środa, 18 lutego 2015

On the Other Side Spell - Rozdział 1 - Taki maciupki wypadeczek

- I wtedy siadasz na stołku, a pani Maggie Smith włoży ci tiarę, jasne?
- Tak proszę pana.
     Wszyscy byli na planie filmowym. Kręcony był film o Harym Potterze. Chris Columbus instruował młodego Daniela Radcliffa, co ma robić.
- Harry Potter! - zawoła pani Smith.
     Daniel podszedł do stołka i usiadł. Maggie włożyła mu tiarę. Chwilę czekał, obrócił głową i nagle rozległy się oklaski. Chłopak zszedł i odłożył tiarę.
- Brawo! Idealnie to wyszło. Nasi specjaliści zrobią to tak, by wyglądało, że tiara mówi.
     Daniel mruknął coś niezrozumiałego. Cieszył się, że gra w filmie, ale miał dość tego, że pan Columbus zwraca się do niego jak do małego dziecka.
     Chłopak poszedł za scenę. Od razu rzuciła się na niego Emma Watson (grająca Hermionę). 
- Och, Dan, choć na gorącą czekoladę! Zawsze dobrze coś wypić po tym żmudnym graniu.
- Już, już - powiedział i zdjął okulary.
     Chłopak poszedł za Emmą. Weszli do pomieszczenia, które Rupert (odtwórca roli Rona) nazywał kuchnią. W kuchni było niewiele osób - tylko Rupert, Matthew (grający Neville'a) i Tom (grający Dracona Malfoya).
     Daniel usiadł między Rupertem a Matthew'em. Sączył powoli czekoladę rozmyślając nad filmem. Wtem do kuchni wpadła Bonnie Write (odtwórczyni roli Ginny). 
- Zaraz będzie tu pani Rowling i pan Columbus! Pewnie chcą oznajmić jak wyszła scena przydziału - powiedziała.
     Rzeczywiście. Zaraz po Bonnie weszła autorka ,,Harry'ego Pottera" i reżyser filmu.
- Naprawdę, dziś graliscie fenomenalnie... - zaczął Chris.
- I bardzo was podziwiamy - wcięła mu się w słowo Rowling. - To dzięki wam film wyjdzie magiczny. To już była ostatnia scena do kręcenia. Zostawiliśmy ją na koniec, bo chcieliśmy tak jakby tym uczcić wasz sukces. Naprawdę, wszyscy jesteście bardzo utalentowani i szkoda, że Magia nie istnieje. Bylibyście zapewne wielkimi i wspaniałymi czarodziejami. I....
     Pani Rowling nagle przyłożyła rękę do buzi. Jej oczy wyrażały przerażenie. Popatrzyła się na młodych aktorów. I zemdlała.
     Tymczasem Daniel i cała reszta poczuła, że opadają w ciemność. Czuli, że spadają. Próbowali krzyczeć i machać rękami, ale nic to nie dawało. W końcu spadli. Wylądowali wśród dużej grupy dzieci.
- Przepraszam, gdzie my jesteśmy? - spytał Daniel stojącego najbliżej chłopaka.
- No jak to gdzie? W Hogwarcie! - powiedział tamten i nieznacznie odsunął się od Radcliffe'a.
- Granger, Hermiona! - zawołała jakaś osoba. 
     Była to McGonagall. Emma Watson niepewnie podeszła do stołka i na nim usiadła. ,,Co to ma niby znaczyć?" - myślała.
     Tiara wrzasnęła: ,,GRYFFINDOR!" i Emma poszła do stołu. Odczekała, aż reszta przyjaciół będzie obok niej. Wkrótce dosiadł się do niej Matthew, Daniel i czerwony na twarzy Rupert. Biedy Tom siedział sam przy stole Slytherinu i rzucał im co jakiś czas przerażone spojrzenia.
- Hej, chyba wiem co tu jeste grane - powiedziała do chłopaków Watson. - Musieliśmy się jakoś dostać do prawdziwego świata Harry'ego Pottera. To już nie jest plan filmowy. To jest prawda! Więc jeśli tu jesteśmy, to znaczy, że Magia istnieje!
- No i? - spytał Rupert czerwieniąc się jeszcze bardziej.
- I to, że musimy uważać. Jak na razie proponuję zachowywać się tak, jak postacie, które gramy. Jak wszystko dobrze pójdzie, to może wymyślimy jakiś sposób na powrót do domu.
- Ale my nie wiemy jak mamy się zachowywać! Przeczytaliśmy tylko jeden tom! - zawołał Daniel.
- Ale Bonnie ma przy sobie książki. Trzeba jej będzie wysłać list .
- Ale jak? - spytał Matthew.
- Jak to jak? Sową! Jutro rano musimy to załatwić - powiedziała Emma i zaczęła, jak gdyby nigdy nic jeść pasztecik dyniowy.

Córka Slytherinu - Rozdział 11 Boże Narodzenie

     Tego dnia Rosalie była przy Lisie prawie cały czas. Gryfonka była pod opieką pani Pomfrey. Niestety pielęgniarka przegoniła ją i Sonię przed kolacją.
     Następnego dnia Rosalie obudziła się bardzo wcześnie. Nie wiedziała jednak czemu. W końcu wszystko się wyjaśniło - na jej nos kapała woda. 
     Dormitorium Slytherinu mieściło się w lochach, pod jeziorem, dlatego Ślizgoni byli często narażeni na takie ,,mokre niespodzianki".
     Rosalie wstała z łóżka. Jak narazie tylko ona była przebudzona. Milicenta i inne dziewczyny jeszcze smacznie spały. Tymczasem Dale szybko się ubrała i zeszła do Pokoju Wspólnego. Zabrała się za odrabianie zadań - wczoraj nie mogła tego zrobić, bo czuwała przy Lisie. 
     Kiedy skończyła, dormitorium powoli zapełniało się uczniami. Dziewczyna odłożyła swoje przybory i zeszła na śniadanie.
     Lekcje minęły dość szybko. Po obiedzie Lisa wyszła już ze szkrzydła szpitalnego. Opowiedziała Soni i Rosalie o rozmowie z nauczycielami. Wszystkie trzy zastanawiały się, po co przyszedł tam Quirrell - nauczyciel Obrony przed Czarną Magią. Jedenak nie doszły do żadnego wniosku.



