niedziela, 5 kwietnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 7 Dzień z życia zwykłego Ślizgona

- Głupi Potter, głupi Radcliffe, głupi Potter... - wyklinał Daniela Tom idąc w stronę dormitorium Slytherinu. Nie zważał na spoglądających na niego uczniów. Szedł przed siebie szybkim krokiem i wkrótce stanął przed wejściem do Pokoju Wspólego. Podał hasło i wszedł. Od razu skierował się do swojego pokoju i rzucił się na łóżko nie zdejmując nawet butów.
     Tom był bardzo zły na Daniela. Fakt, w filmie się nienawidzili, ale normalnie to byli najlepszymi przyjaciółmi. Felton nie wiedział co myśleć o tej niespodziewanej kłótni wywołanej błahostką. Nigdy nie myślał, że Radcliffe to taki zazdrośnik, że nie znosi krytyki i prawdy. Co prawda, prawda bywa często bolesna, ale lepiej powiedzieć prawdę, niż wychwalać złe postępowanie. Tego uczyła go mama.
     Tom wstał z łóżka gnany dziwną myślą. Wyszedł z dormitorium, przeszedł przez Pokój Wspólny do przejścia i wyszedł na korytarz. Skierował się do biblioteki. Sam właściwie nie wiedział po co, ale i tak tam poszedł.
     Wszedł do pomieszczenia. Od razu poczuł zapach starych ksiąg i pergaminu. Wszedł w głąb biblioteki. Chodził wokół regałów i czytał tytuły. W pewnej chwili doszedł do działu Ksiąg Zakazanych. Wiedział, że nie można tam wchodzić i pożyczać stamtąd ksiąg - chyba, że za pozwoleniem jakiegoś nauczyciela. Ale już widział, jak jakiś nauczyciel daje JEMU pozwolenie. I to na piśmie...
- Czegoś szukasz, kochaneczku? - spytała nieco opryskliwym tonem bibliotekarka, pani Pince.
- Eee, czegoś o magicznych wypadkach - zmyślił naprędce chłopak.
     Pani Pince powiodła go w jeszcze dalszą część biblioteki omijając dział Ksiąg Zakazanych. Mruczała coś pod nosem i Tom słyszał tylko urywki zdań.
- Co ich tak wzięło... Magiczne wypadki i wpadki... Zmówili się czy co... Są nie do wytrzymania...
     W końcu zaszli do odpowiedniego działu. Choć wcześniej Tom myślał, że w bibliotece nie ma nikogo, to teraz rozwiał swoje wątpliwości. Przy stoliku siedziała Emma pochłonięta lekturą księgi o intrygującym tytule: ,,Wpadki i wypadki słynnych Czarodziejów".
- To tutaj. Życzę miłej lektury - powiedziała jakby od niechcenia pani Pince i odeszła zostawiając Toma w jeszcze większym problemie.
     Chłopak wziął pierwszą lepszą książkę (,,Jak zapobiec magicznym wypadkom" Beniamina Stuggs'a) i przysiadł się do Emmy.
- Też masz zamiar mnie męczyć? - spytała ni z gruszki, ni z pietruszki Watson.
- C-co? - zdziwił się Tom.
- Przed chwilą spotkałam Daniela i Matthew'a. Dan był strasznie zły i na mnie nakrzyczał i zwyzywał od kujonów i głupków - powiedziała Emma podśmiechując się pod nosem. - Mógł wymyślić coś bardziej oryginalnego.
- Wiem czemu. Pokłóciłem się z nim - powiedział Tom spuszczając głowę.
- To wytłumacza jego zachowanie. Dan łatwo się wścieka. A jak się wścieknie, to cały czas jest zły jak osa.
- To widać - zaśmiał się cicho Tom.
     Emma i Tom rozmawiali jeszcze przez chwilę, dopóki pani Pince się na nich nie wściekła i kazała wynosić. Wtedy pożyczyli dużo książek (czyli tyle, ile mogli unieść) i poszli w poszkiwaniu wolnej sali.
     Taką właśnie salą okazała się pusta już klasa Zaklęć. Walały się po niej poduszki (bo starsi uczniowie uczyli się lewitować przedmioty), pióra i wiele innych gratów. Oczywiście zanim weszli do sali musieli wygonić z niej Irytka, który rysował na tablicy karykatury profesora Flitwicka. Kiedy pozbyli się natrętnego ducha, musieli jeszcze zmyć te niefortunne obrazki, bo ktoś mógłby pomyśleć, że to oni je narysowali.
