Daniel?!
     Przed nimi stał nie kto inny tylko Daniel Radcliffe. Wyglądał jednak na wycieńczonego. Jego ubranie byłi w strzępach, a całe ciało miało na sobie blizny. Emma jednak spojrzała na jego oczy. Były one normalne! Nie miały na sobie łusek.
- Cześć? - powiedział niepewnie Dan.
- Och, Dan, wróciłeś! - krzyknęła Emma i rzuciła się chłopakowi na szyję. Zaraz się jednak opamiętała i z pełną powagą zapytała - Co się z tobą działo?
     Daniel stał chwilę zmieszany. W końcu jednak usiadł na fotelu przed kominkiem i zaczął swoją opowieść.
- Pamiętacie ten dzień, kiedy ja i Tom się pokłóciliśmy? Otóż zaraz po kłótni poszedłem do jakiejś pustej klasy. Spotkałem tam dziwnego mężczyznę, który przedstawił się jako Jonatan Christian Cox. Zapytał się mnie, co się stało. Nie wiem, co mnie podkusiło, ale byłem tak wściekły, że odpowiedziałem mu, że pokłóciłem się z najlepszym przyjacielem. Potem on pytał mnie o różne inne sprawy, a ja głupi mu odpowiadałem! W końcu przybliżył się do mnie i pociągnął moją głowę w tył. Chciałem krzyczeć, ale nie mogłem. Ten cały Jonatan chuchnął na mnie i przez moje ciało przeszła gorąca fala. W sumie było to przyjemne uczucie. Zaraz potem poczułem się dziwnie. Jakbym miał w sobie dwie dusze...
- Dwie dusze? - przerwał mu Rupert.
- W sensie, że swoją i jakby nową, jakby ta gorąca fala ją utworzyła - wytłumaczył Daniel, po czym kontunuował swoją opowieść - Potem wyszłem i spotkałem Emmę. Nie wiem czemu, ale na nią nakrzyczałem. Kiedy odeszła, poczułem, że cały świat należy do mnie, że mogę wszystko, że... Że jestem wreszcie wolny. Ale tak naprawdę to nie byłem wolny, tylko zniewolony jeszcze bardziej. I następnego dnia spotkałem was i Toma. Nie wiem czemu, ale napadłem na niego. Wbiłem ręce, które stały się pazurami i wyssałem krew. Poczułem wtedy dziwną zmianę na oczach. Miałem na nich łuski.
- Squamis Monstrum - mruknął prawie niedosłyszalnie Matthew.
- Szepnąłem Tomowi jakieś dziwne słowa, po czym uciekłem - mówił dalej Radcliffe. - Pobiegłem to tej samej pustej klasy. Tym razem nie było tam nikogo. Miałem palce całe z krwi. Oglądałem je z dziwną satyswakcją. Cieszyłem się z tego, co zrobiłem. Następnego jednak dnia, późnym rankiem, wyszedłem z tej sali. Tam nocowałem, jakby co. Zauważyłem rozchisteryzowaną pielęgniarkę wiec skierowałem się do skrzydła szpitalnego. Szybko odszukałem łóżko Toma i... - tu Daniel przerwał i ukrył twarz w dłoniach. - Zobaczyłem go całego we krwi i nieprzytomnego. Przeraziłem się, a czar, który mnie opętał znikł. Stałem się znów sobą... Ale to był okropny widok...
     Przyjaciele siedzieli w milczeniu rozważając słowa Daniela. Pocieszali się jednak tym, że jest już z nim wszystko w porządku. Jednak pojawiły się nowe problemy.
- A więc, co robimy? - spytał po dłuższej przerwie Rupert. Było mu już obojętne co postanowią. Sytuacja była może teraz nieco lepsza, ale i tak beznadziejna.
- Teraz nie pozostaje nic innego jak przystosować się i czekać co życie przyniesie - powiedziała ze smutkiem Emma. - Może i jest nas czwórka, ale Tom w szpitalu, a Bonnie w domu państwa Weasley'ów. Poza tym nie mamy pojęcia, jak wrócić do naszej, do niemagicznej Anglii. Musimy żyć, jakbyśmy byli postaciami z ,,Harry'ego Pottera".