     Czas mijał szybko. Minął deszczowy listopad, a nastał grudzień. Grudzień, jak wiadomo, kojarzy się ze świętami. A święta - z prezentami. Dlatego też Rosalie była bardzo poddenerwowana. Nie wiedziała jeszcze co da swoim przyjaciołom. Myślała nad czymś praktycznym, ale i fajnym. W końcu postanowiła popytać, kto co by chciał. Oczywiście musiała zrobić to dyskretnie.
     Jednak nie musiała się dużo wypytywać. Szybko okazało się, że Milicenta jest wielką fanką kotów (Rosalie postanowiła dać jej album z kotami), a Draco uwielbia Quiddich (jemu postanowiła dać książkę ,,Quiddich przez wieki" i zestaw do konserwacji miotły). Pozostawał jeszcze dylemat, co da Lisie i Sonii. Nie wiedziała co mogłoby się im spodobać.
     Któregoś dnia poszła z nimi do biblioteki. Rozmawiały o obrazach w zamku. Rosalie przyznała, że zawsze chciała mieć własny portret. Sama rysowała okropnie. Właściwie dlatego, że nie miała okazji ćwiczyć. 
     Potem rozmawiały jeszcze o książkach. Jak się okazało, Lisa nie czytała żadnych czarodziejskich książek przed przyjazdem do Hogwartu. Dlatego też Rosalie postanowiła dać jej i Sonii książki - dla Berry o różnych przydatnych zaklęciach i dla Sonii o czarodziejskich zwierzętach. Oprócz książek postanowiła dać im nausznice w kształcie lwa - symbolu Gryffindoru.
     W drugim tygodniu grudnia, na tablicy odgłoszeń pojawiła się lista osób zostających na święta. Rosalie od razu się wpisała, ale była jedną z niewielu Ślizgonów.
     Draco, Sonia i Milicenta jechali na święta do domu, toteż kilka dni przed świętami Rosalie udała się do sowiarni. Szybko wybrała trzy duże sowy. Dała im paczki i poistruowała, gdzie mają lecieć. 
     Dzień przed świętami obudziła się dosyć późno. Na szczęście nie było już żadnych lekcji. Wtem sobie coś przypomniała. ,,Przecież nie mam nic dla cioci Mary, Grace i Dylana!"
     Szybko się przebrała i pędem zbiegła do Pokoju Wspólnego. Gorączkowo myślała co dać ciotce i kuzynostwu. W końcu postanowiła. Spowrotem wbiegła do sypialni i zaczęła przeszukiwać kufer. Jest. Dziewczyna znalazła starą broszkę w kształcie motyla i swoje stare mugolskie figurki.
     Rosalie wyjęła różdżkę i spróbowała transmutować broszkę. Pierwsza próba się nie powiodła - zamiast zamierzonego kształtu kruka powstało coś, co przypominało motyla z ptasim dziobem i szponami. Druga próba przyniosła pomyślny rezultat.
     Teraz Dziewczyna zabrała się za prezent dla Dylana. Wzięła figurkę mugolskiej sprzątaczki z miotłą.
- Diffindo! - mruknęła, delikatnie uderzając różdżką o postać.
     Zabawka rozpadła się na trzy części. Rosalie odsunęła kawałki pokojówki zostawiając tylko część z miotłą. Sprawnie usunęła z niej pozostałości figurki i ponownie chwyciła różdżkę.
- Engorgio! - miotła stała się większa. Pozostało jeszcze tylko sprawić, by sama lewitowała.
     Rosalie wiedziała, że Dylan uwielbia Quiddicha. Zbierał wszystkie figurki i karty z graczami narodowej drużyny. Był wielkim fanem Wiktora Kruma - plakaty bułgarskiego gracza zajmowały prawie pół pokoju chłopca.
     Rosalie skończyła z miotłą. Udało jej się sprawić, by sama lewitowała. Opakowała ją i broszkę w ozdobny papier (dodając oczywiście do pakunków mnóstwo słodyczy). Pozostawała teraz jeszcze tylko kwestia prezentu dla ciotki. Nie można jej przecież dać byle czego! Dale znowu zaczęła grzebać w kufrze. Nagle zauważyła dziwną książkę. Wyciągnęła ją i otworzyła na pierwszej stronie.
     Był to album rodzinny. Na pierwszym zdjęciu byli jej rodzice - Mike i Catherine Dale. Obok taty stała ciocia Mary z mężem Robertem Jones, natomiast obok mamy - ciocia Apolonia z mężem Fabrice'm* Delacour. Tak, Rosalie miała korzenie Angielsko-Francuskie. Nigdy jednak nie nauczyła się języka francuskiego, ani nie miała francuskiego akcentu. Wszystko to przez śmierć jej rodziców.
     Rosalie przejrzała cały album. Zdjęć było naprawdę dużo. Większość z nich przedstawiała jej mamę i tatę w różnych miejscach, a kilka było nawet ze ślubu.
     Dziewczyna jeszcze raz obejrzała zdjęcia i z niechęcią zamknęła album. ,,Robota czeka" - pomyślała i zaczęła spowrotem przekopywać zawartość kufra. Znalazła jeszcze wiele ciekawych, choć nieprzydatnych rzeczy. Były to między innymi: ubrania, książki, reszta mugolskich figurek, spinki, gumki, kawałki materiału (w wolnych czasach lubiła szyć) i nie wiedzieć czemu - patyki.
     Rosalie usiadła zrezygnowana na łóżku. Naprawdę nie wiedziała, co dać ciotce. W końcu ją olśniło. Zebrała wszystkie kawałki materiału na jedno miejsce i wyjęła igły. Pochowała resztę gratów do kufra. Zostawiła tylko album.
     Dziewczyna z zapałem zabrała się do szycia. Szło jej to szybko i sprawnie, bo nie miała podśmiechujących się Grace i Dylana z tego, że musi to robić po mugolsku. Oni woleli cerować używając różdżki.
     Rosalie miała zamiar uszyć cioci serwetkę. Ale nie taką zwykłą serwetkę - miała to być serwetka z portretem ciotki. Dzięki czarom portret wyglądał jak prawdziwy. ,,Przynajmniej umiem dobrze szyć" - pomyślała Rosalie pakując prezent dla cioci.
     Dziewczyna poszła do sowiarni. Wybrała sowę i podała adres cioci. Miała nadzieję, że doleci na czas. Ros skierowała się do wyjścia i poczuła, że jest głodna. No tak. Nie jadła śniadania, a było już południe. Poszła się do Wielkiej Sali z niadzieją, że załapie się jeszcze na obiad.