     Po tych zabiegach mieli już spokój i mniej więcej czyste pole pracy. Przysunęli sobie do kąta kilka poduszek i zaczęli wertować książki. Choć tak właściwie, to więcej gadali niż czytali, bo raz po raz znajdywali jakiś bardzo interesujący i ważny temat, który koniecznie musieli obgadać. Tak zeszło im całe popołudnie. W końcu Emma wyjrzała przez okno i zawołała:
- O rajciu! Ale już późno! Powinniśmy wracać już do naszych dormitoriów.
- Masz rację. Weźmy te książki, poczytamy kiedy indziej.
     Tom i Emma zaczęli zbierać opasłe tomiska porozrzucane po całej sali. Zajęło im to dobre dziesięć minut. W końcu wyszli i dyskretnie pożegnali się, życząc sobie nawzajem miłej nocy. Musieli uważać, by nikt ich nie przyłapał - Draco Malfoy i Hermiona Granger, dwie najbardziej znienawidzone osoby życzące sobie miłej nocy - byłaby sensacja na całą szkołę.
     Tom skierował się do dormitorium Slytherinu. Wszedł do Pokoju Wspólnego, gdzie czekali na niego Crabbe i Goyle. Chłopak rzucił im tylko, że chce pobyć sam i usiadł w fotelu obok kominka. Wziął jedną książkę z dość dużego stosu i zaczął czytać. Przecczytał tylko kilka stron i już zrobił się senny. Litery zaczęły się rozmazywać, a oczy same zamykać. W końcu, nie wiedząc nawet kiedy, Tom zapadł w sen.
     Obudził się około północy. Spał może godzinę, czy dwie, ale czuł się w pełni sił. W Pokoju Wspólnym nikogo nie było, ale może to i lepiej. Chciał pobyć przez chwilę sam ze swoimi myślami. A nocna i mroczna atmosfera dormitorium Ślizgonów tylko dodawała ciemnego uroku tym ponurym myślom o domu. O prawdziwym domu w niemagicznej Anglii.
     Nagle Tom niespodziewanie wstał. Przy okazji zrzucił z siebie kilka ksiąg, które miał na kolanach i narobił tym niezłego hałasu. Obejrzał się nerwowo, czy kogoś nie obudził, ale żaden uczeń nie zszedł na dół - widocznie wszyscy musieli już spać.
     Chłopak wyszedł dyskretnie z Pokoju Wspólnego i znalazł się na korytarzu. Zapalił różdżkę i skierował się do biblioteki. Szedł powoli i ostrożnie - nie chciał, by ktoś go nakrył. Nie, nie z powodu kary, ale z powodu tego, że działa ,,wbrew fabuły tego świata". Daniel, zwłaszcza w swoim ,,osowym" humorze nie przepuściłby takiej okazji. Zaczął by prześladywać Toma i robić z tego jeszcze większą aferę... Nie, Tom nie mógł pozwolić, by go nakryto. Nie zniósłby takiego upokorzenia.
     W końcu chłopak dotarł do celu swojej podróży. Wszedł ostrożnie do pomieszczenia i zaczął kluczyć między regałami. Doszedł do działu Ksiąg Zakazanych. Mruknął ,,Alohomora" i wszedł do zakazanej części biblioteki. Szybko okazało się, dlaczego jest ona zakazana. Niektóre księgi były bardzo podejrzane - jedne ruszały się, inne pomrukiwały, a jeszcze inne były przykute łańcuchami do półki. Nie był to wcale przyjemny widok.
     Tom nie zważał na te podejrzane książki. Szukał czegoś o magicznych wypadkach. O dziwo bardzo szybko znalazł taką książkę. Położył ją na najbliższym stoliku i zaczął powoli wertować w poszukiwaniu czegoś, co pozwoliłoby wrócić jemu i reszcie aktorów wrócić do zwykłej Anglii.
     Szybko jednak zrezygnował z poszukiwań czegokolwiek w tej książce. Niektóre przypadki były okropne - człowiek z dwoma głowami, kobieta którą, zjadały własne włosy, mężczyzna do połowy transmutowany w węża... Ale najgorszy był obrazek na ostatniej stronie. Przedstawiał on małe dziecko o skórze pokrytej łuskami, rzędem kłów zamiast zębów i czymś, co przypominało wielkie, żylaste skrzydła. Na całe szczęście dziecko miało zamknięte oczy, bo pewnie i one byłyby okropne.