- Łatwo mówić - mruknął Daniel. - Tu jest inaczej niż u nas. Tu może zdarzyć się wszystko. I wiele więcej.
- A poza tym - wtrącił się Matthew. - Musimy dowiedzieć się kim są Sovaris i Jonatan Christian Cox. Może to pomoże rozwiązać tę tajemnicę.
- Może... - zastanowiła się Emma spoglądając w ogień. - A może by tak... Jakby się zapytać...
- Co? - spytali w tej samej chwili chłopcy.
- Może dobrze było by odwiedzić Toma w szpitalu. Może on wie coś, co nam się sprzyda.
- Sugerujesz, że wie on coś o Sovarisie lub tym Cox'ie? - spytał Rupert.
- Kto wie... Był zakrwawiony, tak? A ta krew musiała się skądś wziąć - powiedziała Emma ucinając tym samym rozmowę. 

wtorek, 14 kwietnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 12 Pani profesor, czy mogła by pani...

- Em, mogłabyś mi przypomnieć po co my to właściwie robimy? - spytał nagle Matthew.
- Musimy dowiedzieć się, co to za dziwna postać -odpowiedziała Watson. - Może to jest rozwiązanie zagadki.
- A nie powinniśmy przypadkiem szukać sposobu na dostanie się no NASZEJ Anglii, tej niemagicznej? - wtrącił się do rozmowy Rupert.
- No tak, ale z Danielem jest coś nie tak i musimy wiedzieć co. Dopiero kiedy to się wyjaśni, to będziemy szukać sposobu na powrót.
- Acha - mruknął ponuro Grint.
     Przyjaciele doszli w końcu do celu ich podróży - gabinetu profesor McGonnagal. Zapukali i po krótkim, oschłym ,,Proszę!" weszli.
- Co was tu sprowadza, pani Granger, panie Weasley i panie Longbottom? - spytała nieco zdziwiona i zaczęła wzrokiem szukać Harry'ego Pottera, którego tu oczywiście nie było.
- No, bo wie pani - zaczęła Emma. - Jest taka książka, tylko w dziale Ksiąg Zakazanych, na której nam bardzo zależy. Pani profesor, czy mogła by pani...
- Napisać wam pozwolenie? - domyśliła się profesorka.
- Tak, o to nam właśnie chodzi - powiedział Rupert.
- A jaki jest jej tytuł?
- No, problem w tym... Że nie wiemy... - Emma spuściła głowę. - Wiemy tylko tyle, że jest ona o magicznych wypadkach.
- Interesujecie się takimi rzeczami? - McGonnagal była zaskoczona.
- No, bo zainteresowało nas, co się dzieje, kiedy pomyli się zaklęcie - wymyśliła naprędce Watson. - Uczyliśmy się na tym na Obronie przed Czarną Magią.
- Acha. No dobrze, napiszę to wam.
     McGonnagal wyciągnęła z szuflady kawałek pergaminu. Zamoczyła pióro w butelce z atramentem i napisała na nim kilka zdań. W końcu odłożyła pióro i podała kartkę Emmie.
- Dziękujemy! - powiedziała dziewczyna i już miała skierować się do wyjścia kiedy...
- A co się stało z Harry'm? Zwykle widywałam was razem, ale teraz z wami go nie ma... Czy coś się stało? - zapytała nagle profesorka.
- Z Harry'm? - Emma obejrzała się nerwowo po przyjaciołach. - Ach, ostatnio woli przebywać sam. Ma tak zwany; ,,trudny okres"... Wie pani...
- Mhm - mruknęła coś McGonnagal.
     Emma, Rupert i Matthew niepewnie odeszli. Zaraz też jak wyszli, puścili się pędem. Dobiegli do biblioteki. Przystanęli na chwilę by odsapnąć. Z trudem łapali oddechy.
- Widzicie? - zaczęła Emma ciężko dysząc. - Nawet nauczyciele widzą, że z Danem, to jest Harry'm, dzieje się coś niedobrego. Musimy dowiedzieć się co i temu zapobiec.
- No dobra. To idziemy? - spytał Rupert.