     Następnego dnia Rosalie obudziła się dość wcześnie. Zerwała się z łóżka. Obok niego był pokaźny stos prezentów.
     Dziewczyna wzięła pierwszy lepszy. Był od Lisy. Ros zerwała delikatnie papier i jej oczom ukazała się książka.
- ,,Najpiękniejsze Baśnie Świta" - przeczytała głośno tytuł. - Zapowiada się ciekawie!
     Lecz to nie było wszystko. W paczce od Lisy był jeszcze portret Rosalie (namalowany samodzielnie przez Gryfonkę) i śliczna bransoletka z zawieszką w kształcie węża.
     Odłożyła książkę, bransoletkę i portret. Wzięła drugi pakunek. Był on od Dylana. Potrząsnęła nim. Coś w środku gruchnęło. Dziewczyna powoli odpakowała prezent i aż oniemiała. W środku było to, o czym zawsze marzyła - Szachy Czarodziejów! Rosalie przyjrzała się dokładnie czarnym i białym figurom. Po dokładnych oględzinach położyła je obok baśni. Teraz wzięła paczkę owiniętą różowym papierem. Był on od Grace. Krukonka uwielbiała różowy i wszystko pakowała w papier tegoż koloru.
     Prezentem od Grace był nowiutki zestaw igieł i nici. Teraz przyszła kolej na czwarty pakunek. Był on od Milicenty. Rosalie poznała to już po papierze w kocie łapki. W środku była natomiast książka o sławnych czarodziejach i czarownicach - bardzo przydatne. Ros przejrzała szybko książkę. Naprawdę ciekawy tom.
     Rosalie sięgnęła po kolejną paczkę. Ta była od Dracona. Otworzyła ją i aż krzyknęła z zachwytu.
- Rety!
     Jej oczom ukazał się komplet srebrnej biżuterii. Składały się na nią: nausznica w kształcie węża z szmaragdowym okiem, kolia z dwoma malutkimi wężami i bransoletka w kształcie węża zjadającego swój ogon.
     Cały zestaw był niezwykle piękny. Rosalie zastanawiał jednak fakt, czemu akurat wszystko było w wężowym motywie? Może to dlatego, że była w Slytherinie?
     Teraz wzięła piąty prezent. Był od Sonii. Po otwarciu wypadła książka o eliksirach. Równie przydatne.
     Szósty prezent był od cioci Mary. Był to album. Kolejny album ze zdjęciami. Rosalie otwarła go. Na pierwszej stronie był list od cioci:
Droga Rosalie!
Miałam zamiar dać Ci to dawno, ale uznałam, że lepiej będzie jednak dać Ci to kiedy już pójdziesz do Hogwartu. Tych zdjęć nigdy nie widziałaś. Mam nadzieję, że Ci się spodobają. 
Ciocia Mary
     Rosalie wyjęła list i zaczęła oglądać zdjęcia. Byli na nich jej rodzice, tyle, że w wieku szkolnym. Jej tata należał do drużyny Quiddicha. Był Krukonem. Jego czarne włosy falowały na wietrze. Natomiast mama nie uczyła się w Hogwarcie. Catherine Delacour uczyła się w Beauxbatons. Obok mamy, na większości zdjęć stał jej brat. Było też kilka zdjęć ze ślubu, których nie widziała.  Na jednym z nich Rosalie wypatrzyła małą, blondwłosą dziewczynkę - jej kuzynkę. Tak właściwie nie wiedziała nawet jak owa dziewczynka ma na imię. Wiedziała tylko, że ta kuzynka jest od niej o trzy lata starsza.
     Ros patrzyła z lubością na zdjęcia. Nigdy ich nie widziała. Ciocia miała rację.
     Ostatnie zdjęcie było jednak dziwne. Była pokazana kołyska i nachylający się nad nią człowiek w kapturze. Nie mógł to być jej ojciec. Dziewczyna była prawie pewna, że tym kimś, był biały człowiek pojawiający się w jej snach.
     Nie zaprzątała sobie tym głowy zbyt długo. Szybko przebrała się i włożyła bransoletki od Lisy i Dracona.
     Zeszła do Pokoju Wspólnego. Było tam niewiele osób; większość stanowili starsi chłopcy. Rosalie jednak nie została w Pokoju Wspólnym. Poszła do Wielkiej Sali na uroczyste śniadanie.
     Kiedy weszła do Sali, prawie krzyknęła z zachwytu. Pomieszczenie było pięknie udekorowane, a różnorodność dań była powalająca. Oprócz potraw były też sztrzelające niespodzianki. Rosalie pociągnęła za jeden koniec jednej, a jakiś wysoki, siedemnastoletni chłopak za drugi. Petarda wybuchła przeraźliwie i spowiła ich obłoczkiem niebieskiego dymu, a ze środka wypadło pudełko ze świecącymy balonami.
- Weź je ty. Damy mają pierwszeństwo - powiedział chłopak wręczając pudełko Rosalie.
- Dzięki - rzekła.
     W Wielkiej Sali panowała wspaniała, świąteczna atmosfera. Wszyscy chichotali, jedli, pili, wybuchali śmiechem. Cały ten rozgardiasz wprawił Rosalie w wyśmienity humor.
- Wesołych Świąt, Ros! - zawołała Grace przechodząc obok niej.
- Tak, wesołych Świąt! - powiedział Dylan, po czym głośno czknął.
- Dzięki i nawzajem! - odkrzyknęła Dale.
      W końcu uczta dobiegła końca. Odchodząc od stołu, Ros zauważyła Lisę. Podbiegła do Gryfonki. We dwie udały się do wolnej sali i zaczęły rozmawiać o wszystkim i o niczym.
     Rosalie dziękowała gorąco Gryfonce za prezenty. Naprawdę spodobał jej się portret. Wyglądała na nim prawie jak żywa.
     Zrobiło się późno. Rosalie pożegnała się z Lisą i poszła do lochów. Weszła do Pokoju Wspólnego, a z tamtąd do swojego dormitorium. ,,To były najlepsze święta!" - pomyślała wchodząc do łóżka.

