środa, 4 marca 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 16 Biały Człowiek

     A jednak była awantura z powodu smoka... Draco włóczył się po zamku nocą i dostał karę. Tak naprawdę, to Malfoy ,,przechwycił" list brata Rona Weasley'a. W liście było, że Harry Potter, Hermiona Granger i Ron Weasley mają nielegalnie przetransportować smoka. Oczywiście Draco postanowił ich śledzić i przy okazji nakablować na nich nauczycielom. Wtedy wywalili by i tę trójkę i Hagrida. Jednak jego plan nie wypalił - Malfoy został złapany. Zresztą Potter i Granger też. Za karę byli z Hagridem w Zakazanym Lesie. Mieli szukać ,,czegoś, co zabija jednorożce".
     Draconowi nie spodobało się to, ale musiał. Cały czas skarżył się i nie omieszkał opisać tej ,,dramatycznej sytuacji, z której ledwie uszedł z życiem". Tak naprawdę, to uciekł z wrzaskiem, ale akurat tę część opowieści przmilczał.
     W końcu nadszedł dzień egzaminów. Rosalie zdała wszystkie bez problemu, co bardzo ją zdziwiło. Nigdy nie lubiła takich testów sprawdzających.
     Dziewczyna zaczęła coraz częściej myśleć o wakacjach. Przypuszczała, że mogą być to ostatnie, jakie spędzi z Grace i Dylanem.
     Dylan zawsze marzył o jakiej pracy, która miała by w sobie dużo ryzyka. To był ten typ chłopaka, który nie przejmuje się jutrem - jedzie na całego. Dylan nigdy nie zastanawiał się nad konsekwencjami. Często najpierw działał a dopiero potem myślał. Mimo wszystko i tak był fajny. Miał duże poczucie humoru i był przystojny.
     Grace natomiast największą wagę przykładała do nauki. Była mądra i błyskotliwa. Lubiła przechalać się swoją wiedzą i zanudzać wszystkich wokoło swoimi wykładami.
     Rosalie nawet lubiła tę różność charakteru kuzynostwa. Dzięki Grace wiedziała już kilka rzeczy o Magii, zanim znalazła się w Hogwarcie. Natomiast z Dylanem można było się powygłupiać.
     Koniec szkoły zbliżał się wielkimi krokami. Już jutro miało być zakończenie roku szkolnego. Rosalie było trochę żal - będzie musiała rozstać się na dwa miesiące z przyjaciółmi. Ale potem znowu do szkoły! Drugi rok z pewnością okaże się jeszcze ciekawszy.
- Rosalie, mam do ciebie prośbę.
     Dale siedziała jak zwykle z książką pod drzewem. Podniosła głowę i zauważyła nad sobą Grace. Zdziwił ją widok kuzynki, ale nic nie powiedziała.
- Tak? - spytała Ros.
- Bo wiesz - Grace też usiadła na trawie. - Dostałam list z propozycją dalszej nauki. We Francji. Moja mama wysłała kiedyś list do swojej francuskiej koleżanki i napisała o moich ,,talentach". I się okazało, że ta znajoma ma znajomą, która ma brata, który ma kolegę, którego siostra ma chłopaka, który jest synem znanego francuskiego nauczyciela Zaklęć. Takich bardzo zaawansowanych. I ta koleżanka mamy załatwiła mi tam miejsce. Tylko nie wiem czy się zgodzić, czy nie!
- To dla ciebie wielka szansa! Zgódź się! Będziesz mogła poznać tajniki Magii, i w ogóle... Ale... Czemu akurat mnie się o to pytałaś?
     Grace się cała zaczerwieniła i wydukała:
- Dylan ma mnie chyba dość. Podobnie zresztą jak moje koleżanki z Ravenclawu. Wydaje mi się, że mnie unikają...
- Hmm, wiem nawet czemu - mruknęła Rosalie, po czym dodała: - Powinnaś mniej się przechwalać tym co umiesz. Niektórzy są słabi w nauce, ale się starają, a jak ty bębnisz, że ,,co to ja nie umiem", to im się robi przykro i smutno.
- Może i masz rację... - zastanowiła się Grace. - Wiesz co? Dzięki Ros, naprawdę mi pomogłaś.
- E, to nic takiego - powiedziała Dale, a kiedy kuzynka odeszła mruknęła sama do siebie: - Ach, jak ja jej chciałam to już dawno powiedzieć... - po czym zaśmiała się sama z siebie.
     Reszta dnia minęła Rosalie w wyśmienitym nastroju. Dziewczyna ciągle się uśmiechała i zaniepokoiło to nieco Milicentę.
- Co się stało, że jesteś taka szczęśliwa? - zapytała ją wieczorem.
- Rozmawiałam rano z kuzynką. I była to super rozmowa. Zawsze chciałam jej powiedzieć to, co powiedziałam dzisiaj - odpowiedziała Rosalie.
     Dziewczyny szybko się przebrały. Milicenta weszła już do łóżka, ale Ros jeszcze nie. Chwilę siedziała na posłaniu, a potem się położyła. Nie mogła jednak zasnąć. Wierciła się na wszystkie strony, aż w końcu zrezygnowana usiadła na łóżku. Skoro sen nie chce przyjść, ona nie będzie go zmuszać.
     Rosalie chwyciła podręcznik do Eliksirów i zaczęła czytać go pod kołdrą w świetle różdżki. Czytała długo, bardzo długo. Nagle różdżka wypadła jej z dłoni, a głowę i prawą rękę przeszył okropny, palący ból.
     Znowu pojawiła się wizja, czy raczej smuga wizji. Widziała Quirella i Harry'ego Pottera. Profesor obrócił się w pewnej chwili i zaczął rozwiązywać swój turban. Oczom Rosalie ukazała się głowa białego mężczyzny. Dwie szparki zamiast nosa, czerwone oczy jak u węża i biała jak śnieg twarz. To on.
     Wizja rozmyła się całkowicie, a Rosalie była przkonana, że to dzieje się naprawdę. I to teraz, w tej chwili. Gdyby miała to jakoś wyjaśnić, czemu to wie, nie umiałaby. Po prostu to czuła. Czuła też gniew. Czuła jak przez jej ciało przechodzi fala gniewu. Gniewu białego człowieka...