- Tak - odrzekli w tej samej chwili Matthew i Emma.
     Przyjaciele weszli do biblioteki. Uderzył isch jak zwykle zapach starych ksiąg i pergaminu oraz niezmącona niczym cisza. Zaraz też podeszła do nich pani Pince. Od razu zapytała ich co chcą. Emma wręczyła jej kartkę. Kobieta zerknęła na nią i złożecąc poszła do działu Ksiąg Zakazanych. Zaraz też wróciła taszcząc księgę o intrygującym tytule: ,,Najgorsze wypadki czarodziejskie" autorstwa niejakiego Rudolpha Prince'a. Pani Pince wręczyła im książkę i poszła ,,zająć" się innymi uczniami.
     Emma, Rupert i Matthew szybko wyszli taszcząc księgę. Zanieśli ją do wieży Gryffindoru. Usiedli obok kominka i zaczęli wertować opasły wolumin. Szybko okazało się, że to co mówił Tom było najszczerszą prawdą - nawet najodważniejsza osoba miałaby koszmary po obejrzeniu i przeczytaniu zawartości tego ,,dzieła".
- Tom mówił, że ten obraz znajduje się na ostaniej stronie - powiedział Matthew krzywiąc się na widok okropnego obrazka.
- Ok - powiedziała Emma i szybko poszła do ostatnich stronic.
     Dziewczyna otworzyła księgę dokładnie na owej ,,przesławnej kartce". Rysunek był naprawdę okropny. Jedno tylko się nie zgadzało - postać miała już otwarte oczy, a według opowieści Toma, były zamknięte. Dopiero potem się otworzyły.
- Squamis Monstrum to skutek uboczny bycia zbyt często ofiarą zaklęcia Conjunctivitis. Alis Nigro i 
Draco Cutis to efekty nieudanej transformacji w smoka - przeczytała Emma. - To nam nic nie wyjaśnia.
- Ej! Tu jescze coś jest! - zawołał nagle Matthew.
     Rzeczywiście, na stronie zaczęły pojawiać się nowe zdania. Były jednak napisanie pismem odręczynym, jakby ktoś to nabazgrał w wolnej chwili.
- Squamis Monstrum to nie tylko skutek uboczny tego głupiego zaklęcia. Łuski Potwora są spowodowane zaklęciem wielkiego Sovarisa, najgorszego z najgorszych Czarnoksiężników tego świata. Jest on potężniejszy od samego Lorda Voldemorta. Sovaris potrafi opętać kogo tylko chce, a swoje ofiary noszą właśnie Squamis Monstrum jako znak ich zniewolenia. Wkrótce potem pojawiają się kolejne oznaki takiej zmiany: Alis Nigro i Draco Cutis. Alis Nigro są znakiem posłuszeństwa i wyglądają jak wielkie, czarne skrzydła, a Draco Cutis, skóra smoka - znakiem całkowitego oddania. Wkrótce ofara zostaje całkowicie zmieniona w Umbra Draco et Odium. Wtedy nie ma dla niej ratunku... - przeczytała Emma.
- Jest podpis - mruknął Matthew. - Podpisane, Jonatan Christian Cox. Znacie kogoś takiego?
- Nie - przyzanli szczerze Emma i Rupert.
     Przyjaciele spojrzeli po sobie.Wszystko wskazywało na to, że ten odręczny opis jest prawdą i że Daniel został opętany. Tylko jak go odpętać? W tej księdze nie było o tym ani słowa. Jednak przyjaciele wiedzieli, że da się to zrobić.
- Na pewno nam się uda go odpętać - powiedział nagle Rupert. - Napiszę list do Bonnie, może ona coś pomoże. W końcu mieszka z panią Weasley.
- Tak, tak - mruknęła Emma przypatrując się obrazkowi niemowlaka przemienionego w Umbra Draco et Odium. Myślała, jak takie małe dziecko mogło stać się ofiarą... A może wcale nie było? Może był to tylko przypadkowy rysunek?...