     Tom już miał zamykać tę okropną księgę, gdy nagle... Oczy namalowanego dziecka otworzyły się! Były one całe czerwone ze szparkami zamiast źrenic i także wyglądały, jakby miały łuski, tylko takie przezroczyste.
     Chłopak przeraził się tego nagłego ruchu rysunku i aż krzyknął. Nim się spostrzegł nie był już sam w bibliotece. Do pomieszczenia wparował Filch, który akurat przechodził obok patrolując korytarze. Na widok Toma uśmiechnął się złowieszczo.
- No, no, no, kogo my tu mamy? Młodego panicza Malfoya... Hmm, ojciec ci nie mówił, że to nieładnie szwędać się w nocy po zamku? I to jeszcze po dziale Ksiąg Zakazanych? Coś mi się wydaje, że kara pana nie ominie, panie Malfoy. O tak, kara pana nie ominie - powiedział z wyraźnym zadowoleniem Filch i powiódł Toma na korytarz. Stamtąd zabrał go prosto do gabinetu Snape'a, który był opiekunem Ślizgonów.
- Profesorze Snape, złapałem tego młodziaka jak szwędał się po bibliotece w nocy. I to po dziale Ksiąg Zakazanych - powiedział z wyraźną dumą Filch.
- Ach, tak? - Snape nie wyraził zbyt wielkiego zainteresowania tą sprawą.
- Mam nadzieję, że pan go dostatecznie ukara. Jakby co, to ja zawsze...
- Dam sobie radę, Argusie. Możesz już iść.
     Filch wyszedł z gabinetu klnąc cicho pod nosem. Żałował, że nie stosuje się już dawnych kar - czyli wieszania uczniów pod sufitem za ręce.
- A więc, panie Malfoy, może mi pan powiedzieć, co pan robił o tak późnej porze w bibliotece? W dziale Ksiąg Zakazanych? Tylko proszę mi nie mówić, że pan lunatykował, bo w to nie uwierzę - powiedział Snape grobowym tonem.
- J-ja - jąkał się Tom.
- Tak? - ponaglał Snape.
- Bo ja się założyłem z koegami, że to zrobię - zmyślił naprędce Tom.
- Ach, tak? - profesor wcale mu nie wierzył.
- N-no t-tak. Powiedziałem, że to zrobię, ale zostałem nakryty. Przepraszam...
- Cóż, twoje postępowanie nie jest godne podziwu i musisz zostać ukarany - Snape przeszedł na mniej oficjalny ton. - Masz szlaban na bibliotekę do odwołania. Acha, i Slytherin traci przez pańską głupotę dwadzieścia punktów, a jutro masz mi się tu stawić po kolacji, by odbyć swoją karę. Będziesz ważyć ze mną eliksir. Bardzo ważny eliksir. Tak więc jutro po kolacji idziesz prosto tutaj, tak panie Malfoy?
- Tak - powiedział bezbarwnym głosem Tom.
- No. To teraz idź PROSTO do dormiotorium Slytherinu. I nawet nie waż się zatrzymywać czy oglądać, bo pan Filch będzie mieć na ciebie oko. A chyba nie chcesz drugiej kary.
- Nie. Dobranoc - powiedział Tom i nie czekając na odpowiedź wyszedł.
     Szedł tak, jak przykazał mu Snape. Nigdzie się nie zatrzymywał, ani nawet nie oglądał do tyłu. Szedł miarowym krokiem prosto do dormitorium. Kiedy już znalazł się w swoim pokoju, szybko przebrał się i wszedł do łóżka. Nie miał ochoty na kolejną awanturę zważywszy na to, że pewnie już jutro będzie wyszydzany przez Daniela. Już sobie wyobrażał, co będzie mu prawić Radcliffe: ,,Ty kazałeś mi trzymać się fabuły, a sam łazisz po nocy i łamiesz regulamin szkolny! Taki ważny arystokrata!".
     Tom przewrócił się na bok. Bał się jutra bardziej niż wtedy, kiedy miał po raz piewszy wystąpić w filmie. Nie wiedział, czego może spodziewać się po Danielu. Co wymyśli Radcliffe, by go doszczętnie upokorzyć...