niedziela, 25 stycznia 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 10 Pierwszy mecz Quiddicha

     Od czasu tego feralnego zdarzenia minęło już dużo czasu. Rosalie nadal była pewna, że Pansy nie puści jej tego płazem. Nie, nie ona. Jednak drugą, dobrą stroną, była przyjaźń z Sonią i Lisą. Gryfonki były niezwykle miłe i często spotykały się we trójkę.
     Powoli zbliżał się mecz Gryffindor kontra Slytherin. Mecz quiddicha. Rosalie nie mogła się go doczekać, podobnie zresztą jak i wszyscy uczniowie. 
     W przeddzień meczu, piątek, postanowiła zrobić mały wypad do biblioteki. W sumie nie wiedziała po co, ale i tak postanowiła tam pójść.
     Kiedy weszła do biblioteki, poczuła miłą woń starego pergaminu. Rosalie lubiła czytać. Przeszła między półkami kilka razy oglądając tytuły ksiąg. Nie znalazła nic ciekawego, więc poszła poradzić się pani Pince, bibliotekarki.
- Przepraszam - zagadnęła ją - czy mogła by mi pani polecić jakąś ciekawą lekturę?
- O-oczywiście - powiedziała nieco zdziwionym tonem bibliotekarka i zanurzyła się w głąb biblioteki. - Hmm, moja droga, a może przeczytasz sobie Historię Hogwartu? Jest tu wszystko o szkole i jej założycielach.
- Dobrze - powiedziała Ros biorąć opasły tom.
     Dziewczyna poszła do wolnego stolika. Otworzyła księgę na rozdziale pierwszym i zaczęła czytać. 

     Na stołku siedział młody chłopiec. Był blady i miał przerażenie w oczach. Nagle, na jego oczy opadła Tiara, tak, stara, wyświechtana Tiara Przydziału. Nie słychać było jej rozważań. W końcu wrzasnęła:
- SLYTHERIN!
     Chłopiec zdjął Tiarę z głowy i poszedł do stołu Slytherinu. Nadal był mocno blady, ale oczy stały się teraz puste. Puste i zimne, jakby pozbawione uczuć. 

- Ros. Ros! ROS! - wołał ktoś nad uchem panny Dale.
- C-co? - spytała niepewnym głosem.
- Nie było cię na kolacji! Wszędzie cię szukałem, dopiero Milicenta powiedziała, że widziała jak idziesz do biblioteki.
     Rosalie nadal była zaspana i na wpół przytomna. Zobaczyła nad sobą Malfoya. Szybko wstała i zatrzasnęła księgę.
- Ładne miejsce wybrałaś sobie na spanie - rzekł blondyn z przekąsem.
- Ech, podczas czytania łatwo zasnąć - powiedziała Ros zbierając swoje rzeczy do torby.
     Razem z Malfoyem wyszli z biblioteki i skierowali się do pokoju wspólnego Ślizgonów. Tam Rosalie pożegnała się z chłopakiem i poszła do swojego dormitorium. Nie chciało jej się spać, więc tylko się przebrała i znów zagłębiła w lekturę Historii Hogwartu.


                                                                 ***


     Następnego dnia Rosalie obudził ból w lewej ręce. Szybko okazało się dlaczego. Podczas czytania znów zasnęła i przygniotła sobie dłoń. W sumie chciało jej się z tego śmiać.
     Szybko ubrała się i zeszła do Wielkiej Sali. Zjadła w pośpiechu śniadanie praktycznie nie patrząc, co je. Zauważyła Lisę i Sonię wchodzące do sali. Pomachała im i zaczęła sączyć dyniowy sok.
     W końcu uczniowie zaczęli powoli wychodzić na boisko. Ros pognała do Gryfonek - umówiły się, że będą siedzieć obok siebie. Tak też zrobiły.
     Na boisko wyszli zawodnicy. Siedmiu z Gryffindoru i siedmiu ze Slytherinu. Rozległ się przeraźliwy gwizd i czternaście mioteł wzbiło się w powietrze.
- ...Angelina Jonson natychmiast przejmuje kafla... cóż to wspaniały ścigający, ta dziewczyna, no i przy tym taka ładna...
- JORDAN!
- Przepraszam, pani profesor.
     Komentatorem meczu był Lee Jordan, dość wysoki chłopak z dredami. Był on nawet niezłym komentatorem, ale i tak musiała go kontrolować profesor McGonagall.
     Rosalie uważnie śledziła mecz. Do czasu... Nagle z miotłą Harry'ego Pottera stało się coś dziwnego. Wykonywała podrygi, tak gwałtowne jak dzikie konie na rodeo.
     Ros popatrzyła się po tłumie. I zauważyła. Zauważyła dwie osoby usilnie wpatrujące się w miotłę. Jedną z nich był Snape, a drugą...
- Quirrell? - szepnęła sama do siebie. Ten niepozorny nauczyciel czarował miotłę ucznia? Wszystko to wydawało się jej niezwykle niezrozumiałe.
     Popatrzyła się w niebo. Miotła Harry'ego nadal wiariowała. Lecz nagle - przestała, a Harry poszybował w dół zakrywając usta rękami. Wydawało się, że zwymiotuje, gdy nagle - wyjął z ust znicza.
     Trybuny zalały oklaski i ogólny rumor. Flint, kapitan drużyny Ślizgonów ryczał w niebogłosy ze wściekłości.
     Rosalie cieszyła się razem z Lisą i Sonią, ale i tak poczuła ukłucie żalu, że to wygrał Gryffindor, a nie Slytherin. Mimo to tego nie okazywała. Poszła razem z Gryfonkami do zamku. Zobaczyła w oddali Milicentę i pognała do niej by przedstawić Sonię i Lisę. Tylko że... Lisy z nimi nie było. Odwróciły się i zobaczyły, że Berry leży nieprzytomna. Podbiegły do niej.
- Co tu się stało? - spytała ostrym głosem profesor McGonagall, bo wokoło Lisy zebrał się spory tłumek gapiów.
- Ona... Ona... - Rosalie i Sonia próbowały wytłumaczyć co się stało, ale były zbyt przerażone.
- Ona zemdlała, pani profesor - dokończył za nie jakiś starszy chłopak z Ravenclawu. Był nim Dylan, kuzyn Rosalie.