     Rupert pognał na górę do pokoju. Zabrał się za pisanie listu. Tym razem nie użył szyfru - bo i jak? List zabrał mu aż trzy strony. Grint opisał w nim całą sytuację i poprosił Bonnie o pomoc. Kiedy skończył, od razu pognał do sowiarni. Poinstruował sowę gdzie ma lecieć (,,Prosto do sypialni Ginny Weasley, tak, żeby mama nie wiedziała nic o tym liście") i zszedł powoli na dół. Pchany jakimś dziwnym instynktem, skierował się do skrzydła szpitalnego. Chciał odwiedzić Toma. Ale... Toma nie było...

niedziela, 12 kwietnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 11 Pechowy lot

- Więc tak... - Chris Columbus zaczął omawiać po raz setny plan działania.
- Chris, proszę cię, już to wiemy - przerwał mu Steve.
     Chris coś tam pomruczał pod nosem i zaczął oglądać widoki przez okno. Były ,,naprawdę wspaniałe", ponieważ przedstawiały tylko i wyłącznie chmury.
     Tymszasem na drugim końcu samolotu, Malcolm i jego drużyna byli pochłonięci bardzo ważną rozmową. Również omawilali plan działania, ale ich plan, był niezbyt przyjemny i bardzo ryzykowny... Był to bowiem plan napadnięcia na Rowling i jej ,,pachołków". W końcu, po piętnastu minutach wyjaśniania wszystkich szczegółów, Malcolm wstał z miejsca. Reszta jego drużyny zrobiła to samo. Przeszli prawie całą długość samolotu, aż natknęli się na Rowling...
- Witaj, moja droga Rowling. Dawno się nie widzieliśmy - powiedział mrocznym głosem Malcolm.
- Malcolm Beniamin Cox. Cóż za niespodzianka - powiedziała kobieta akcentując mocno ostatnie słowo.
- Doszły mnie ostatnio słuchy, że miałaś wypadek... Czy to prawda?
- Skąd to wiesz?
- Mam ja swoje źródła - tu Malcolm zaśmiał się szyderczo.
     Rowling i Malcolm zaczęli mierzyć się wzrokiem. Zaiteresowało to resztę pasażerów, którzy zaczęli przyglądać się ich niemym zawodom. Po dobrych pięciu minutach tej ,,zażartej walki", Malcolm nie wytrzymał. Podniósł gwałtownie rękę i opuścił ją spowrotem, powodując przy tym mocne turbulencje samolotu.
- Przestań! Tak nic nie zdziałasz! - zawołała Rowling chwiejąc się na wszystkie strony.
- Dałabyś wiarę? - Malcolm zaśmiał się szyderczo i skinął na resztę swojej dużyny.
     Felix dotknął ręką podłogi samolotu. Przez całą maszynę przeszła błękitna fala. Kiedy mężczyzna wstał, zaczął manipulować samolotem - najpierw zakołysał nim mocno, a potem zatrzymał w powietrzu.
     Tymczasem Lucas i Helena utworzyli czarną zasłonę dymną, by żaden z pasażerów im nie przeszkodził. Freddie natomiast wyciągnął przed siebie prawą rękę i zaczął syczeć. Zaraz też z wyciągniętej ręki chłopaka wysunął się długi wąż.
- Vasian, atakuj! - zawołał Freddie.
     Wąż spadł z łoskotem na podłogę i zaczął sunąć w stronę Rowilng. Kobieta przeraziła się, ale nie dała tego po sobie poznać. Wyciągnęła rękę i utworzyła zaporę dymną. W przeciwieństwie do tej, którą stworzył Malcolm, zapora Rowling była biała. Wąż wpadł na nią z impetem, lecz odrzuciło go w tył.
- Co tu się dzieje? - dał się słyszeć głos Chrisa.
     Columbus i Steve poszli poszukać Rowilng, ponieważ kobieta długo nie wracała. Kiedy doszli do miejsca osłoniętego czarnym dymem, usłyszeli krzyki. Czuli, że dzieje się tam coś niedobrego. Spróbowali więc wejść, ale nie udało im się.
- Co tu się dzieje?! - ponowił pytanie Columbus.