On The Other Side Spell - Rozdział 6 Rowling? Mamy problem...

     Chris Columbus wstał o czwartej nad ranem targany wątpliwościami. Miał jakieś przeczucie, że dziś wydarzy się coś, co opóźni poszukiwania Czarodziei. Gdyby miał wytłumaczyć, dlaczego się tak czuje - nie potrafiłby.
     Tymczasem Rowling i Steve omawiali szczegóły podróży. Oboje nie spali całą noc, wyszukując nazwiska osób, które potencjalnie mogłyby być Czarodziejami. Na ich liście znalazły się nazwiska takie jak: Brandon Mull, twórca serii ,,Baśniobór", Rick Riordan, twórca serii o Percym Jacksonie oraz Dave Luckett, twórca trylogii o Rhiannie.
- No. To tyle. Jesteśmy gotowi do podróży - powiedział ziewając Steve.
- Może najpierw się prześpimy? - zaproponowała Rowling.
- O tak! To dobry pomysł - przyznał Kloves.
     Steve i Rowling poszli do swoich pokojów z zamiarem zapadnięcia w sen. Pospali krótko, bo tylko dwie godziny, ale zawsze coś. Obudził ich Chris, i to bynajmniej nie dlatego, że było późno...
- Rowling? Mamy problem - powiedział, kiedy kobieta się obudziła.
     Joanne szybko wstała mając złe przeczucia. Columbus raczej nie obudził by jej, gdyby nie miał ważnego problemu. To wiedziała na pewno. W wielkim pośpiechu ,,przywróciła się do porządku" i poszła za Chrisem. Już wiedziała, po co ją budził.
     W kuchni byli rodzice młodych aktorów. No tak, wczoraj był ostatni dzień na planie filmowym, a dziś rodzice mieli odebrach swoje pociechy, by nacieszyć się nimi w domu przed kręceniem kolejnego filmu.
- Chcielibyśmy zobaczyć nasze dzieci - powiedział tata Daniela Radciffe'a.
- Właśnie - poparła go mama Toma. - Ten tu - wskazała na Columbusa - nie chciał nas do nich zaprowadzić.
- O tak - poparli ją inni rodzice.
- No cóż - zaczęła Rowling. - Najlepiej będzie, jak powiemy wam całą prawdę.
- Jaką prawdę? Czy naszym dzieciom coś się stało? - spytała mama Matthew'a.
- Nie, nie, skąd. Chodzi o to, że w tej chwili nie znajdują się w studio, ani nawet w Anglii - powiedziała Rowling.
- Co chce pani przez to powiedzieć? - zapytał nieco poddenerwowany tata Ruperta.
- No cóż, bo wiedzą państwo... Jestem Czarownicą... - i zaczęła opowiadać o całej tej sprawie z Czarami i przeniesieniem młodych aktorów do świata prawdziwego Harry'ego Pottera. O dziwo przyjęli to w miarę dobrze. Oczywiście strasznie zamartwili się znowu o swoje dzieci, ale nie mieli Rowling nic za złe.
- Dziękuję za wyrozumiałość - powiedziała nieco udobruchana Rowling, - Chris, Steve i ja jedziemy na spotkanie z Czarodziejami i za niedługo odwrócimy ten niefortunny Czar.
- Spokojnie, na pewno się wam uda - powiedział tata Bonnie. - Jakby co, my też służymy pomocą. Chętnie gdzieś podwieziemy, czy coś.
- Naprawdę dziękujemy jeszcze raz - powiedziała ponownie Rowling i rodzice wyszli.
     Steve i Columbus zaczęli jak gdyby nigdy nic pakować walizki. W planie mieli najpierw pojechać do Christopera Tolkiena, a potem do Andrzeja Maleszki. Nagle Rowilng naszła wielka, niespodziewana myśl.
- Zaczekajcie. Nie jedziemy po Tolkiena - powiedziała.
- Ale czemu? Przecież sama mówłaś... - zaczął Steve.
- Wiem, co mówiłam - przewała mu. - Jednak zmieniłam zdanie. Najpierw jedziemy, to jest lecimy do Polski. Do Andrzeja Maleszki. Potem dopiero do Christopera.
- Ale Polska jest strasznie daleko! Czemu musimy lecieć tam najpierw? Czemu nie możemy jechać do Tolkiena i innych z Anglii, a dopiero na końcu po pana Maleszkę? - zapytał nieco zdziwiony i niezadowolony Columbus.
- Nie wiem. Jakoś naszła mnie taka myśl, że najlepiej będzie teraz lecieć do Polski. A myśli Czarodziei lepiej nie poważać. Nie chcę się chwalić, ale mamy lepszą pamięć i intuicję od zwykłych ludzi - powiedziała Rowling.
- Ja tak sie nie znam, ale dobra. Lecimy do Polski - Chris niechętnie przystał na ten pomysł.
- I dobrze. Czuję w kościach, że zbliża się coś złego - powiedziała do siebie Joanne.
     I miała rację. Myśli Czarodziejów, zwłasza takie niespodziewane, prawie zawsze są trafne lub pomocne. Tym razem myśl Rowling miała uchronić ją i jej ,,brygadę poszukiwawczą" przed wielkim zagrożeniem, którego raczej by się nie spodziewali...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Wiem, że pisałam to już pod tamtym rozdziałem, ale i tak jeszcze raz chcę Wam życzyć wesołych i zdrowych Świąt Wielkanocych, byście spędzili ten czas w miłym, rodzinnym gronie, byście opróżnili cały koszyk wielkanocny i byście zostali oblani (i sami kogoś oblali) w Lany Poniedziałek :)
Życzy i Pozdrawia
Aneta

środa, 1 kwietnia 2015

On The Other Side Spell - Rozdział 5 Niby taki wielki mistrz eliksirów i wielka kłótnia