wtorek, 3 marca 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 15 Czarne Wizje

     Wietrzna i deszczowa noc, dwoje dzieci przebranych za dynie toczy się przez placyk, w oknach wystaw sklepowych wiszą papierowe pająki, te wszystkie żałosne, tandetne symbole świata, w który mugole nie wierzą... a on idzie, wie, dokąd zmierza, przenika go poczucie słuszności tego, co zamierza zrobić, czuje w sobie potężną moc, jak zwylke przy takich okazjach... nie gniew, nie... ten jest słabością zwykłych śmiertelników, nie takich mocarzy jak on... ale poczucie triumfu... przecież czekał na tę chwilę, tyle nadziei z nią wiązał...
- Fajny kostium, proszę pana!
     Uśmiech gaśnie na twarzy chłopca, gdy zbliża się na tyle, by zajrzeć pod kaptur peleryny, strach obleka jego pomalowaną buzię, odwraca się i ucieka... Palce zaciskają się na różdżce pod peleryną... jeden ruch i to dziecko już nigdy nie wróci do swojej matki... ale nie, to teraz niepotrzebne, całkiem niepotrzebne...
       Więc idzie dalej, teraz już inną, ciemniejszą ulicą, widzi wreszcie cel swojej wędrówki, Zaklęcie Fideliusa już przełamane, choć oni jeszcze o tym nie wiedzą... a on porusza się ciszej od szelestu liści opadających na chodnik, kiedy dochodzi do ciemnego żywopłotu i patrzy ponad nim na ten dom...
     Nie zaciągnęli zasłon w oknach, widzi ich całkiem wyraźnie w ich małym saloniku, wysoki, czarnowłosy mężczyzna w okularach wyczarowuje z różdżki obłoczki kolorowego dymu ku uciesze małego, czarnowłosego berbecia w niebieskim śpioszku. Dzieciak śmieje się i próbuje złapać dym, chwycić go w maleńką piąstkę...
     Otwierają się drzwi i wchodzi matka, mówiąc coś, czego on nie może dosłyszeć, długie, kasztanowe włosy opadają jej na twarz. Teraz ojciec podnosi syna i podaje go matce. Odrzuca różdżkę na kanapę, przeciąga się, ziewa...
     Furtka skrzypi cicho, ale James Potter tego nie słyszy. Biała ręka wyciąga różdżkę spod peleryny i celuje nią w drzwi domu, które stają przed nim otworem.
     Przekracza próg domu, gdy James wbiega do holu. To takie łatwe, zbyt łatwe, nie ma nawet przy sobie różdzki...
- Lily, bierz Harry'ego i uciekaj! To on! Idź! Uciekaj! Ja go zatrzymam!
     Chce go zatrzmać, nie mając różdżki w ręku!... Wybucha śmiechem i rzuca zaklęcie...
- Avada Kedavra!
     Zielone światło wypełnia mały przedpokój, oświetla wózek dziecięcy popchnięty na ścianę, poręcze schodów lśnią jak pochodnie, James Potter pada jak marionetka, której sznurki ktoś poprzecinał...
     Słyszy jej krzyk dochodzący z góry, tak, jest w pułapce, ale jeśli będzie rozsądna, nie ma się czego bać... Wspina się po schodach, czuje lekkie rozbawienie, gdy słyszy, jak Lily próbuje się zabarykadować w sypialni... a więc i ona nie ma przy sobie różdżki... ależ to głupcy... jacy są naiwni, sądząc, że ich bezpieczeństwo zależy od przyjaciół, że można choć na chwilę odrzucić różdżki...
     Otwiera drzwi, jednym machnięciem różdżki odrzuca na bok krzesło i jakieś pudła, pospiesznie zwalone przy drzwiach... Ona stoi tam, z dzieckiem w ramionach. Na jego widok wrzuca dziecko do stojącego za niż łóżeczka i rozkłada szeroko ramiona, jakby to mogło pomóc, jakby zasłaniając dziecko, miała nadzieję, że to ona zostanie wybrana zamiast niego...
- Nie Harry, błagam, tylko nie Harry!
- Odsuń się, głupia... odsuń się, i to już...
- Nie Harry, błagam, weź mnie, zabij mnie zamiast niego...
- To ostatnie ostrzeżenie...
- Nie Harry! Błagam... zlituj się... zlituj... Nie Harry! Nie Harry! Błagam... zrobię wszystko...
- Odsuń się... odsuń się, dziewczyno...
     Mógłby łatwo odsunąć ją na bok siłą... ale nie, rozsądniej będzie wykończyć ich wszyskich, całą rodzinę...
     Rozbłyska zielone światło, kobieta pada na podłogę jak jej mąż. Dziecko ani razu nie zapłakało... Stoi w łóżeczku, trzymając się sztachetek, i patrzy na niego z wyraźnym zainteresowaniem, może myśli, że pod tym kapturem ukrywa się jego ojciec, może wyczekuje na nowe obłoczki dymu albo bajecznie kolorowe iskierki, na to, że jego mama za chwilę poderwie się z podłogi, wybuchając śmiechem...
     Bardzo powoli i dokładnie kieruje koniec różdżki prosto w twarz dziecka, chce to zobaczyć, chce być świadkiem zniszczenia tego jedynego, niewytłumaczalnego zagrożenia, jakim jest to dziecko. A ono zaczyna płakać, już zobaczyło, że to nie James. Nie lubi płaczu dziecka, nigdy nie znosił tych wstrętnych maluchów popiskujących w sierocińcu...
- Avada Kedavra!
     I nagle czuje, że się rozpada, osuwa w nicość, że jest tylko samym bólem i przerażeniem, wie tylko, że musi się gdzieś ukryć, nie tutaj, w ruinach tego domu, gdzie uwięzione jest to dziecko, słyszy jego krzyk... nie tutaj, gdzieś daleko... daleko stąd...
- Rosalie!
     Rosalie obudziła się nagle cała zlana potem. Zerknęła w górę. Stały nad nią wszystkie współlokatorki, wyraźnie przerażone.
- Czemu nade mną stoicie? - spytała nieobecnym głosem.
- Strasznie krzyczałaś i miotałaś się po łóżku. Przestraszyłyśmy się, czy nic ci się nie stało - odpowiedziała Milicenta.
- Miałam koszmar - odpowiedziała Rosalie. Była jednak pewna, że to nie był tylko sen, Że była to wizja czegoś, co się wydarzyło. Biały człowiek zabił rodziców Harry'ego Pottera. Ale czemu chciał zabić i Harry'ego? Małego, bezbronnego chłopca?...