7 lat Hogwartu - Księga I - Rozdział 3 - List od Astorii

- Serio?! - krzyknął Michael. Cała sprawa wydawała się nad wyraz poważna.
- Tak. Powiedziałem wszystko co słyszałem - rzekł James.
- Dom Wilkołaków - mruczała Claudia nie zważając na chłopców. - Dom Wilkołaków... Gdzieś to słyszałam.
     Michael i James stanęli jak wryci. Popatrzyli dziwnie na dziewczynę.
- No co? - spytała.
- S-skąd wiesz o t-tym d-domu? - rzekł jąkając się Davies.
     Michael zawsze jąkał się, gdy sie denerwował lub chciał powiedzieć coś ważnego. Ta przypadłość bardzo go męczyła.
- Gdzieś słyszałam już tę nazwę. Ale nie wiem gdzie. Może było to pod Czterema Miotłami? A może gdzieś o tym przeczytałam... - powiedziała.
- Mniejsza o to - rzekł James. - Ale ta sprawa bardzo kusząco mi pachnie...



     Reszta dnia minęła przyjaciołom w napiętej atmosferze. Chcieli porozmawiać o tym w spokoju, ale ciągle ktoś im przeszkadzał. W końcu postanowili pójść do sowiarni. Tam raczej nikogo nie będzie. Trójka przyjaciół błądziła wokół sów rozprawiając o Domu Wilkołaków. Nagle Michael na coś wskazał.
- Czy ta sowa ma list? - zadał nieco głupie pytanie.
- No, tak - odpowiedział zdziwiony James. - A co?
- Bo zwykle sowy dostarczają listy rano, przy śniadaniu.
     Claudia podeszła do sowy. Ptak popatrzył się na nią znużonym spojrzeniem. Dziewczyna pogłaskała go po piórach i zręcznie wyjęła list.
- Claudia, co ty robisz! To nie do nas! - zawołał Michael.
- Wiem, ale może jest tam coś o Domu Wilkołaków?
- To otwórz! - powiedział James wojowniczym tonem.
     Na wierzchu listu było wypisanie szmaragdowozielonym atramentem:
Pan D. Malfoy
Sowiarnia
Szkoła Magii i Czarodziejstwa Hogwart
- To do profesora Malfoya! - rzekł zduszonym głosem Davies.
     Claudia ostrożnie otworzyła kopertę. Wyjęła z niego list. Był bardzo krótki:
Draco!
Dostałam sowę od profesora Wilsona z prośbą o pomoc przy znalezieniu Sam-Wiesz-Czego. Już wczoraj zabrałam się za wyszukiwanie adresów rodzin byłych Śmierciożerców. Odwiedziłam kilka z nich i chyba wpadłam na trop. Nie jest to pewne, ale powiadom profesora Lewisa. Poproś o wolny kominek, to postaram się przybyć.
Astoria
P.S. Scorpius błaga mnie o kupno Błyskawicy. Kupić, czy nie?

- Wpadli na trop! - wykrzyknął James.
- Tak, ale niepewny - rzekła Claudia wkładając list i pieczętując go ponownie.
- Ale i tak coś mają. Ciekawe tylko, gdzie to miejsce się znajduje. Och, ale bym chciał znaleźć ten Dom Wilkołaków! - powiedział James.
- Ja też - rzekła stanowczo Claudia.
- I ja - dodał Michael. - Ciekawi mnie tylko, kto to ten cały Scorpius...