- I wtedy ja powiedziałem ,,No coś ty! On był na tym w kinie.". I wtedy on się tak na mnie popatrzył i zaczął się śmiać - skończył opowiadać swoją ,,porywającą" historię Seamus Finningan.
- O matko - mruknął Rupert mieszając w swojej misce z mlekiem.
- Ej, Ron - trącił go Dean Thomas. - To chyba do ciebie.
     W stronę Ruperta leciała śnieżnobiała sowa - Hedwiga. Grint odsunął nieco miskę robiąc jej miejsce. Kiedy wylądowała, wyjął list i szybko odszedł od stołu. Przechodząc kiwnął głową na resztę przyjaciół i skierował się na błonia.
- Dobra, pokaż co tam masz - powiedział Daniel, kiedy wszyscy już znaleźli się razem.
- Bonnie odpisała! - wykrzyknął Rupert.
- Otwieraj, pokazuj - ponaglała Emma.
     Grint otworzył kopertę i wyjął list. Już teraz czuł, że coś jest nie tak...
 - ,,Drogi Rupercie" - przeczytał Tom zaglądając Rupertowi przez ramię. - Dlaczego nie zachowała tego samego tonu co my?
     Rupert wzruszył ramionami i czytał dalej. Dalsza treść również nie była pocieszająca.
- O nie! I co my zrobimy! - wykrzyknęła Emma, która pierwsza skończyła czytać list.
- Chyba nie pozostanie nam nic innego jak tymczasowe przystosowanie się tutaj - powiedział ponurym głosem Matthew.
     Przyjacie poszli smutni na lekcje. Był piątek, więc pierwszą były Eliksiry. Nauczał ich Severus Snape. Jakoś nikomu się to nie uśmiechało. Podczas kręcenia filmu dowiedzieli się, jaki ma on charakter.
     Zaczęła się lekcja. Snape zaczął od odczytywania listy obecności i zatrzymał się przy nazwisku Harry'ego, czyli Daniela.
- Harry Potter - powiedział mrożącym krew w żyłach głosem. - Nasza nowa znakomitość.
     Daniel poruszył się niespokojnie na miejscu. Snape mierzył go wzrokiem i nagle ni z tego, ni z owego wypalił:
- Potter! Co mi wyjdzie, jeśli dodam sproszkowanego korzenia asfodelusa do nalewki z piołunu?
- Napój usypiający o niezwykłej mocy. Takiej, że jest on uznawany jako Wywar Żywej Śmierci - odpowiedział spokojnie Daniel.
     Emma popatrzyła się na niego z oburzeniem. Nie wierzyła własnym uszom! To było sprzeczne z fabułą tego świata!
     Nikt jednak nie zwrócił na to uwagi. Wszyscy uczniowie z TEGO świata byli przekonani, że tak ma być - że sławny Hary Potter wszystko wie. Tymczasem Snape ciągnął dalej:
- Potter! Gdzie będziesz szukał, jeśli ci powiem byś znalazł bezoar?
- Bezoar to kamień tworzący się w żołądku kozy, więc najpewniej poszukam jakiejś kozy.
     Cała klasa wybuchła śmiechem. Jednak Snape się nie poddawał - chciał złamać Harry'ego.
- Potter! Jaka jest różnica między mordownikiem a trojadem żółtym?
- Nie ma żadnej. Jest to ta sama roślina, znana również jako akonit.
     Teraz Snape'a zamurowało. Nie przypuszczał, że TEN chłopak tyle wie!
     Lekcja toczyła się spokojnie dalej. Nic jej nie przerwało. A powinno! Neville, czyli Matthew powinien dodać ,,przez przypadek" kolce jeżozwierza i zakołysać kociołkiem, ale tego nie zrobił.
     W końcu lekcja się skończyła. Uczniowie wyszli z sali wyraźnie zadowoleni. Daniel wdał się w rozmowę z Matthew'em. Pochwalił jego postępowanie. Jednak ich rozmowę przerwał ktoś nieoczekiwany...
- Czy... Wyście... Powariowali!? - zawołała wściekła Emma.
- C-co? - spytał niepewnie Daniel. Jeszcze nigdy nie widział Watson tak wściekłej.
- Powinniście trzymać się fabuły! Przynajmniej teraz, kiedy ją znamy! Powinniście zrobić tak, jak miało być!
- Przepraszamy - powiedzieli chłopcy. Nie było to jednak szczere wyznanie.
     Emma prychnęła i poszła do damskiej łazienki. Daniel i Matthew stali zdezorientowani. Nagle podszedł do nich Tom.
- Co ją ugryzło? - spytał.
- Złości się, ponieważ nie działaliśmy idealnie tak jak miało być. Że ja nie zakołysałem tym kociołkiem i że Daniel odpowiedział poprawnie na wszystkie pytania - wyjaśnił Matthew.
- Ma prawo. Ja też uważam, że źle zrobiliście. Powinniśmy działać tak, jak wiemy, że jest. Nie możemy czegoś zrobić na własną rękę, bo konsekwencje mogą być okropne...
- A więc i ty przeciwko nam?! - zawołał Daniel. Zrobił to tak głośno, że kilka uczniów przechodzących korytarzem dziwnie się na nich popatrzyło. - Ty też?! Myślałem, że trzymasz naszą stronę! Tego bym się po tobie nie spodziewał!
- Dan, może trochę ciszej - próbował go uspokoić Matthew, bo wokół nich zebrała się już spora grupka zaciekawionych uczniów.
- Tak?! - tym razem krzyknął Tom. - Uważasz, że tobie wszystko wolno boś Harry Potter, hm? To ja ci odpowiem: NIE! Nie ty jesteś najlepszy, nie wszystko ci wolno!
- Powiedział to kto? Draco Malfoy, głupi Ślizgon! Wiadomo, że Ślizgoni są źli i służą Voldemortowi! Ty też jesteś zły! Zły i głupi! To TY uważasz się za lepszego od innych, bo to TWÓJ ojciec pracuje w Ministerstwie i zna się z samym ministrem!
- Tak? A TWOI rodzice nie żyją! - wrzasnął Tom i pobiegł na błonia. Tam usiadł pod drzewem i... Zaczął płakać. Tak, płakać. Nie sądził, że Daniel taki jest, że się wścieka przez byle co, przez to, że powie mu się prawdę...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Jej! Już po sprawdzianie! :) Kochana LunesDor, miałaś rację :)
Tak jak mówiłam, teraz zabieram się za rozdziały ze zdwojoną siłą :) 
Pozdrawiam Wszystkich i życzę wszystkiego najlepszego z okazji nadchodzących świąt Wielkiej Nocy :)

niedziela, 29 marca 2015

7 lat Hogwartu - Księga I - Rozdział 5 - Quiddich

- Claudia! - zawołał ktoś nad głową dziewczyny.
     Gryfonka odudziła się zobaczyła nad sobą Michaela i James'a. W kącie stała Lizzie. Wyglądała jeszcze smutniej niż zwykle. Zaraz też oddaliła się i poszła do sypialni.
     Claudia zerwała się momentalnie. Podbiegła do przyjaciółki i chwyciła ją za rękę. Lizzie odwróciła się i stanęła oko w oko z Finch-Fletchley.
- Nic ci nie jest? - spytała Claudia.
- Nie - odpowiedziała ponuro Brown.
- Czemu nie było cię wczoraj w łóżku? - ponownie spytała dziewczyna.
- Eee... Poszłam do łazienki.
     Claudia puściła koleżankę. Była pewna, że odpowiedź jaką otrzymała nie była prawdziwa. Czuła, że Lizzie ukrywa jakiś sekret. Bardzo tajemniczy sekret...