niedziela, 1 marca 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 14 Awantura o smoka

     Od tego czasu minęło kilka tygodni. Nastały ferie wielkanocne. Niby miał to być czas wolny dla uczniów, ale nauczyciele zadawali tyle prac domowych, że ferie były czasem na dodatkowe wkuwanie do egzaminów.
     Oprócz tego, Rosalie przeżywała najtrudniejszy okres w czałym swoim szkolnym życiu. Pansy raz po raz próbowała ją wytrącić z równowagi, a wiele uczniów szeptało o niej niemiłe słowa.
     Atak na Parkinson stał się bardzo popularny. Wszyscy o nim rozprawiali. Ci, którzy również nie cierpieli młodej, choć wyniosłej Ślizgonki, gratulowali ukradkiem Ros poprzez rzucenie ,,Cześć" jak wchodziła do Pokoju Wspólnego, bądź poprzez miłe komplementy, na przykład, że ładnie wygląda. Ale byli również ci, którzy lubili (bądź udawali, że lubią) Pansy. To oni często głośno mówili, że Rosalie jest bezwzględna i trzeba na siebie uważać, by nie zaatakowała kogoś ponownie.
     Dale niewiele sobie z tego robiła. Nie obchodziło ją to, że niektórzy jej nie lubią. Cieszyła się z tego, że dawni przyjaciele nadal ją akceptują.
     Dzień po ataku wyjaśniła wszystko Milicencie i Malfoyowi, a potem, na osobności Lisie i Sonii. Draco nadal krzywił nosem na jej ,,gryfońskie" koleżanki, ale przecież nie mógł jej niczego zabraniać. Za to mógł sobie w spokoju nienawidzić Harry'ego Pottera.
- Jak ja go nie cierpię! - powiedział nagle Draco znad książki.
- Kogo? - spytała Rosalie.
- Tego Pottera! Taki sławny, taki wielki i mądry! A to wszystko przez tę głupią bliznę. Ludzie go uwielbiają: ,,Ach, to ten co pokonał Sami-Wiecie-Kogo! Och pokłońmy się mu i wyliżmy buty!".
     Ros pokręciła głową uśmiechając się. Według niej Draco trochę przesadzał, ale wolała się do tego nie mieszać. Nie chciała kolejnej awantury.
     Pewnego dnia, kiedy mocno świeciło słońce, Rosalie poszła pouczyć się na błonia. Próbowała czytać, ale było to trudne. Starsi uczniowie korzystali z ładnej pogody i zamiast się uczyć - ganiali się i strasznie krzyczeli. To było nie do wytrzymania. Nagle do Ros ktoś podszedł.
- Rosalie, musimy porozmawiać.
     Dziewczyna popatrzyła znad książki, kto do niej mówi. Był to Dylan, jej kuzyn.
- O co chodzi? - spytała wstając.
- Chodź, przejdziemy się. Wyjaśnię ci idąc.
     Ros i Dylan ruszyli w kierunku zamku. Dale była przynajmniej o dwie głowy niższa od kuzyna, więc musiało to komicznie wyglądać.
- No, o co chodzi? - spytała stanowczo.
- Bo wiesz, Grace i ja często myśleliśmy nad tym, dlaczego trafiłaś do Slytherinu. Twój ojciec był w Ravenclawie, a często jest tak, że dzieci dziedziczą cechy po rodzicach. Według nas powinnaś być właśnie w Ravenclawie.
- Muszę przyznać, że ja też się nad tym zastanawiałam. Ale jak to: dziedziczy się cechy?
- No nie tak dosłownie. Ale jeśli na przykład twój tata był mądry i odważny, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że i ty będziesz mądra i odważna. 
- Hmm, coś w tym jest.
- Rodzina Jones od wielu pokoleń była w Ravenclawie, podobnie zresztą jak Dale'owie.
- No tak, ale moja mama uczyła się w Beauxbatons, a tam nie wiadomo w jakim domu była. Nie wiadomo nawet, czy są tam jakieś domy jak w Hogwacie!
- Masz rację. Ale i tak wydaje nam się to dziwne.
     Dyskutowali jeszcze chwilę nad tą sprawą i Rosalie aż się zdziwiła, że z kuzynem tak dobrze się rozmawia. Zwykle ją ignorował bądź poniżał, ale teraz, w Hogwarcie, był zupełnie inny. Po dłuższej chwili Dylan musiał niestety wrócić do zamku się pouczyć. Był na ostatnim roku, więc czekały go OWUTEMY. Wolał nie marnować czasu tylko zakuwać.
- Hej, Ros! 
     Dziewczyna obróciła się i zauważyła pędzącego do niej Malfoya.
- Nie uwierzysz w to co ci powiem - wydyszał Draco.
- No nie uwierzę, jak nie powiesz.
- Hagrid, ten głupi gajowy, hoduje smoka.
- Że CO?
- Tak! Słyszałem, jak Potter, Granger i Weasley o tym mówią!
- To niemożliwe! Przecież trzymanie smoka jest nielegalne!
- Tak, ale ten głupek go ma. Ponoć się wykluwa.  Nie wiem jak ty, ale ja idę to zobaczyć. Mam nadzieję, że będzie z tego jakaś awantura i wywalą tego głupka.
     Jak powiedział, tak zrobił. Zaraz po lekcji pognał do chatki gajowego. Ros ostrzegała go, że lepiej nie ryzykować, ale i tak zrobił jak chciał. Po przerwie przybiegł rozemocjonowany pod klasę. Zaczął opowiadać o smoku. Wbrew pozorom, Rosalie się tym zaiteresowała. Smoki wydawały jej się wspaniałymi, choć strasznymi, stworzeniami.
     Minęły dwa tygodnie. Dwa DŁUGIE tygodnie. Smok przeszedł u Rosalie na drugi plan. Najważniejsza była nauka, której teraz było coraz więcej. Trzeba było ćwiczyć zaklęcia i powtarzać formułki.
     Ale Malfoy nadal gadał tylko o smoku i wyrzuceniu Hagrida ze szkoły. We czwartek Draco był wyraźnie zadowolony, ale nie chciał powiedzieć dlaczego. Uśmiechał się tylko szyderczo i tajemniczo.

wtorek, 24 lutego 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 13 Kara i okropny ból