piątek, 2 stycznia 2015

Córka Slytherinu - Rozdział 9 Kolejna kłótnia

     Następnego ranka Rosalie wstała cała obolała. Mimo iż praca z Lisą i Sonią była przyjemna, to jednk trochę męcząca.
- Czemu nie było cię wczoraj na kolacji i w ogóle po południu? - spytała ją Milicenta.
- Ohh, miałam karę. Pojedynkowałam, a raczej próbowałam się pojedynkować z Pansy - odrzekła Ros wstając z łóżka.
 - Serio? - w głosie Bulstrode pobrzmiewała nutka uznania. Ona też nienawidziła Parkinson.
     Rosalie przeciągnęła się i zaczęła ubierać. Włożyła niebieską bluzkę i zieloną kamizelkę bez rękawów. Dół stanowiła dżinsowa miniówka i czarne rajtuzy. Buty, jej ulubiona część ubioru, były brązowe z zielonymi paskami i srebrnymi klamerkami. Sięgały pod kolano.
- Huhu, ładnie wygłądasz! - rzekła Milicenta do Rosalie.
- Dzięki, ty też - powiedziała szczerze Dale.
     Związała jeszcze włosy w dwa kucyki i była gotowa do wyjścia.
     Gdy zbliżała się do Wielkiej Sali zauważyła Lisę i Sonię. Pomachała im. Gryfonki też jej pomachały. 
- Do kogo machasz? - spytał ktoś za jej plecami. 
     Ros, choć nie należała do tchórzliwych, przestraszyła się. Nie lubiła gdy ktoś się za nią skradał. Odwróciła się gwałtownie i zobaczyła nie kogo innego, tylko samego Dracona Malfoya.
- Wiesz, nieźle mnie nastraszyłeś - rzekła Rosalie. - A machałam do moich nowych koleżanek, Lisy i Sonii. 
     Draco dziwnie się na nią popatrzył. Ros otworzyła szerzej oczy. Wtem blondyn odezwał się, ale niezbyt przyjemnym głosem:
- Nie wolno ci się z nimi spotykać! To Gryfonki! - jego głos przeszedł w krzyk - One są w tym plugawym domu Szlam! Nie pozwalam ci się z nimi spotykać!
- Ale..
- Zadne ,,ale"! Nie wolno ci się z nimi przyjaźnić!
     Ros uciekła z płaczem na błonia. Usiadła pod drzewem łkając jeszcze bardziej. Nie mogła zneść myśli, że Draco jest taki, że uważa Gryffindor za dom Szlam. Wtem ktoś do niej podszedł. Otarła odruchowo łzy.
- Co się stało? - spytała Lisa. Przyszła tu razem z Sonią.
- D-d-dra-aco n-n-na m-mnie na-akrzy-yczał - wyjąkała. - Za-akazał mi się z wa-ami spo-otykać.
- Serio? - Lisa wydawała się być oburzona.
     W tej samej chwili na błonia wyszedł sprawca zamieszania. Lisa postanowiła wziąść sprawy w swoje ręce. Gdy tylko chłopak do nich podszedł...
- Jak śmiałeś! Czemu zakazałeś Rosalie się z nami spotykać?! Bo co, jesteśmy gorsze, bo z Gryffindoru?! - Lisa wylała z siebie potok słów. Zmieszany Malfoy nic nie odpowiedział, ale Berry ciągnęła dalej - Uważasz się za opiekuna Ros? Nie masz prawa jej nic a nic zakazywać! - i walnęła Malfoya prosto w twarz.
     Rosalie cicho krzyknęła. Zerwała się i pobiegła do blondyna. To już zaszło za daleko...
     Chwyciła go za ramię i powlokła go do zamku zerkając na Sonię i Lisę. Była jednak wdzięczna Berry'ównej. Powiedziała dokładnie to, co Rosalie czuła, ale wstydziła się powiedzieć. A ten nagły ruch panny Berry - Ros też chciała to kilka razy zrobić, ale wolała nie. Dzięki Lisie poczuła się, jakby odniosła pół sukcesu. 
     Dziewczyna zawlokła Malfoya do Pokoju Wspólnego, a z niego do dormitorium chłopców. Dziewczynom wolno było odwiedzać dormitoria chłopców, ale nie mogli odwiedzać dormitorów dziewcząt. Przekonał się o tym na własnej skórze Goyle, gdy próbował przekazać Pansy ,,super mega ważną wiadomość".
     Ros ,,posadziła" Dracona na łóżku, po czym rzekła:
- Zaczekaj, zaraz wrócę.
     Po czym pobiegła do swojego dormitorium. Chwyciła w biegu czekoladę leżącą na szafce nocnej i różdżkę. Pognała spowrotem do Malfoya.
- Masz, jedz. Czytałam, że czekolada wzmacnia - powiedziała podając mu dużą kostkę słodyczy.
- Przepraszam, że zachowywałem się jak dorosły. Fakt, nie powinienem ci zabraniać. Nie jestem przecież twoim ojcem - rzekł chłopak.
     Ros rozbolała głowa na słowo ,,ojcem". Odruchowo, nie wiedząc czemu, chwyciła się za prawe ramię.
- Coś się stało? - zaniepokoił sie Draco.
- N-nie, nic - powiedziała nieszczerze Rosalie.
     Często bolała ją głowa. To nie powód do kolejnej awantury. Jednak nie wiedziała, czemu chwyciła się za rękę. To był szybki, niekontrolowany odruch. Ale musiał coś znaczyć...
- Naprawię ci twarz - rzekła beztrosko dziewczyna.
- Że co zrobisz?
- Naprawię ci twarz. Wyglądasz jak goblin.
     Malfoy zrobił dziwną minę. Faktycznie, po ciosie Lisy miał trochę nadłamany nos i leciała mu krew. Tymczasem Rosalie uśmiechała się tak, jakby naprawianie twarzy było rzeczą najzwyklejszą na świecie. Wyjęła różdżkę i zawołała:
- Episkey!
     Twarz Dracona stała się normalna. Rosalie siadła obok niego. Chwyciła kawałek czekolady i zaczęła dla żartu wpychać go do buzi chłopaka. Wtem ktoś wszedł. Ros zamarła w pół ruchu. Była to Pansy Parkinson! Zerknęła na nich przez sekunę, po czym oddaliła się z diabelskiem uśmieszkiem na twarzy.
- No to mamy przechlapane - powiedziała Rosalie kryjąc twarz w dłoniach.