- Nie uwierzycie! - zawołał Michael wpadając do Pokoju Wspólnego. - Wydarzyło się coś genialnego!
- Co takiego? - spytał James rad, że może oderwać się od nauki.
- W tym tygodniu jest nabór do drużyny Quiddicha! A jeszcze lepszą nowiną jest to, że pierwszoroczniacy rówinież mogą być w drużynie!
- ŻE CO? - wrzasnął James i pognał do dziury w portrecie.
     Michael pokręcił głową i zabrał się za segregowanie porozrzucanych notatek kolegi. Zabrał je wszystkie ze stołu, gdy nagle z jednego podręcznika wypadła kartka. Davies odłożył książki i podniósł ją z podłogi. Był na niej narysowany dziwny znak: trójkąt, koło i kreska.
     Chłopak zerknął z jakiej książki wypadła owa kartka. Były to ,,Baśnie barda Beedle'a". Tytuł nic mu nie mówił, ale postanowił przeczytać tę książkę.
     Michael włożył kartkę spowrotem do książki i ponownie ułożył resztę podręczników w dość duży stosik. Tym razem wyciągnął jednak różdżkę i mruknął:
- Locomotor!
     Książki wzbiły się w powietrze i posłusznie leciały przed chłopakiem aż do sypialni. Tam Michael odłożył je na stolik Jamesa i sam zabrał się za czytanie podręcznika od Astronomii.



- Gdzie byłeś wczoraj wieczorem? - spytał ziewając Michael.
- U taty. Napisze do mamy i przyśle mi swoją Błyskawicę! - odrzekł James robiąc przysiady.
- Zgłaszasz się do drużyny Quiddicha? - zainteresował się Jack. - Podobno w drużynie Gryfonów są same dziewczyny.
- No to co? I tak się zgłoszę. Dziś po południu mamy sprawdziany - powiedział Potter siadając na łóżku. - Nie wiem jak wy, ale ja się zgłaszam. Chcę spróbować swoich sił.
     Jak powiedział tak zrobił. Po południu stawił się na boisko do Quiddicha ze szkolną miotłą. Oprócz niego było jeszcze ośmiu chłopaków i dwie dziewczyny wyglądające na szesnastolatki. Wszyscy nerwowo spoglądali to na pętle, to na szatnię. Zaraz też z szatni wyszła dotychczasowa drużyna.
     Jack się nie pomylił. Na jej skład wchodziły same dziewczyny. Były tylko dwie, bo reszta skończyła już Hogwart. Nie było obrońcy, dwóch pałkarzy, jednego ścigającego i szukającego. James poczuł miłe łaskotanie w brzuchu - chciał walczyć właśnie o miejsce szukającego, tak jak jego ojciec.
- Witam wszystkich tu zgromadzonych - zaczęła najwyższa dziewczyna. - Jestem Andrea Carter, kapitanka drużyny Gryfonów. A to jest Cathy Willow. Mam nadzieję, że dacie z siebie wszystko. W tym roku drużyna Gryfonów musi wygrać! Od ośmiu lat Puchar Quiddicha mieli Puchoni. To o osiem lat za dużo! Czas, byśmy my przejęli wygraną.
     Po tej przemowie zaczęły się sprawdziany. Pierwsi byli sprawdzani ochotnicy na miejsce ścigającego. Na tę pozycję miało chętkę czterch chłopaków i obydwie dziewczyny. Sprawdzian trwał długo, ale w końcu Andrea wybrała jednego z chłopców: Angusa Fostera. Owe dwie dziewczyny, które wcale nie latały za dobrze, złożeczyły na Andreę i w ogóle były całe obrażone.
     Następny sprawdzian przypadał na pałkarzy. Był to chyba najkrótszy sprawdzian w historii Quiddicha - okazało się, że dwoje chętnych na to miejsce w ogóle nie umie się posługiwać pałką. Tak więc, rada nie rada, Andrea musiała wybrać pozostałą dwójkę - Sama Owena i Josh'a Dixon'a.
     Pozostał jeszcze ostatni sprawdzian - na szukacjącego. Na to miejsce zgłosił się tylko James. Chłopak pokazał co potrafi - momentalnie złapał znicza. Udało mu się to pięć razy i Andrea powiedziała, że został przyjęty.
     James bardzo się ucieszył. zawsze marzył o karierze gracza. Teraz mógł zacząć...
- No dobrze - powiedziała Carter. - Został już tylko obrońca.
- Eee, Drea - zaczęła Cathy. - Nie ma już ochotników. Nikt nie zgłosił się na miejsce obrońcy...
- O nie!
     Cała drużyna posmutniała. Nie mają szans na wygraną bez obońcy! Wtem rozległo się ciche kasłanie. Wszyscy obrócili się momentalnie i ujrzeli Michaela Daviesa.
- M-może j-ja b-bym m-mógł s-sprób-bować? - spytał jąkając się.
     Andrea kiwnęła głową. James pożyczył mu miotłę i Michael podleciał do słupków. Cathy i Angus próbowali wbić mu kafla, ale Davies bronił dzielnie. W końcu Andrea zarządziła koniec. Powiedziała, że Michael jest świętnym obrońcą i dostał się do drużyny. Davies nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Spełniło się jego najskrtysze marzenie.