     Następnego wieczoru, punktualnie o ósmej, Rosalie stawiła się w gabinecie Snape'a. Ten zaprowadził ją do swojej spiżarni i zostawił instukcje, co gdzie ma być. Dziewczyna skwapliwie zabrała się do pracy.
     Jednak praca wcale nie była lekka. Kilka etykietek było zamazanych i nie dało się odczytać, co to jest. Ros żałowała, że nie było z nią tu Lisy i Sonii - z nimi pracowało się bardzo przyjemnie.
     W końcu, około północy, przyszedł do niej Snape i zwolnił ją. Uznał, że dobrze się spisała i nie musi wracać jutro. Rosalie pognała do dormitorium i padła na łóżko nawet się nie przebierając.
     Rano wstała obudzona przez Milicentę. Bulstrode była podekscytowana - już dziś był drugi mecz Quiddicha. Ros nie podzielała jej entuzjazmu. Intuicja jej podpowiadała, że wygrają Gryfoni (znowu).
     Szybko przebrała się w zwykły strój, rozczesała włosy i zeszła na dół. W Pokoju Wspólnym było już dużo osób. Wszyscy rozmawiali o meczu i codziennych sprawach. Zaraz na dół zeszła Milicenta. Podeszła do Ros i razem poszły do Wielkiej Sali na śniadanie.
     Dziewczyny siadły przy stole i zaczęły rozmawiać na bardzo dziwny temat.
- Wiesz, chciałabym mieć smoka - zaczęła Bulstrode.
- Smoka? - zdziwiła się Rosalie.
- Tak, takiego dużego i kolczastego... Ech jak mi się marzy taki smoczek...
- Ale wiesz, że to niebezpiecznie trzymać takie stworzenia?
- Tak, wiem. Jest to nawet sprzeczne z prawem. Ale pomarzyć zawsze wolno, prawda?
- No pewnie.
     Rozmawiały jeszcze chwilę, gdy do stołu podeszła Pansy Parkinson.
- Ej, Dale, ponoć miałaś wczoraj karę u Snape'a! Za co?
- Nie twoja sprawa - wycedziła Ros.
- Ale się ważna zrobiła!
- Taa?
- Ty chyba myślisz, że cały swiat krąży wokół ciebie.
- Chyba ciebie.
     Pansy nie wytrzymała. Wyciągnęła różdżkę, ale Rosalie była szybsza.
- Expelliarmus! 
     Zaklęcie odrzuciło Pansy do tyłu. Dopiero teraz Ros zdała sobie sprawę, że patrzy na nią cała szkoła. Szybko podszedł do niej Snape. Zawołał ruchem Parkinson i zaprowadził obie do swojego gabinetu.
- Nie rozumem co w was wstąpiło! Panno Dale czy twoim priorytetem jest od dziś łamanie regulaminu szkolengo? Co to miało być! Oszołomić kogoś w sali pełnej uczniów. Dlaczego to zrobiłaś? - przemówił ostrym głosem Snape.
- Pansy mnie obraziła - zaczęła bronić się Ros.
- Ale to nie powód by miotać zaklęciami! Panno Dale, widzę, że tamta kara nic cię nie nauczyła. Będziesz więc teraz musiała odbyć drugą. Nie będziesz dziś na meczu i cały dzień będziesz pomagać pani Pince w bibliotece.
     Rosalie pomyślała, że ta kara wcale nie jest straszna. I tak nie miała ochoty na mecz, a segregowanie książek to nie to samo, co segregowanie składników do eliksirów.
- Tak więc Slytherin traci piętnaśćie punktów. I żeby mi się to nie powtórzyło! Może pani już iść, panno Dale. Powiadomię panią Pince, że będziesz jej pomagać. A co do ciebie, panno Parkinson, to jeszcze musimy pomówić.
     Ros wyszła z gabinetu i skierowała się prosto do biblioteki. Usiadła na krześle przy oknie, czekając, aż Snape przekaże bibliotekarce, że ma jej pomagać.
     Dziewczyna rozmarzyła się o swojej mamie i tacie. Rada była, że nie widzą jak ich córka łamie raz po raz przepisy szkolne. Choć pewnie porywczy Mike Dale też to często robił.
     Rosalie często rozmyślała nad tym, jak jej rodzice się poznali. Przecież Mike i Catherine uczyli się w innych szkołach i byli innej narodowości.
- Ach to ciebie tu przywiało za karę - powiedziała pani Pince wyciągając ją z rozmyślań. - Cóż, myślę, że możemy już zacząć.
     Dziewczyna zabrała się ochoczo do pracy. Układanie książek było męczącym, ale przyjemnym zajęciem. Ros była chyba jedyną dziewczyną, którą bibliotekarka wyraźnie lubiła. Toteż pani Pince nie szczędziła jej historii o dawnych czasach. Mówiła o Dumbledorze, o dawnym Hogwarcie i wielu ciekawych rzeczach. Rosalie słuchała jej chętnie. Lubiła opowieści o dawnych czasach. W końcu, nie wiedząc nawet kiedy, skończyły całą pracę. Pani Pince zwolniła ją nieco wcześniej.
     Rosalie podziękowała i poszła do dormitorium. Od razu jak weszła jej myśli się sprawdziły - wygrał Gryffindor. Wszyscy Ślizgoni byli jacyś przygaszeni.
     Dziewczyna skierowała się do swojego pokoju. Padła na łóżko i zaczęła ponownie rozmyślać o rodzicach. Wtem jej prawą rękę przeszył okropny ból.
- Ach! - krzyknęła i poderwała się z łóżka.
     Ręka nie przestawała boleć. W końcu Rosalie nie wytrzymała i zemdlała. Świat zawirował jej przed oczami.
     Miała wizję. Widziała dziesiątki tysięcy węży. Gadom przewodniczył dobrze jej znany biały człowiek. Szedł on dumnym krokiem z różdżką w ręce, a jego ramię oplatał największy wąż ze wszystkich.
     W jego oczach widać było żadzę mordu. Czerwone oczodoły przeszywały wszystko palącym i nienawistnym spojrzeniem.
     Lecz nagle to wszystko zniknęło, a pojawił się dziwny znak. Była to czaszka, z której powoli wypełzał wielki wąż. Gad wystawil długi język i wizja ponownie znikła.
     Tym razem pojawił się obraz tego, co Rosalie widziała w lustrze Ain Eingarp. Biały człowiek przytulał ją, a obok nich wiły się dwa węże.

sobota, 21 lutego 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 12 Ain Eingarp