Córka Slytherinu - Rozdział 8 Pojedynek i kara

     Następnego dnia Rosalie wszystko wypadało z rąk. Nie mogła skupić się na lekcjach. Rzucała tylko ukradkowe spojrzenia na Pansy. Ta wydawała się spokojna, ba, zadowolona.
     W końcu nadeszła noc. Rosalie wolała nie spać, by się nie spóźnić. Pojedynek traktowała poważnie. Kiedy była już jedenasta trzydzieści, wyszła ukradkiem z dormitorium. Szła szybkim, lekkim krokiem, starając się nie denerwować. Minęła bibliotekę, sale lekcyjne i doszła do wieży astronomicznej. Pansy już na nią czekała. Ros wyciągnęła różdżkę i już miała wymówić zaklęcie, kiedy coś łupnęło i dwie dziewczynki wpadły do wieży. Pansy obejrzała się nerwowo i uciekła. Widoczne coś przeczuwała, bo do wieży weszła profesor McGonagall.
- No, moje panienki. Po was bym się tego nie spodziewała - powiedziała profesorka. - Więc każda z was traci po piętnaście punktów dla swojego domu. Teraz panny, proszę wracać do swoich dormitoriów. Jutro macie się  wszystkie trzy stawić w moim gabinecie. Dowiecie się jaką karę otrzymacie.
     Po czym wyszła. Rosalie spojrzała gniewną miną na dwie dziewczyny. Były to chyba Gryfonki. Zmarszczyła nos i powiedziała:
- Przez was mam karę. Wielkie dzięki.
     Dziewczyny zerknęły na nią, po czym wyszły. Tak jak podejrzewała - skierowały się do wieży Gryffindoru. Natomiast Rosalie zeszła w dół, do lochów.
     Następnego dnia była w ponurym nastroju. Po południu zeszła do gabinetu profesor McGonagall. Była tam pierwsza. Dopiero z chwilę pojawiły się Gryfonki.
- Więc jesteście już wszystkie. Nie będę ukrywać, że jestem niemile zaskoczona waszym wczorajszym zachowaniem. Długo zastanawiałam się nad karą dla was. I postanowiłam, że za karę będziecie pomagać panu Filch'owi sprzątać zamkowe lochy. Oczywiście bez użycia czarów - powiedziała pani profesor.
     Trójka dziewczyn zeszła za nią do lochów. Tam spotkały woźnego Hogwartu, który zaprowadził je dalej. Szli dość długo. W końcu zatrzymali się przed jednymi z drzwi. Nawet Rosalie, która znała większość lochów jak własną kieszeń, nigdy tu nie była. Filch otworzył drzwi z wielkim, szyderczym uśmiechem na twarzy. Oczom dziewczynek ukazało się najbrudniejsze pomieszczenie jakie widziały w życiu.
- No dobrze. Macie tu miotły, ścierki, wiadro z wodą, szczotki, szufelki i jeszcze parę innych rzeczy, które sprzydadzą się wam do sprzątania tego - rzekł Filch wskazując głową pomieszczenie. - Ja sprzątam tuż obok, więc nie radzę wybierać się na jakiekolwiek wycieczki. Za jakiś czas sprawdzę jak wam idzie.
     I powiedziawszy to wszedł do drugiej sali.
     Dziewczynki, chcąc nie chcąc musiały zabrać się do pracy. Chwyciły miotły i zaczęły zamiatać. W końcu Rosalie nie wytrzymała i powiedziała:
- Skoro mamy tu siedzieć całe popołudnie, to jak macie na imię? Ja jestem Rosalie Dale, ale wszyscy mówią do mnie Ros.
- Lisa Berry - rzekła nieśmiało jedna z dziewczyn.
- Sonia Winner - odpowiedziała żywo druga.
- Pochodzicie z czarodziejskiej, czy mugolskiej rodziny? Ja z czarodziejskiej. Wychowała mnie ciocia - rzekła Dale'ówna. Wbrew pozorom polubiła te Gryfonki.
- A co się stało z twoimi rodzicami? - spytała Lisa, po czym jednak dodała - Przepraszam, ja nie chciałam by to tak zabrzmiało.
     Rosalie uśmiechnęła się. Przypuszczała, że rodzice Lisy też musieli umrzeć lub zostać zabici. Wiedziała, że sprawia to ból.
- Nic nie szkodzi - rzekła. - A wracając do mojego pytania, to z jakiej rodziny pochodzicie?
- Ja z czrodziejskiej, choć wychowałam się w mugolskiej - powiedziała Berry.
- Ja również z czarodziejskiej - odpowiedziała Sonia. - Macie jakieś rodzeństwo?
- Nie, tylko kuzynów, Grace i Dylana. Teraz są na siódmym roku, Ravenclaw. A ty Liso?
- No nie, chyba, że można zaliczyć przyszywane rodzeństwo, to tak. Siostrę oraz brata, Liv i Toma.
     Rozmowa dalej się ciągnęła. Gadały o wszystkim. W końcu, nie wiedząc jakim cudem, cała sala stała się czysta. Filch wszedł do nich akurat gdy skończyły, i z niesmakiem na twarzy powiedział, że mogą już wracać do dormitoriów.
     Sonia i Lisa odprowadziły Rosalie do dormitorium Ślizgonów. Długo nie mogły się rozstać, ale chciało im się spać. Postanowiły, że jutro się spotkają.
     Gryfonki poszły do wieży. Rosalie natomiast powiedziała hasło i weszła do pokoju wspólnego. Szybko skierowała się do swojego dormitorium i padła na łóżko. Wbrew pozorom, to był dobry dzień. Zyskała nowe przyjaciółki, a to było ważne. 