- Chris! - zawołała Rowling, po czym rozległ się dzwięk tłuczonego szkła. To Helena przez nieuwagę rozbiła jakimś zaklęciem szybę w samolocie,
- Helena! - zawołał wściekły Malcolm. - Co żeś ty najlepszego zrobiła?!
- Przepraszam, już to naprawiam - powiedziała kobieta i szybko odnowiła szybę.
     Rowling wykorzystała tę chwilę nieuwagi i szybkim ruchem ręki wyczarowała liny, które oplotły Malcolma. Mężczyzna upadł na podłogę klnąc i złożecząc. Joanne jednak nie zważała na to, tylko dopadła linami resztę drużyny Cox'a.
- Macie za swoje - powiedziała.
- Nie byłbym taki pewien - mruknął tajemniczo Jonatan.
     Mężczyzna zamknął oczy. Odwołał czarną zasłonę, po czym ścisnął powieki jeszcze bardziej i... Zaczął znikać! Rozpłynął się powoli w powietrzu i zostały po nim tylko leżące bezwładnie liny. Reszta jego drużyny zrobiła to samo. Najpierw zniknęła Helena, potem Felix, Lucas... Został tylko Freddie. Starał się skupić jak najmocniej, ale teleportacja nigdy nie była jego mocną stroną. W końcu jednak i jemu udało się uciec z tego miejsca.
- Kim byli ci ludzie? - spytał Steve wytrzeszczając oczy.
- To była drużyna Malcolma. Źli, bardzo źli Czarodzieje - wyjaśniła Rowling.
- Ten młodziak wcale nie wyglądał na aż tak złego - zauważył Chris.
- To Freddie Gonzalez. Ma dopiero szesnaście lat. Tak, on nie jest taki zły.
- Skąd tyle o nim wiesz?
- Byłam kiedyś z moimi książkami na wizytacji w ich szkole. Freddie wył nimi bardzo zafascynowany, choć czytał tylko jedną część, tom czwarty. Biedny Freddie był pośmiewiskiem w szkole, nikt go nie lubił. Nie akceptowali go, bo był inny. Sama widziałam, jak na przerwie jacyś starsi i więksi chłopcy go bili. Oczywiście zareagowałam, więc przestali.
- A dlaczego dołączył do tej całej ,,drużyny Malcolma"?
- Bo chce się zemścić - powiedział nagle Steve. - Zemścić za poniżanie go. Ja też bym tak zrobił, gdyby mnie spotkało coś takiego.
     Zapadła cisza. Wtem Rowling coś sobie przypomniała. Przecież samolot stoi! Kobieta szybko odwołała zaklęcie Lucasa i maszyna ruszyła.
- A kto to ten w czapce? - zapytał w pewnej chwili Chris.
- Lucas Prince. Nie znam go dokładnie. Wiem tylko tyle, że ma francuskie korzenie. Ten z papierosem to Felix Turner. Zamieszkał na ulicy, bo rodzice wyrzucili go z domu. Z co? Tego nie wiem. Ta kobieta, może ją znacie, to Helena Bonham Carter, dawna aktorka. Zrezygnowała z aktorstwa, bo wiele osób nie akceptowało jej zdloności.
- A ten ostatni? Ten z czaszką na twarzy?
- To Malcolm Beniamin Cox. Jego brat, Jonatam Christian Cox, został przeniesiony do świata Książek, do tego co ja wysłałam przez przypadek naszych młodych aktorów, Malcolm chce się za to zemścić na Książkowych Czarodziejach, czyli między innymi na mnie.
- Czekaj momencik - zastanowił się Chris. - To jest kilka rodziajów Czarodzieji?
- Tak. Są zwykli, czyli tacy jak drużyna Malcolma i są Książkowi, czyli tacy jak ja. Pisarze i pisarki.
- Acha. Ale my szukamy tylko tych Książkowych, prawda?
- Tak.
- Uff - odsapnął Chris, bo niezbyt uśmiechało mu się szukać WSZYSTKICH Czarodziejów tego świata.
     Reszta podróży przebiegła spokojnie. W końcu samolot zaczął powoli się zniżać. Wylądował na lotnisku.
- Witamy w Polsce! - zawołała Rowling wesołym głosem.