     Ferie świąteczne mijały niezwykle szybko. W końcu, jak wszystko co dobre, się skończyły. Trzeba było wócić do szarej, szkolnej rzeczywistości.
     Do Hogwartu wrócili już wszyscy uczniowie, którzy wyjechali na święta, w tym Sonia, Draco i Milicenta. Już pierwszego dnia Rosalie dopadła Malfoya i podziękowała mu za prezent. Nie omieszkała też zapytać, czemu akurat o tematyce wężów.
- Mama tak mi poleciła - odpowiedział Malfoy.
     Minęło kilka dni. Rosalie myślała teraz dużo o tajemniczym zdjęciu, które znalazła w albumie od cioci Mary.
     Oprócz tego, dziewczyna ciągle przesiadywała w bibliotece. Bynajmniej nie żeby się uczyć. Częstymi gośćmi w bibliotece byli Harry Potter, Ron Weasley i Hermiona Granger. Pewnego dnia Ros postanowiła ich śledzić. Usłyszała, jak szepczą coś o jakimś Nicloasie Flamelu. Sama się tym zainteresowała i zaczęła przeglądać różne księgi.
     Zbliżał się drugi mecz Quiddicha. Jednak Rosalie wcale na niego nie czekała z niecierpliwością. Ot, mecz jak mecz.
     Kilka dni przed drugim meczem, Rosalie błądziła po zamku. Chodziła po lochach, zaglądała do wszystkich otwartych sal. Właściwie to sama nie wiedziała, po co to robi. Parę razy ledwie uciekła Filchowi i jego kotce, Pani Norris.
     Lecz dokładnie dwa dni przed meczem, znalazła dziwną salę. Była zamknięta, ale dziewczynie wydawało się, że w środku coś świeci. Nie zastanawiając się długo otworzyła ją.
- Alohomora - mruknęła, uderzając delikatnie różdżką w zamek.
     Kłódka szczęknęła i drzwi się otworzyły. Rosalie weszła do małej sali. W środku znajdowało się tylko lustro. Na jego ramie widniał taki napis:
AIN EINGARP ACRESO GEWTEL AZ RAWTĄ WTE IN MAJ IBDO
     Ros przeczytała ten napis dwa razy. Nie mogła zrozumieć, co on znaczy. Zerknęła w lustro i zobaczyła niezwykłą scenę...
     Ujrzała siebie i białego męczyznę. Tego, który zabił jej rodziców. Nie wiedziała, co to miało znaczyć. Biały człowiek uśmiechał się do niej. Nie był to jednak wesoły uśmiech - był dziwny, jakby pozbawiony uczuć.
     Rosalie jescze raz zerknęła na napis. Nagle uderzyła ją myśl. Zaczęła cztać napis od tyłu:
- Odbi jam ni etw ątwar za letweg oserca pranie nia. Odbijam nie twą twarz, ale twego serca pragnienia! - krzyknęła uradowana. - Ale to i tak nie wyjaśnia, czemu widzę tego białego kolesia. I to jeszcze przytulającego mnie...
     Ros popatrzyła w lustro. Przypatrzyła się mężczyźnie. Miał czerwone oczy, białą twarz... Całe rysy były jakieś takie wężowe. Nagle zauważyła, że on nie ma nosa. Prawie krzyknęła, ale szybko się opanowała.
     Dziewczyna wyszła z sali. Wtem usłyszała czyjś głos:
- A co ty tu robisz?!
     Obróciła się i zobaczyła woźnego Filcha.
- Ja.. Ten... No... Tego... - nie wiedziała co powiedzieć.
- Dyrektor zakazał chodzić do tego pokoju! Chyba będziesz musiała zarobić szlaban. Porozmawiam z opiekunem twojego domu. Chodź ze mną - powiedział.
     Rosalie powlekła się za woźnym mruczącym pod nosem oblegi na uczniów. Naprawdę miała pecha. W końcu dotarli do gabinetu Snape'a. Ros nigdy tu jeszcze nie była.
- Panie proesorze, ta dziewczynka była w zakazanym pokoju - powiedział Filch wymachując miotłą.
- Taak?
- Widziałem na własne oczy! - upierał się woźny.
- No cóż, to w takim razie zasługuje ona na szlaban - powiedział znudzonym głosem Snape. - Możesz już odejść. Ja się nią zajmę.
     Filch wyszedł z gabinetu klnąc pod nosem i jeszcze bardziej wymachując miotłą. Tymczasem Snape wskazał Rosalie krzesło i gestem nakazał by usiadła. Dziewczyna zrobiła to i zaczęła się gorączkowo tłumaczyć:
- Panie profesorze, ja nie wiedziałam, że tam nie wolno wchodzić. Znaczy, fakt, drzwi były zamknięte i w ogóle... Ale bardzo przepraszam! Nic nie zepsułam ani nie wzięłam z tamtąd. Tam było tylko takie lustro i...
- A co w nim zobaczyłaś? - przerwał jej Snape.
- No.. Siebie i takiego białego mężczyznę - powiedziała, zatajając fakt, że biały człowiek ją przytulał.
- Hmmm.... Cóż, moja droga, nie pochwalam twojego czynu i powinnaś dostać szlaban - tu Rosalie spuściła głowę. - Będziesz pomagać mi porządkować składniki do eliksirów. A Slytherin, powiedzmy... Traci pięć punktów.
     Pięć? Tylko tyle? Rosalie podniosła głowę. McGonagall odjęła Lisie i Sonii po piętnaście puntków, choć były z jej domu. Dzięki Snape'owi Slizgoni naprawdę mieli taryfę ulgową.
- No więc, moja droga, masz się stawić u mnie w gabinecie jutro o ósmej. Możesz już iść.
     Rosalie wyszła lekkim krokiem. Szlaban był nawet lekki - segregowanie składników do elkisirów nie jest trudne, a można się wiele nauczyć. Choćby tego co daje się do jakiego eliksiru.
     Z taką myślą Ros wróciła do dormitorium. Szybko się przebrała  wskoczyła do łóżka. Nie zapomniała jednak o tym, co widziała w tajemniczym lustrze. Ta myśl ciągle krążyła po jej głowie.