wtorek, 9 grudnia 2014

7 lat Hogwartu - Księga I - Rozdział 2 - Dwoje nauczycieli

- Nie, nie, nie, nie! - przez te słowa obudził się James.
- Co się sta-ało? - spytał ziewając.
- Zgubiłem różdżkę! - Michael był wyraźnie zakłopotany.
- Leży na szafce, obok mojej - rzekł sennie Potter.
- Ach, och, tak, masz rację - powiedział zawstydzony Davies.
     James postanowił, że już koniec spania. Wstał, zrobił kilka przysiadów i siadł na łóżku.
- Rozgrzany? To się przebieraj i jazda na dół, na śniadanie! - powiedział Michael.
     W pokoju nie było już nikogo. Matt, Patrick i Jack już poszli do Wielkiej Sali. Tylko Michael i James ,,się guzdrali", jak wyraził się Jack. Już pierwszego dnia poznali jego sarkastyczne poczucie humoru, ale i tak był fajny.
   Jack był średniego wzrostu blondynem. Nie cierpiał jednak tego koloru włosów. Był też jednak przystojny jak Matt, co go trochę pocieszało (,,Będę miał lepsze powodzenie u dziewczyn!").
     Matt był bardzo wysoki. Miał gęstą, czarną czuprynę. Był ,,bardzo łoł" (jak to się wyraził Jack). Matt bardzo lubił, jak go komplementowano, ale nie był snobem i przechwalaczem.
     Patrick był przeciwnością Matta. Był niski i miał brązowe włosy. Nosił okulary. Nie był jednak kujonem i nie lubił, gdy ktoś tak o nim mówił - mógł dostać od niego porządnie w nos!
     James już się ubrał i razem z Michaelem pognali do Wielkiej Sali. Usiedli przy stole Gryfonów obok Claudii i Lizzie.
- Hejo! - przywitała się żywo Claudia.
- Cześć - mruknęła niezrozumiale jej koleżanka i przesiadła się robiąc miejsce chłopcom.
- Hej, jak tam pierwszy dzień? - przywitał się James.
- A, dobrze. Wiecie co, fajnie tu jest. To jest, że w Gryffindorze - rzekła Finch-Fletchley.
- No - powiedział Michael napychając sobie buzię kanapkami. Próbował połknąć trzy na raz. O dziwo udało się, ale James musiał go ,,ratować", podając mu czarkę z wodą, by przepił.
     Po tym zdarzeniu dostali podziały zajęć. Pierwsza była obrona przed czarną Magią. Lecz nikt nie wiedział, kto będzie jej nauczał, ponieważ profesor Wilson nic o nim nie powiedział.
     Po zjedzonym śniadaniu (w przypadku Michaela - połkniętym) Gryfoni udali się do klasy, gdzie miała odbyć się obrona przed czarną Magią. Czekał tam na nich profesor Longbottom.
- Jak zapewne wiecie, nie ja nauczam tego przedmiotu - rzekł, gdy pierwszoroczniacy weszli do sali.- Lecz zostałem poproszony przez dyrektora Wilsona, by zapoznać was z waszmi nauczycielami obrony przed czarną Magią.
     Po sali przeszedł pomruk. ,,Nauczycielami?" - dziwili się uczniowie. Profesor Neville puścił to jednak mimo uszu.
- Chcę wam przedstawić - tu się na krótko zaciął - profesora Dracona Malfoya.
     Do sali wszedł mężczyzna o bladej cerze i blond włosach. Matt szturchnął Jacka. Ten wystawił mu język.
- I -kontynuował Longbottom - profesora Harry' ego Pottera.
     Tym razem po sali przeszedł głośny okrzyk, a James prawie nie zemdlał. ,,Tata? Tu? Teraz wiem, czemu był taki tajemniczy przez wakacje" - myślał gorączkowo młody Potter.
     Tymczasem do sali wszedł sławny i teraz Harry Potter. Stanął obok Malfoya, nieznacznie jednak przesuwając się od niego. Stary uraz, mimo że wyblakły, nadal pozostał.
- No, dobrze - rzekł zakłopotany profesor Neville - ja już pójdę, też mam teraz lekcję.
     Longbottom wyszedł pośpiesznym krokiem. Widocznie widok Pottera i Malfoya w jednej sali (i to obok siebie!) musiał go przyprawić o dreszcze.
     Lekcja minęła jednak spokojnie. Wszyscy uczniowie niechętnie wyszli z sali po jej zakończeniu. James przypomniał sobie jednak, że zostawił w sali pióro i zawołał do Michaela:
- Ja muszę po coś wrócić, nie czekaj na mnie.
     Po czym poszedł.
- Kto cię tu wezwał, mów! - dał się słyszeć ostry głos profesora Malfoya.
- Mógłbym cię spytać o to samo! - odkrzyknął ojciec James'a.
- Wezwał mnie tu dyrektor Wilson - rzekł Malfoy.
- Coś takiego, mnie też - rzekł sarkastycznie Harry. - Ale nie mówił, że ty tu będziesz. Jeżeliby powiedział to nigdy bym się nie zgodził!
- Ja też! - odrzekł Draco.
     Rozmowa na chwilę się urwała. W stronę sali zbliżała się jakaś postać. James w panice skoczył za filar. Osoba na szczęście go nie zauważyła. Weszła do klasy.
- Panowie, wiem, że nie jesteście zadowoleni z mojej decyzji... Tak, słychać was aż na schodach. Ale musiałem was wezwać z powodu ważnej sprawy. Jako najlepsi w tej dziedzinie... Tak, JA uważam was za najlepszych... Zwracam się do was z prośbą, a mianowicie z prośbą o odszukanie Domu Wilkołaków - powiedział profesor Wilson, bo to on był właśnie.
     James'a zatkało. ,,Domu Wilkołaków? Co to?" - pytał sam siebie.
- Dom Wilkołaków... Dom Wilkołaków... Czy to ma jakiś związek z Voldemortem? - spytał Harry.
- Nie jesteśmy pewni, ale chyba tak - powiedział dyrektor.
- Ale czemu wezwał pan NAS? - spytał Draco.?
- Cóż, panie Malfoy, niech mi pan powie, czy to nie pan Potter pokonał Sam-Wiesz-Kogo?
- No, tak, ale...
- A czy pan nie był Śmierciożercą?
- N-no tak.
     James nie widział ich twarzy, ale pomyślał, że w tej chwili profesor Malfoy musiał się zarumienić.
- No właśnie. Poprosiłem was, nie kogo innego.
- Ale co to właściwie ten cały Dom Wilkołaków? - spytał ojciec James'a.
- Nie jesteśmy dokładnie pewni, ale chyba były dom Fenrira Greyback'a. Mieszka tam w chwili obecnej dużo wilkołaków. Jest to dla nich schronienie. Nie, nie chcemy go niszczyć, ale chcemy wiedzieć gdzie się znajduje, by chronić innych ludzi.
- Hmm, i my mamy go znaleźć? - domyślił się Draco.
- Tak - rzekł dyrektor Wilson. - Ja już muszę wracać do gabinetu.
     Po czym wyszedł. James odczekał chwilkę i także popędził w dół. Był grubo spóźniony, a miała być teraz opieka nad magicznymi stworzeniami. Nauczał jej Hagrid. Szybko pojawił się przed chatką olbrzyma.
- Oj, James, nieładniś się zachował. Spóźniać się na lykcję ze mną? Obraziłeś się na mnie, czy co? No? - zawołał do niego Hagrid.
- Nie, nie obraziłem się. Przepraszam - rzekł młody Potter.
- No. Tyraz idź. Twoji kolydzy powiedzą ci cożeśmy już omówili.
- Dobrze.
     James podszedł do Michaela i szepnął mu na ucho:
- Potem powiem ci coś ważnego. Ale jak będziemy sami, ok?
- Ale sami z Claudią, dobra?
- Ok.