czwartek, 26 marca 2015

Nominacja LBA

Cześć! Dostałam nominację do Liebster Blog Award (w skrócie LBA) od LunesDor (wielkie dzięki :)). Tak więc, przejdźmy do pytań...


1. Gdybyś mógł przenieść się w świat z jakiejś książki na jeden dzień, to gdzie byś się wybrał?
Są trzy takie miejsca: Hogwart, Narnia i Rohan ze Śródziemia...

2. Co daje Ci motywację podczas pisania bloga?
Komentarze i rozmowy (czyli wymienianie szczegółów opowiadań) z koleżankami.

3. Jaka jest Twoja ulubiona książka?
Nie mam jednej (no żebym ja miała ulubioną JEDNĄ książkę?). Moimi ulubionymi książkami są; wszystkie Pottery (najbardziej ,,Więzień Azkabanu" i ,,Książę Półkrwi"), cała trylogia ,,Władcy Pieścieni" (najbardziej ,,Dwie Wieże"), ,,Hobbit", ,,Baśniobór: Gwiazda Wieczorna Wschodzi", ,,Przyjdź i Zgiń" (w ogóle teraz zabrałam się za kryminały Aghaty Christie i Sir Arthura Connan Doyle'a), ,,Lassie", wszystkie części ,,Opowieści z Narnii" (najbardziej ,,Podróż Wędrowca do Świtu").

4. Twój ulubiony zespół, piosenkarz, piosenkarka i piosenka?
Zespół: nie mam ulubionego.
Piosenkarz: Gregorz Hyży & Tabb, Eminem, Ed Sheeran, Avici
Piosenkaraka: Indila, Rihanna, Ke$ha
Piosenka: ,,S.O.S", ,,I see fire", ,,Magic in the Air", ,,Die Young", ,,Wake me Up", ,,Euphoria", ,,Titanium"

5. Lubisz jeść jogurty? Jeśli tak to jakie? 
Lubię :) Jakie? Wszystkie oprócz kiwi (w sumie kiwi też dobre, ale nie przepadam)

6. Twój najulubieńszy smak lodów to...?
Śmietankowy. Czasem czekolada zbyt ,,zapycha"...

7. Jaki jest kolor, którego nie lubisz?
Nie posiadam nielubianego koloru. Wszystkie są ładne :)

8. Często piszesz neonowymi pisakami?
Bardzo często :)

9. Lubisz owoce? Jaki jest Twój ulubiony?
Uwielbiam! Zwłaszcza jabłka i arbuzy.

10.  Jeśli mógłbyś mieć magiczne zwierzę, to jakie byś wybrał?
Smok. Zdecydowanie Smok. Uwielbiam Smoki, są wspaniałe...

11. Jakie blogi czytasz? 

12.  Twoja wada i zaleta 
Wada: Zdecydowanie za dużo gadam i zanudzam.
Zaleta: lubię pomagać innym.

13. Czy lubisz pisanie i dlaczego piszesz?
UWIELBIAM pisać! To daje mi radość i takie jakby ,,zaspokojenie wewnętrzne" :)

14. Ulubiony przedmiot w szkole?
Polski ;)

15.  Za co kochasz swoich przyjaciół?
Za to, że są jacy są i mne lubią. Przyjaciel to najważniejsza, zaraz po rodzinie, osoba, więc powinien być szczery, miły i dobry.


Ja nominuję:
Pytania:
1. Jaki jest Twój ulubiony film?
2. Jakiego aktora i aktorkę najbardziej lubisz?
3. Ulubiona część ,,Harry'ego Pottera" i dlaczego?
4. Wolisz psy czy koty? Dlaczego?
5. Wolisz chipsy czy czekoladę?
6. Ulubiona pora roku?
7. Ulubiony kolor?
8. Jakie są Twoje ulubione dni w roku?
9. O czym najbardziej marzysz?
10. Byłeś/Byłaś za granicą? Jeśli tak, to gdzie?
11. Jakie blogi czytasz?