piątek, 20 lutego 2015

On the Other Side Spell - Rozdział 3 List do Bonnie

     Matthew Lewis obudził się przez czyjeś wrzaski. Kiedy otworzył oczy nie wiedział gdzie się znajduje; leżał w łóżku łudząco podobnym do tego, w którym ,,spał" podczas kręcenia filmu. Szybko jednak skojarzył fakty - znajdował się w PRAWDZIWYM świecie Harry'ego Pottera.
     Równie szybko okazało się kto wrzasnął. Był to Rupert Grint. Na jego pościeli był pająk, a Rupert straszliwie bał się pająków.
     Skoro wszyscy się obudzili, Matthew postanowił już wstać. Szybko się przebrał i wyszedł z pokoju. W Pokoju Wspólnym czekała na niego Emma Watson.
- Co się stało? Kto tak wrzeszczał? - spytała.
- Rupert znalazł pająka w pościeli. Niezły z niego budzik, ale i tak wolę wstawać sam - powiedział Matthew.
     Za chwilę do Emmy i Lewisa dołączyli Daniel Radcliffe i czerwony na twarzy Rupert Grint. Rudzielec nie mógł pozbyć się uczucia szoku. Naprawdę nienawidził pająków.
- Dobra. Plan jest taki: zgarniamy Toma i idziemy do sowiarni. Bierzemy Hedwigę Harry'ego, czyli Daniela i piszemy list do Bonnie. Jasne? - przedstawiła plan działania Emma.
- Ok - zgodzili się wszyscy.
     Cała czwórka wyszła z dormitorium. Stanęli na korytarzu... I zaczęły się kłopoty.
- Em, Emma? Gdzie tak w ogóle znajduje się dormitorium Slytherinu? A tym bardziej sowiarnia? - spytał lekko zdezorientowany Daniel.
- No, ten... Nie wiem - przyznała Emma. - Chodźmy lepiej do Wielkiej Sali. Może tam spotkamy Toma.
     Przyjaciele poszli w jedyną znaną im stronę. Razem weszli do Wielkiej Sali i usiedli przy stole Gryffindoru. Zaczęli jeść śniadanie i oglądać się na wszystkie strony. W końcu Matthew znalazł Toma. Blondyn usiadł w tej chwili przy stole obok dwóch osiłków, w których można było rozpoznać Crabbe'a i Goyle'a.
- Pójdę do niego - powiedziała Emma wstając od stołu.
     Dziewczyna podeszła do stołu Slytherinu i powiedziała:
- Malfoy, jeśli ci życie miłe, to po śniadaniu wyjdź na błonia, jasne?
     Tom nic nie odpowiedział. Nieznacznie tylko puścił oczko. Watson odeszła od stołu.
- Czego chciała od ciebie ta Szlama? - spytała Pansy Parkinson.
- Chyba ma zamiar wyzwać mnie na pojedynek - szybko powiedział Tom i zajął się śniadaniem.
     Pansy wzruszyła ramionami.
    Po śniadaniu Tom pośpiesznie wyszedł na błonia zamku. Oczywiście sprawdził, czy nikt go nie śledzi. Podbiegł do stojącej nieopodal grupki jego przyjaciół.
- Dobra, co się stało? - spytał blondyn. - Jakby co, to już skapowałem, że jesteśmy w prawdziwym świecie Pottera i wcale mi się to nie uśmiecha.
- Nam też - powiedziała Emma. - Musimy znaleźć sowiarnię.