Jeszcze raz dziękuję za nominację i pozdrawiam wszystkich Czytelników!

piątek, 20 marca 2015

Króciutkie info

Drodzy Czytelnicy!
1 kwietnia ja oraz moje koleżanki-bloggerki (Klik i Klik) będziemy pisać sprawdzian szóstkolasisty. Z racji tego, możliwa będzie dłuższa przerwa w pisaniu rozdziałów. Oczywiście postaram się dodawać nowe notki w wolnych chwilach, ale nie obiecuję. Jednak od razu po sprawdzianie zabieram się za kolejne rozdziały :)
Pozdrawiam gorąco wszytkich czytelników   :)

piątek, 13 marca 2015

7 lat Hogwartu - Księga I - Rozdział 4 - Tajemnicze zniknięcie Lizzie

     Jednak nic nie zapowiadało, by w najbliższym czasie wydarzyło się coś ciekawego. James, Claudia i Michael byli nieco przybici. Codziennie odwiedzali sowiarnię i często ,,śledzili" profesora Malfoya lub profesora Pottera. Jednak nic to nie dało. Dom Wilkołaków był nadal tematem, o którym nie wiedzieli praktycznie nic.
     Od czasu do czasu chodzili też do biblioteki i tam szperali, ale i tak nic nie znaleźli. Michael pożyczył nawet nie wiedzieć czemu ,,Historię Hogwartu", ale i w niej nie było żadnych przydatnych informacji. Kiedyś nawet Claudia zaproponowała popytać innych uczniów, ale James powiedział, że może to być ryzykowne - im większe grono osób o tym wie, tym łatwiej się komuś wygadać.
     Minęło prawie pół miesiąca. Lekcje były ciekawe, ale James, Claudia i Michael nie zważali na to uwagi. Chcieli poznać tajemnicę Domu Wilkołaków.
- Hej, Claudia, James! - zawołał Michael podchodząc do przyjaciół siedzących przy stole Gryffindoru.
- Co się stało? - spytał Claudia przesuwając się, by Davies mógł usiąść.
- Byłem teraz w sowiarni! Był kolejny list od pani Astorii. Prawie nie zostałęm złapany przez profesora Malfoya! Musiałem się czymść wykręcić, więc nakarmiłem twoją sowę, Claudia. Mam nadzieję, że się nie złościsz?
- Nie, absolutnie! Sprytnie się wyrwałeś! - pochwaliła go koleżanka. - O, hej Lizzie!
     To ostatnie zdanie było skierowane do wchodzącej Lizzie Brown. Dziewczyna lekko uśmiechnęła się do Claudii, ale nie przysiadła się, tylko poszła dalej.
- Ta Lizzie jest jakaś dziwna - powiedział James.
- Och, ona jest trochę nieśmiała i tyle! - powiedziała Claudia.
     Na tym rozmowa się urwała. Pierwszy skończył jeść Michael. Zaraz też pognał do biblioteki - był strasznym molem książkowym. Tymczasem James i Claudia pogrążyli się spowrotem w rozmowę o Domu Wilkołaków. To był ich najczęstszy temat.
- Ja uważam, że jak znajdą ten Dom, to odizolują go czarami od reszty domów - powiedział James.
- Możliwe, Albo ochronią domy mugoli na czas pełnii - zamyśliła się Claudia.
- Też może być. Albo zrobią i to i to.
- Tak by było chyba najbezpieczniej - przyznała Finch-Fletchley.
     Dyskutowali jeszcze chwilę. Potem Oboje poszli na lekcje. Pierwszą była Obrona przed Czarną Magią - jeden z ich ulubionych przedmiotów.
     Wyszli z Wielkiej Sali i ruszyli w stronę klasy.



- Hej, Lizzie! - zawołała Claudią podbiegając do koleżanki.
- Tak? - spytała smutnym głosem dziewczyna.
- Mam do ciebie prośbę. Masz może książkę o sławnych czarodziejach? Potrzeba mi na wypracowanie z Historii Magii. W sumie pewnie tobie też... Ale czy mogłabyś mi ją pożyczyć na chwilę? Jutro ci oddam... Bo w bibliotece już nie ma. Wszystkie wypożyczone, a moja gdzieś mi się zawieruszyła... Albo pewnie w ogóle jej nie wzięłam, jak to ja...
- Dobrze - powiedziała Brown i poszła z Claudią do ich sypialnii. Finch-Fletchley dzieliła sypalnie właśnie z Lizzie i jeszcze z Emily Walker, Susan Robinson i Mają Wright.
     Lizzie wyjęła książkę z szafki nocnej i podała koleżance. Claudia podziękowała i poszła na dół, do Pokoju Wspólnego, by zacząć odrabiać zadnie.
     Wbrew pozorom, zadanie nie było takie proste. Claudia ledwo co skończyła przed nocą. Zazraz też poszła do pokoju i zaczęła się przebierać do spania. Reszta dziewczyn jeszcze rozmawiała o jakiś sprawach, ale Finch-Fletchley położyła się już spać. Szybko zasnęła i miała miły sen.
     Nagle, obudziła się. Nie wiedziała czemu. Popatrzyła sie sennym wzrokiem po jasnym pokoju. Była pełnia i światło księżyca rozjaśniało sypialnie. Dziewczyna zerknęła na śpiące koleżanki i prawie nie krzyknęła. Nie było Lizzie!
     Claudia wygramoliła się z łóżka i podeszła do posłania koleżanki. Było puste i idealnie zasłane, jakby Lizzie w ogóle na nim nie spała. Finch-Fletchley przeraziła się i szybko zbiegła do Pokoju Wspólnego. Nie było tam nikogo, ale to nawet lepiej.
     Dziewczyna usiadła w fotelu naprzeciw kominka. Tej nocy już nie zmrużyła oka. Zbyt przjęła się zniknięciem koleżanki. To nie dawało spać.