- Po co? - spytał chłopak.
- Żeby wysłać list do Bonnie. Pewnie teraz siedzi w domu Weasley'ów - odpowiedział Rupert.
- Ale nie rozumiem, po co wysyłać list!
- Żeby przysłała nam książki o Harry'm Potterze - powiedział Daniel, po czym dodał: - Musimy wiedzieć, jak mamy się zachowywać.
- Coś w tym jest - przyznał Felton.
- Ale najpierw, to musimy znaleźć sowiarnię - powiedziała z niesmakiem Emma.
- Hmm... Może by kogoś popytać? - podsunął Tom.
- Dobry pomysł - powiedział Rupert i podszedł do grupki stojących nieopodal Puchonek. Chwilkę z nimi rozmawiał gestykulując żywo. W końcu wrócił czerwony na twarzy. - Tam - powiedział wskazując na wieżę.
     Piątka przyjaciół pobiegła do zamku i skierowała się do wskazanej wieży. Na ich szczęście była to sowiarnia. Emma wyjęła kawałek pergaminu, pióro i atrament. Podała to Rupertowi.
- Ty napisz - powiedziała do rudzielca.
     Grint wziął pióro i zaczął coś skrobać.
- Droga Bonnie - Tom zaczął odczytywać nagłówek. - Powinno być chyba ,, Droga Ginny", bądź ,,Droga Siostrzyczko".
- Czemu? - spytał Rupert.
- A temu, że jeśli przeczyta ten list ktoś inny niż Bonnie mogą się zacząć kłopoty. Pani Weasley może pomyśleć, że ktoś prześladuje jej córkę - powiedziała Emma.
- Może i masz rację - powiedział Grint i zaczął pisać od nowa.
     Po wielu próbach i poprawkach wyszło mu mniej więcej takie coś:
Droga Ginny!
Jak tam u Ciebie? Mama zdrowa? U nas w Hogwarcie jest wspaniale. Poznałem prawdziwego Harry'ego Pottera! Mieszkamy razem w dormitorium.
Droga siostrzyczko, mam do Ciebie wielką prośbę. Zostawiłem w domu moją książkę o wybitnych czarodziejach współczesności. Czy mogłabyś mi ją wysłać? Proszę, będzie mi potrzebna.
Twój kochający brat
Ron
P.S. Jakbyś nie wiedziała jaka to książka, to pamiętaj, że na okładce jest narysowany Harry Potter.
- Może się połapie - powiedział Rupert wsadzając list do koperty.
- Raczej tak. Ale czemu podkreśliłeś wszystkie wzmianki o Harry'm Potterze? - spytał Tom.
- Żeby zrozumiała. A poza tym, jeśli by to ktoś inny przeczytał, to po prostu mógłby pomyśleć, że mam świra na punkcie Harry'ego Pottera, bo jest moim kumplem - wyjaśnił Grint.
- Sprytne - przyznała Emma.
     Rupert zaadresował kopertę i przywiązał list do nóżki śnieżnobiałej sowy - Hedwigi. Miał nadzieję, że Bonnie wyśle im książki, bo nie chciał mieć niespodzianek na każdym kroku.
- No. Gotowe - powiedział, kiedy sowa odleciała.
- To teraz idziemy na lekcje - powiedziała Emma.
- LEKCJE? - spytała cała czwórka chłopaków.
- Tak, LEKCJE. Jak już tu jesteśmy, to powinniśmy się dostosować - i zeszła w dół zostawiając zdziwionych i wstrząśniętych chłopaków.

On the Other Side Spell - Rozdział 2 Rowling! Coś ty najlepszego zrobiła!

- Rowling! Coś ty najlepszego zrobiła! - zawołał Chris Columbus, kiedy kobieta się przebudziła.
- To nie moja wina! To był wypadek! - broniła Rowling.
- Mówiłaś, że nad tym panujesz!
- Bo panuję! To się stało przez przypadek! 
     Columbus usiadł zrezygnowany. Nie mógł kręcić filmu, bo aktorzy się przenieśli do PRAWDZIWEGO Hogwartu, do PRAWDZIWEJ Magicznej Anglii. Bo Magia ISTNIEJE. A pani Rowling jest tego niezbitym dowodem.
     Podczas pisania swoich książek, Rowling automatycznie stworzyła prawdziwy świat Harry'ego Pottera. Oczywiście przestrzegła Columbusa, że kręcenie filmu będzie trochę niebezpieczne. Ale cóż! Uparł się i teraz ponosi konsekwencje.
- Dobra - rzekł Chris już trochę spokojniejszy. - Jak możemy ich tu wrócić? Bo da się, prawda?
- Tak, można to zrobić, ale jest to niezwykle trudne... Trzeba znaleźć wszystkich czarodziejów świata.
- A ile ich jest?
- Ja znam dwóch. Jednym jest Andrzej Maleszka z Polski, autor serii o ,,Magicznym Drzewie", a drugim twórca ,,Władcy Pierścieni", czyli pan Tolkien.
- Ale John Ronald Reuel Tolkien nie żyje!
- On nie, ale jego syn Christoper, tak. Zapewne otrzymał on moc po ojcu.
- No to jedziemy po młodego Tolkiena!
- Nie tak prędko! Czarodziei jest mało na świecie, ale są też ci źli. Musimy jakoś zataić naszą misję.
- To wiadome. Bo chyba nie zapukamy do byle jakiego domu w Londynie i nie zapytamy się: ,,Przepraszam, czy jest pan może czarodziejem?"
- Właśnie. Więc musimy działać sprytnie.
- No.To wyruszamy po młodego Tolkiena! - powiedział Steve Kloves, twórca scenariuszu do filmu. Podsłuchiwał on całą rozmowę Rowling i Colubusa.


                                                                ***


- Ile razy mamy ci powtarzać Steve: nie jedziesz z nami! - powiedział z wymuszonym spokojem Chris.
- Ale.... - zaczął Kloves.
- Nie. Wolimy to załatwić sami.
- Ale...
- Steve - zaczęła Rowling. - Naprawdę doceniamy twoje zaangażowanie, ale lepiej jeśli pojedziemy tylko ja i Chris.
- No dobra - powiedział spokojnie Kloves. - Ale jakby mi się tak przez przypadek coś wymsknęło o waszej podróży...
- To ma być szantaż?
- No, przecież jeśli bym pojechał z wami, to nikomu bym nic nie wypaplał, a wam mógłbym się sprzydać - uśmiechnął się Steve.
- No dobra - Columbus wywrócił oczami. - Ale pamiętaj: dowodzimy tu ja i Joanne. Ty jesteś tylko takim jakby... Hm... Jak majtek na statku, jasne?
- Tak jest, panie kapitanie!
- To wyruszamy do domu Christopera Tolkiena - powiedziała Rowling.